Geplaatst Ik heb mijn pony vanaf zijn derde, hij is nu 10. Ik kon in het begin altijd met hem wandelen aan een gewoon halster, nooit geen probleem. Tot vorig jaar...
Hij werd een ramp in de wei, was vrij agressief naar mensen toe en als je hem wou pakken... sja grote kans dat hij zijn kont naar je toe deed. Had je hem eenmaal, trok hij zich zo los met een halster en had je het nakijken. Na vele pogingen bleek het hopeloos te zijn en kon je eigenlijk alleen maar wat met een hoofdstel met hem beginnen.
In die tijd ondekten wij ook een plekje op zijn been, door zijn dikke wintervacht leek het destijds niet bijzonders: een korst door een wondje. Door zijn lange haren op zijn been zag je het plekje niet meer. Maar toen een tijd later zagen wij wat bloed, die plek was gegroeid! Dierenarts er natuurlijk bijgehaald en die dacht: sarcoid. Dus voorlopig laten rusten.
Maar meneer had een ander plan: kapot bijten van die plek. Dus er moest worden ingegrepen... Eerst werd er een biopt genomen, wel versuft maar geen plaatselijke verdoving. Zou teveel stress opleveren en moest snel gebeuren: dus een pijnlijke ingreep.
Daarna moest hij een halve muilkorf om (zo'n antibijtkap) zodat hij niet meer zijn tumor kon bijten. Ja inderdaad: die werd aan een halster bevestigd.
Uitslag kwam: kwaadaardige tumor, die weg moest worden gesneden...
Dat moest buiten gebeuren, maar het land was te nat. Dus afwachten... 2 maand lang moest hij lopen met een kap om en achteraf gezien met pijn. Maar goed: wij hadden destijds niets door en dachten dat hij gewoon vervelend was. Dus wel gewoon gereden.
Dag van de operatie: tumor bleek veel groter te zijn dan gedacht! maar moest worden weggehaald, maar dat betekende wel dat het een zeer pijnlijke tijd werd voor hem. Huid stond zo strak als als een snaar door de hechtingen en hij moest 10 dagen complete stalrust. (met nog steeds zijn bijtkap om, halster zorgde ondertussen al voor kale schuurplekken...)
Eenmaal herstel vond hij de stal natuurlijk een ramp, doodbang! Daar gebeurde immers alle ellende! Dus knalde telkens door het halster heen en zelfs met hoofdstel een ramp. Dit was het voorjaar. Ging uiteindelijk iets beter gelukkig, maar toch... het bleef vaak een strijd.
Met rijden was het echt een schat! en in de wei was het ook prima! Maar met halster richting de stal? no way!
In augustus liep hij slecht... belde direct de dierenarts en die constateerde hopefbevangenheid. Hij moest alleen op een klein stukje zand staan en 3 keer per dag medicijnen. Dat 3 week lang. Hoef niet te vertellen dat het een ramp was... bij de stal kreeg hij weer prikken en in zijn stukje land moest ik hem een halster omdoen en er echt aan hangen om medicijnen te geven (hij deed zijn hoofd omhoog).
Hij is nu helemaal weer gezond, maar met een halster kun je niets meer beginnen. Krijg hem niet met halster uit zijn uitloop. Kan geen 3 meter met hem lopen of hij trekt zich los. Grondwerk wil niet meer... minste druk en hij is doodsbang. Hij is vreselijk rustig geworden in de wei... bijna apathisch. Vroeger stond hij vooraan, nu wacht hij af... Hij vertrouwd mij niet met een halster.
Zelfs met hoofdstel richting stal lopen is een ramp...
Dus ik weet het niet meer...
Hij wil wel op stal staan, maar dan moet ik eerst zijn vriendje erin zetten zodat hij weet dat hij niet weer alleen ergens heen moet. Maar ja: hij moet toch ook een keer alleen het kunnen?
Ik dacht dat het eerst was dat hij onder het werk oid wou uitkomen, maar dat is het niet... Want ik zie vaak het wit van zijn ogen en ik voel het gewoon dat hij de boel niet vertrouwd.
Hoe krijg ik mijn oude pony terug?
Ik wil gewoon weer leuk met hem kunnen wandelen en weer normaal naar de stal kunnen brengen...
Het is een uitloop: stal bevind zich dus in zijn weiland. Dus hij vindt de stal an sich prima, maar niet gekoppeld aan een halster.
