Geplaatst 
Vandaag viel het me weer op. Ik heb ruim 10 jaar een nu 22-jarige merrie. Zo in omgang een ontzettend goedaardig beestje. Je kan er alle kanten mee uit, heeft in al die tijd nog geen stap verkeerd gezet(als in bijten en schoppen dan
). Ze laat zich overal aanraken maar het is geen knuffeldier. Je kan het wel, maar ze zet graag een gezicht van een brombeer op, liever straight to the point en geen gefutsel aan haar. Maar o zo associaal.Er kwam vandaag een nieuw paard bij, en menig ander paard begint kabaal te maken, te hinniken, of op zijn minst heel gespannen te kijken naar de nieuweling die langsloopt. Die van mij...eet, eet, kijkt niet eens op en eet verder
.Ik vroeg me af als ze het zelfs doorhad dat er een nieuw paard was. Uiteindelijk ging ze toch eens even aan een neusje snuffelen, een vijftal seconden, nou dat was het dan, terug eten.Het gebeurt wel eens dat iedereen aan de andere kant van de weide staat, behalve die van mij, die staat moederziel alleen..te eten. Ik heb al eens meegemaakt dat een van de paarden in de kudde terugkwam om die van mij op te jagen en mee te sleuren naar de rest
. Zelfs als de hengst in het naburig weitje begint te showen, vind ze het niet boeiend genoeg. In de zomer stond ze eens tussen enkele paarden die even werden opgehaald voor enkele uren, ze zou moederziel alleen staan dan. Je zou denken dat een paard toch wel zou gaan roepen als de rest weg gaat, ben je gek. Terwijl iedereen vertrok keek ze niet eens op vanuit haar gras, ze at gewoon op haar gemakje door. Volgens mij heeft ze het nog niet eens doorgehad dat ze alleen was.
En zo kan ik tal van voorbeelden verzinnen. Het lijkt echt wel alsof het haar totaal niet interreseerd welke paarden er lopen of als er vertrekken. Af en toe gaat ze wat snuffelen, soms wat kroelen, maar nooit lang en als ze er genoeg van heeft dan deinst ze niet terug om helemaal in haar uppie terug in haar hoekje te kruipen. Het valt me ook op dat het grooste merendeel het ook altijd de andere paarden zijn die het initiatief nemen om eens naar haar toe te gaan, op eigen houtje in de buurt van een ander paard komen doet ze niet vlug. Als ze even helemaal alleen is, dan doet ze ook gewoon verder alsof er totaal niets aan de hand is. Als ze echt goed met het vertrekkende paard kan opschieten dan kijkt ze wel eens op en soms hinnikt ze even, maar als het paard 2 minuten uit het zicht verdwenen is, is alles weer vergeten en gaat ze terug op zoek naar eten. Een enthousiast welkom zit er ook niet zo in bij de reunie.
Ze is in de rangorde wel vaak het pispaaltje, ze zou zich bij wijze van spreken zelfs laten domineren door een minishetlander, misschien dat dat er iets mee te maken heeft...ik hoop alleszinds niet dat het komt door "zo baas zo paard"
. 
.
