Gestressed raken.
Dat was ik bij mijn 1e jonge pony altijd, ik had mijn eigen gevoelens nooit zo onder controle. Dat heb ik nu ontzettend goed geleerd, dus ik blijf gewoon altijd rustig en vriendelijk.
Bij het opvoeden van mijn paard ben ik eigenlijk heel stil, maar ook gewoon begripvol naar het paard toe.
Sommigen keuren het af dat ik mijn paard niet straf, als het wat fout doet. Maar ik heb mijn eigen reden om dat niet te doen, en die hebben anderen maar te accepteren.
Mijn 3 jarige was vanaf het begin een donderstraal, dat ook echt met je aan de haal gaat. Maar dat heb ik niet opgelost door haar te straffen, dus dat is voor mij genoeg bewijs dat straffen absoluut niet nodig is.
Van jongs af aan heb ik veel mensen met paarden bezig gezien, en nu heb ik gewoon mijn eigen weg en manier. Ook al heb ik af en toe nog steeds hulp nodig. 
Edit; Ik voel me trouwens altijd wel heel klein en kwetsbaar tegenover mijn 3 jarige, die nu al 1.70 is.. Dus niet bang worden is voor mij ook iets om op te letten bij het opvoeden.