Ik ben 15 jaar en 1.75 lang. Ik rijd op een fijn gebouwde Connemara D-pony, Bikkel genaamd.
2 maanden geleden kreeg ik te horen dat ik een hele mooie houding heb en potentieel ben voor de paardensport als ruiter.
Maar dat mijn houding verpest kan worden als ik door rijd op Bikkel. Bikkel heb ik nu 2 jaar en ik ben flink gegroeid.
Vanaf 5 cm boven met enkel kom ik onder zijn buik uit. En ik heb van mijn instructeurs gehoord dat ik te groot word.
Ik voel me zo verdrietig daarover. Waarom moest Bikkel nou een D-pony zijn en ik zo lang?
Paar weken geleden begon mijn instructeur opeens over een paard. Hij fokt zelf paarden en zei dat hij een geschikt paard
voor mij op stal heeft staan. Een zwarte KWPNer, 1.64, 4 jaar, Doorgereden, genaamd Armani (v. Sunnyboy, v.m Jazz)
Ik heb er nu 4x op gereden en heb ik er op zich wel een klik mee. Het is een leuk beestje, maar ik voel niet echt een band ofzo.
Ik wil heel graag verder met de dressuur, Bikkel is eigenlijk een potentieel springbeestje (Connemara's zijn springpony's)
maar kan voor een Connemara goed dressuren. Armani is door zijn afkomst, een potentieel dressuurpaard.
Maar nu naar het punt: Ik moet vandaag beslissen of ik voor Armani ga of voor Bikkel. Ik moet sowieso op mijn 18e afscheid nemen van Bikkel, dan is hij 15/16 jaar.
Met Armani kan ik misschien nog doorrijden (Ligt aan mijn studie). Op een of andere manier zegt mijn gevoel Bikkel, omdat ik heel veel om hem geef.
Maar op de andere manier zeg ik Armani, omdat ik dan nog door kan rijden met hem. Ik ben bang voor allerlei dingen...
Bijvoorbeeld, krijg ik wel een band met Armani? Straks zit ik alleen maar te treuren om Bikkel en krijg ik geen band met Armani.
Zijn er hier mensen die voor hun 18e een overstap hebben gemaakt naar een paard? Hoe ervaarden jullie dat?
Ik ben zo bang dat het zo zwaar is om afscheid te nemen en dat ik er niet overheen kan komen..
Bedankt mensen, als jullie mijn verhaal hebben gelezen
