Moderators: Neonlight, C_arola, Firelight, Sica, Dyonne, NadjaNadja, balance, Essie73
Ik stel lage eisen aan mezelf en mijn paard 


hoi schreef:Gelukkig ben ik niet de einge. ik ben gauw onzeker van mezelf en krijg dan gauw last van m'n emotionele problemen omdat ik dat maar al te graag goed wil doen en het perfect wil hebben. Gelukkig is dat met de laatse jaren verminderd tijdens het rijden en durf ik steeds meer behalve springen dat wil ik nooit meer. Ik ben ook gauw buiten het paardrijden om als er iets niet goed gaat op school werk ofzo. Heb jij dat ook?
de lat ligt altijd hoog!
Alyss_ schreef:Ik huil opzich niet snel als ik bang ben.
Maar ik heb wel twee keer een gigantische huilbui gehad doordat mijn instructrische de hele tijd tegen me stond te schreeuwen. De eerste keer was een les voor het proefje en ik reed toen echt bagger. Zij vond vervolgens dat ik het veel beter moest kunnen en bleef maar schreeuwen totdat ik het beter deed -> dat werkte niet (a)
En de tweede keer was toen ik het helemaal verpeste op een van de makkelijkste manege paarden. Maar dat was toen de les op de laatste dag van de proefwerkweek en ik was eigenlijk gewoon te moe om iets te doen... :p


jumpgirl schreef:Ik herken het ook. Vroeger viel het wel mee, maar toen is er iets gebeurd waardoor ik alles eng begon te vinden.
Als hij onverwacht schrok of een stap opzij sprong of omdraaide was ik bang en wilde ik niet meer, dan moest ik huilen en kon ik alleen maar stamelend zeggen ik wil eraf.
Dit was vorig jaar. Ook buiten rijden durf ik niet meer, als het paard dan iets onverwachts doet dan word ik bang en flitst er weer door me hoofd dat ik eraf moet.
Nu heb ik een boek gelezen, paardrijden zonder angst en vorige week mijn eerste privé les gehad op een manege... het opstijgen vond ik wel spannend, omdat mijn paard dan weg rende. Maar t ging heel goed en ben niet bang geweest, daardoor heb ik ook niet hoeven huilen
Wel word ik emotioneel als ik iemand buiten op een paard zie rijden, omdat dat, voordat ik mijn angst heb ontwikkeld, juist het aller liefst buiten reed met m'n paard...

jumpgirl schreef:Ik herken het ook. Vroeger viel het wel mee, maar toen is er iets gebeurd waardoor ik alles eng begon te vinden.
Als hij onverwacht schrok of een stap opzij sprong of omdraaide was ik bang en wilde ik niet meer, dan moest ik huilen en kon ik alleen maar stamelend zeggen ik wil eraf.
Dit was vorig jaar. Ook buiten rijden durf ik niet meer, als het paard dan iets onverwachts doet dan word ik bang en flitst er weer door me hoofd dat ik eraf moet.
Nu heb ik een boek gelezen, paardrijden zonder angst en vorige week mijn eerste privé les gehad op een manege... het opstijgen vond ik wel spannend, omdat mijn paard dan weg rende. Maar t ging heel goed en ben niet bang geweest, daardoor heb ik ook niet hoeven huilen
Wel word ik emotioneel als ik iemand buiten op een paard zie rijden, omdat dat, voordat ik mijn angst heb ontwikkeld, juist het aller liefst buiten reed met m'n paard...
