Apple schreef:Er zit inderdaad een stevig verschil tussen 'verkeersmak' en 'randstadverkeersmak'.
Had met het vorige paard zelfs dat als het hem dan te 'landelijk' werd dat hij dan juist een soort van zenuwachtig werd. Lekker tussen de huizen, dat snapte hij tenminste
![]()
Huidige paard gaat ook een beetje die kant op. Op straat met verkeer/wegwerkers/fietsers etc. dat snappen we goed, het moet er alleen niet te rustig en groen uit zien, dan zitten er wolven achter elke graspol.
Dit klinkt zo bekend.
Victor staat ergens op youtube met filmpje dat hij zich echt gevaarlijk gedraagt. Dat was overigens ook de reden van het filmpje, ik wilde een gedragsdeskundige mee laten kijken. Maar verkeersmak was hij wel. Hij bleek uiteindelijk verlatingsangst te hebben. Hem kon ik het makkelijkste in de stad rijden, en uiteindelijk reed ik (hij stond binnen de bebouwing gestald toen) daar gewoon met een heel ontspannen teugeltje en bbp langs de hoofdwegen. Maar eenmaal in de polder was het nog steeds niet te doen. Helaas niet meer voor elkaar gekregen (onverwachts overleden).
Wanneer iemand mij met hem in een "ik wil naar huis"-bui zag, dan was het label "niet-verkeersmak" gemakkelijk te plakken. Maar op een veegwagen na was hij nergens van onder de indruk, inclusief tractoren, bussen en creatieve fietsen. Het buiten alleen zijn was een probleem. Heel veel wandelen en daarna lange lijnen buiten is daar heel behulpzaam geweest, samen met het combineren van zijn trucjes en het stil laten staan (op zijn initiatief, gewoon laten kijken totdat hij weer tot rust was gekomen) en het commando "pasje", dan moest hij 1 stap zetten. Maar als hij niet meer dan 1 stap durfde, dan was 1 stap ook goed genoeg. Meer mocht wel (in stap, niet gaan rennen), maar was niet verplicht.
. Lekker tussen de huizen, dat snapte hij tenminste
, het moet er alleen niet te rustig en groen uit zien, dan zitten er wolven achter elke graspol.
Paardlief is er niet bang van gelukkig.