Geplaatst: 31-10-19 15:35 Sellyxx schreef:Ik vind het ook wel interessant om te zien dat veel mensen zeggen 'niet mijn verantwoordelijkheid'. Tuurlijk snap ik het idee erachter; je kan je niet om de hele wereld druk gaan maken.
Toch denk ik dat mensen bewust maken van iets helemaal niet zo verkeerd is. Of dat vervolgens landt bij de ander is inderdaad niet jouw verantwoordelijkheid. Maar ik denk dat er heel veel mensen zijn die zulke dingen toch onbewust doen; in die zin dat ze zich niet voldoende realiseren wat voor gevolgen die keuze kán hebben. Pas liep ik bijv. met mijn telefoon door een winkelstraat waarvan ik dacht dat er geen verkeer mocht rijden; dit bleek niet zo te zijn. Ik keek enkel op mijn scherm en een voorbijganger attendeere mij hier (niet eens zo aardig) op. Ik schrok even, maar bedacht me: hij heeft wel gelijk. Het maakte mij weer wat alerter: kijk uit met telefoongebruik in het verkeer. Ik liep met mijn telefoon dus officieel niet strafbaar (geloof ik?) maar het zorgde er wel voor dat ik niet aan het opletten was en dus in een gevaarlijke situatie had kunnen belanden.
Zo geloof ik best dat er zat mensen zijn die op buitenrit gaan en denken ach, zo'n zweetcap, laat maar even zitten. Maar dat er wellicht wel mensen zijn die als ze hier door een ander bij worden stilgezet, na gaan denken over hun gedrag. Zeker omdat dingen in je hoofd soms wel logisch lijken, maar niet altijd realistisch zijn. Hier kom je soms alleen maar achter als je even uit je bubbel wordt gehaald door een ander.
Hoe kan jij hier bewust van worden en de risico's van iets inzien als je nooit wordt aangesproken door een ander?wellicht vinden mensen dit meer iets wat je in je familie/vriendenkring doet, maar daar kan ook evengoed geen kennis/bewustwording zijn op het gebied van ... (vul maar in)
Ik zie het 'aanspreken' dan ook totaal niet als een 'gezag' kwestie waarin ik de ander eens even goed de waarheid ga zeggen. Ik zie het meer als behulpzaamheid; daarin hangt wel veel af van de manier waarop je het brengt en je nonverbale communicatie. En uiteraard het inschattingsvermogen; bijv. als iemand er heel duidelijk uitziet als iemand die geen hulp denkt nodig te hebben.
Maargoed, misschien is dit een iets minder individualistische benadering. Ik denk dan ook dat je elkaar best nodig mag hebben in een samenleving en dat elkaar aanspreken daar ook bij mag horen.
Ik snap wat je bedoelt, echt, maar in mijn persoonlijke ervaring... hebben de meeste mensen deze opmerkingen al wel gehoord. Wel of geen cap is echt al heel lang een discussie. Ik ben niet zo heel actief meer, maar ook op bokt brak er iedere keer wel weer een discussie uit wanneer iemand een foto plaatste zonder cap. Ook op pensionstallen heb ik nog geregeld de discussie gehoord. Op een gegeven moment worden mensen ook gewoon moe om er wat over te horen.
Zelf heb ik van dichtbij op jonge leeftijd een ongeluk meegemaakt waarbij mijn vriendinnetje zonder cap van een pony was gevallen, die overigens alleen aan het stappen was en een onverwachte beweging maakte, niet eens iets met opzet deed. Gelukkig was dit ongeluk niet fataal. Helaas heeft dit haar wel voor het leven getekend en heeft ze niet gezond en normaal mogen opgroeien zoals ik heb gedaan. Dit heeft bij mij ook zodanig indruk achtergelaten dat ik werkelijk waar nooit, maar dan ook nóóit, zonder cap op een paard ben gestapt. Al staat hij stil. En ja, als ik iemand zonder cap zie, voel ik de paniek al opborrelen. Toen ik wat jonger was zei ik er dan vaak ook wat van, want ja, je dacht iemand te helpen.
Maar negen van de tien keer willen mensen die 'hulp' niet. Of ze nou echt niet beseffen wat een risico ze lopen of dat ze desondanks toch kiezen om het zo te doen... Dat weet ik ook niet, maar meestal kreeg je reacties als, "mijn paard zet geen stap verkeerd", "een cap is oncomfortabel" of "dat moet ik toch zelf weten". Uiteindelijk trok dit ook alleen maar energie omdat ik maar bleef malen in mijn hoofd met onuitgesproken argumenten. Ik geloof ook dat de meeste mensen die met paarden werken zich wel realiseren dat het vluchtdieren blijven en dat ook zij kunnen vallen. Ik denk dat misschien niet helemaal binnenkomt dat je ook als je tijdens het stappen zou vallen, zodanig lelijk terecht kan komen dat je jezelf ernstig verwond. Mensen kiezen vaak zelf waar ze in geloven.
En tot op een zeker punt is het ook wel hun eigen verantwoordelijkheid. Als je weet dat paarden levende dieren zijn met een eigen wil, als je weet dat je kunt vallen en toch kiest om één van je belangrijkste en meest fragiele organen niet te beschermen... Leuk is het niet, maar het blijft aan het einde van de dag toch hun eigen keuze.
Ik vind het overigens wel wat anders als het bijvoorbeeld gaat om een kind, en vooral om een kind van een ouder die zelf niet veel ervaring heeft. Voornamelijk gezien mijn eigen ervaring met mijn toen negenjarige (oude) vriendin.
