Geplaatst 
.Ik heb sinds twee jaar een Haflinger merrie, een schat van een ding. Meestal dan... Het probleem is, dat mevrouw weet dat ze sterker is dan ik, en daar ook gebruik van maakt.
Tegenwoordig gaat het erg goed. Ze trekt niet meer aan het touw om te grazen en is redelijk stabiel wat dat betreft. Het gebeurd echt bijna niet meer, en als het een keer gebeurd en ik haar dan corrigeer met mijn stem, reageert ze daar ook erg goed op.
Ik vertrouw haar, weet wat ik aan haar heb. Het probleem is, dat zij dat niet altijd voor mij heeft. Daar werk ik aan door veel te oefenen met wandelen en rijden in het bosje. Dat ligt bij ons op het terrein en ze kent het daar goed. Dan kan ze de andere paarden niet zien, er gebeurd veel om haar heen, maar ze is dichtbij huis en als er iets misgaat, dan hoeft ze geen wegen over. Perfect om lekker te oefenen dus!
Vandaag ging ik daar dus weer heen en ze was echt super braaf! Lekker voorwaards, prefect aan de hulpen... Twijfelde zelfs even om het spoor over te gaan, als extra stap. Ineens stond ze stil en ze stond wat om zich heen te kijken. Dat doet ze wel vaker en dan stapt ze door. Nu moest ze dan plassen, dus ze spant haar rugspieren aan. Toen ze daarmee klaar was ontspande ze niet. Al haar spieren stonden strak gespannen en ze stond te kijken naar iets dat ik niet kon zien. Dus ik wilde haar door laten lopen, maar ze reageerde helemaal niet op mij. Toen moest ze nog mesten, ok, dat mag je inderdaad ook stilstaand. Maar daarna wilde ik toch echt dat ze door ging lopen.
Geen reactie op mijn been en stemhulpen, dus ik tikte haar bij met mijn zweepje om de aandacht te krijgen. Meestal gaat er dan een schokje door haar heen en stapt ze weg. Nu dus niet. Helemaal geen reactie, op niets. En die spieren maar strak gespannen, snel ademen...
Ineens stapte ze weg, alleen draaide ze daarbij ook om richting stal en toen draafde ze aan. Daar ging het mis. Ik wilde haar terughalen naar stap, maar dat lukte niet. Zwaaien met het hoofd en nog wat versnellen. Ze ging steeds sneller en ik wilde haar inhouden door korte ophoudingen te geven. Best wel heftig op het eind, maar ik kreeg gewoon nul reactie. Toen had ik zoiets van, trekken werkt dus niet, dus loop maar een stukje door tot we het bos uit zijn, daar kan je alles overzien en kom je wel tot rust.
Maar zover kwamen we niet eens. Ineens draait ze weer om, rent de bosjes in richting een prikkeldraad. Ik probeerde haar nog om te sleuren, maar dat had weer geen resultaat. Dwars door de draad heen. Ik zag al enorme draad benen voor me...
Gelukkig heeft ze er lichamelijk niet zoveel aan overgehouden, drie prikjes van de draad, verder gelukkig niets. Ze was natuurlijk wel gestresst.
Ik ben samen met mijn zus terug gelopen naar de plek waar het misging. Ze ging weer stilstaan, maar liep uiteindelijk wel braaf (wel nerveus) door en terug naar stal. Dus toch wel redelijk afgesloten.
Ze heeft dit wel eens eerder gedaan, zo'n twee jaar geleden op onze oude stal. Dat ze zonder reden ineens wegrende en nergens meer op reageerde. Toen zag ze een paard, verder was er ook geen echte aanleiding die ik heb opgemerkt. Dat hebben we toen op weten te lossen en daarna is het eigenlijk nooit meer zo gebeurd. Wel dat ze een keer doortrok, maar wel voor reden vatbaar was of het duidelijk aankondigde. Maar dit was zo onverwacht.
In de bak trok ze voorheen ook wel eens zo'n sprint. Ineens in een hoek wegstuiven als daar echt niets bijzonders was en ze er al 20 keer zonder problemen langs was gelopen. Dit kwam echter goed door gewoon te blijven proberen en na zo'n 100 keer proberen kon ik dan weer gewoon nogmaal langs die plek rijden. Dat is eigenlijk alleen in een nieuwe bak of als ik erg lang niet heb gereden, bijvoorbeeld als ik terug kom van vakantie.
Aan de voorbereiding kan het bijna niet liggen. Ik heb dit nou zo vaak gedaan. Ze was niet gespannen, geen duidelijke reden om te gaan rennen. We waren er gewoon echt klaar voor en het ging gewoon geweldig... Tot zij dus blijkbaar iets zag. Ze heeft misschien wel een minuut gestaan, met plassen en poepen erbij, maar ik zag echt niets waar ze naar keek. Maar er zal ongetwijfeld iets geweest zijn.
Dan nog vind ik het vreselijk dat ik op zo'n moment gewoon geen indruk maak op mijn paard en haar niet terug kan krijgen naar de realiteit. Paarden kunnen op hol slaan, dat weet ik... Maar dan is er vaak toch wel een reden... Een opvliegende vogel, iets engs in de verte... Maar het stomme is dat ze daar juist niet op reageerde...
Ik ga dus weer bij het begin beginnen, helaas, we waren net zo ver. Maar ik vroeg me af of jullie tips hebben om dit te voorkomen. Hoe ik een beetje tot mijn paard kan doordringen op zo'n moment.
Omdat de voorbereiding gewoon goed was. Steeds rustig een stukje richting het bosje, en terug en pas als dat 100% goed ging het bos in. Dat ging tot vandaag ook 100% goed, dus ik was al bezig met het spoor over te gaan.
Maar zijn er mensen die hier ervaring mee hebben? Of die tips hebben?
dat is uiteindelijk beter voor het paardje denk ik,.. succes met je paard! 
