LDRD schreef:Goed....de bezitter van een dier is aansprakelijk voor schade ontstaan door een eigen gedraging van zijn dier. Dat zal de meesten toch wel bekend zijn.
Wanneer een onbevoegde jouw weiland in gaat en jouw paard slaat hem het ziekenhuis in, dan bén je als bezitter (in de regel de eigenaar dus) aansprakelijk. Zo eenvoudig is het.
Daar zit een kleine tenzij aan, maar dat is een zo uitzonderlijk regeltje dat nauwelijks ooit van toepassing is dat je dat eigenlijk kan vergeten. Ik ga er toch even op in omdat het hier zijdelings al genoemd wordt. Stel je hebt een hond en een inbreker breekt in. De hond beschermt jou en bijt de inbreker. De tenzijregel zegt dan dat je níet aansprakelijk bent voor de eigen gedraging, wanneer je niet aansprakelijk zou zijn wanneer je het dier in je macht gehad zou hebben. Dit is bv het geval in dit soort noodweer gevallen, je mag je beschermen door je hond te laten bijten als je hem in je macht hebt (om het maar even heel kort door de bocht te zeggen), dus ben je ook niet aansprakelijk als de hond zijn taak spontaan op zich neemt.
Denk eraan, ik heb het hier over het civiele recht (het aansprakelijkheidsrecht), wat de politie met een dergelijke hond op grond van het strafrecht mag, heb ik geen idee van.
Even terug naar het paard dat iemand het ziekenhuis in heeft geslagen. Je bént aansprakelijk, dat staat al vast. De vraag is echter of je ook een schadevergoedingsverplichting hebt. Die vraag hangt af van de mate van eigen schuld van het slachtoffer. Bij een volwassen slachtoffer mag je gerust de vraag stellen wat hij zo nodig in het weiland moest. Het zal van de feitelijke omstandigheden afhangen hoeveel eigen schuld iemand zal worden toegerekend en met hoeveel jouw schadevergoedingsverplichting dus zal worden verminderd. Dat kan in dit soort gevallen gemakkelijk naar een situatie gaan waarbij je schadevergoedingsverplichting geheel vervalt. Wél aansprakelijk dus, geen verplichting tot het vergoeden van de schade. Hoe meer een slachtoffer kon weten dat hij willens en wetens een risico heeft genomen (denk aan waarschuwingsborden e.d) hoe eerder hij 'eigen schuld' zal krijgen en hoe groter ook mogelijk dat percentage zal zijn.
Dit ligt anders met kinderen onder de 14 jaar. Daarbij wordt nooit eigen schuld toegerekend, dus blijft jouw schadevergoedingsverplichting volledig overeind. Dat kan anders zijn als er sprake is van opzet of aan opzet grenzende roekeloosheid, maar dat is eigenlijk een beetje dode letter in de wet, want dat wordt eigenlijk bij kinderen hoogst zelden aangenomen (zeg maar dat het eigenlijk níet aangenomen wordt).
Wat wel kan spelen in dit soort gevallen is dat náást de bezitter van het dier de ouders aansprakelijk kunnen zijn. Het gaat te ver om het hele aansprakelijkheidsrecht hier te gaan bespreken.
Het slachtoffer (het kind dus) heeft de keuze wíe hij aan zal spreken. Hij zal ongetwijfeld de bezitter van het dier kiezen, omdat hij dan in een eenvoudiger bewijspositie zit en dus makkelijker schadevergoeding krijgt.
Intern tussen de mogelijke aansprakelijke partijen is dan wel weer een verdeling mogelijk in een later stadium, maar daar krijgt een slachtoffer niets van mee.
Ja, dat is eigenlijk in een notedop hoe het zit.
Dit is een antwoord in een ander topic