Geplaatst Liezel1 schreef:Moeilijk geval dit... Ik heb niet meegekregen of het ook daadwerkelijk in een losloopgebied was....
in dat geval hadden jullie beiden je dieren niet onder appèl/controle.
Die man kan dan wel schuldig zijn, maar dat wil dan nog niet zeggen dat hij ook schadevergoedingsplichtig is.
De kernvragen zijn: mocht de hond loslopen? Mochten jullie daar rijden? Hadden jullie (beide partijen) je dieren onder controle? en wat zijn de daadwerkelijke kosten? (die paar centen voor het water en het "gederfde rijgenot" daargelaten....)
Liezel1 schreef:LDRD schreef:Nee, de kernvragen om aansprakelijkheid vast te stellen zijn: is de schade ontstaan door de eigen energie van de hond? Ja? > bezitter hond = aansprakelijk
Ter beoordeling van de vraag of er ook een schadevergoedingsverplichting is vraag 2: is er sprake van eigen schuld aan de zijde van de schadelijdende partij?
Het eerste deel gaat over art 6:179 BW.
Wat ik met mijn vragen wilde bereiken bij de TS is dat ze eens kritisch na gaat denken over hetgene dat er gebeurd is. Alles wordt afgeschoven op de eigenaar van de hond (tot het waterverbruik aan toe) maar ik zie nergens dat ze zeggen dat ze zélf wat anders hadden kunnen doen. Misschien is dat wel zo, en konden ze écht niets anders doen, maar ik heb de TS zichzelf de vraag niet zien stellen...
Mbt tot die eigen schuld: als de paarden er als idioten vandoor zijn gegaan, dan kan daar volgens mij wel sprake van zijn. De hond heeft immers niet gebeten, maar slechts de paarden opgejaagd. Als ze gewoon waren blijven staan was er volgens mij weinig aan de hand geweest....
Liezel, heb je inmiddels wel de moeite genomen om even door mijn topic te scrollen en mijn geplaatste berichten te lezen? Het waren maar 2 pagina's toen je je eerste berichten plaatste, zoveel is dat niet. Dan had je geweten dat het niet echt een losoopgebied is, maar dat je de hond wel mag loslaten buiten de bebouwde kom aangezien er geen losloopgebied in de buurt is. De eigenaar moet de hond WEL ten alle tijde onder appel hebben.
Dan had je ook geweten dat wij er OOK mochten rijden.
En dan had je ook gelezen dat wij volkomen verrast werden door de hond (die van achterop kwam en niet van voren, want dan was het geen probleem geweest, dan hadden we hem namelijk zien aankomen!) en geen tijd hebben gehad om te reageren. Binnen een paar seconden lagen paard en ruiter al op de grond.
Dan had je gelezen dat onze paarden er niet als idioten vandoor gingen. Mijn paard heeft nog geen sprong gemaakt, die van mijn schoonzus liep achter me sprong me voorbij en viel voor mijn voeten neer.
Ik heb het scenario wel 100 keer besproken met mijn schoonzus. Met name ook omdat het voor haar te snel was gegaan en zij helemaal niet wist wat er nu gebeurd was. Ik kom echter elke keer tot dezelfde conclusie: wij hadden dit niet kunnen voorkomen. Wij konden er niks aan doen.
Ik ga namelijk niet telkens over mijn schouder kijken of die mensen hun hond wel onder controle hebben. Ze hadden ze aangelijnd toen wij voorbij kwamen. Wie verwacht nou dat ze ze los laten als ze ze niet onder controle kunnen houden. De man had het trouwens zelf ook niet verwacht dat zijn hond er vandoor zou schieten, want dan had hij het natuurlijk niet gedaan. Hij had zich echter even vergist in zijn eigen hond.
Ik ga ook niet tegen iedereen die ik inhaal zeggen dat ze de hond moeten vasthouden totdat wij uit het zicht zijn, omdat we willen voorkomen dat de hond erachter aan rent! Dan krijg je denk ik ook heel rare gezichten. Ja NU, NU zal ik dat wel doen. En dan elke keer op dat mooie litteken wijzen, wat het paard er waarschijnlijk aan over houdt. Maar je zult altijd mensen blijven houden die zeggen: Ja maar, dat doet mijn hond niet.
Liezel1 schreef:Ik was met het buitenrijden gezegend met een zeer rustige en evenwichtige merrie die nevernooitniet voor een hond aan de kant zou gaan. Ze heeft er zelfs eentje bijna knockout getrapt toen die te dicht bij haar achterbenen kwam.
De andere merrie die ik reed was zenuswachtiger, drentelde in dit soort gevallen op haar plaats, maar no way dat die er vandoor ging. Ze had genoeg vertrouwen in mij om te weten dat het wel "goed zou komen". Ook ik heb dit soort situaties namelijk vaker meegemaakt. De rust, het vertrouwen en de opvoeding van de paarden die ik reed zijn de redenen dat het bij mij nooit zover is gekomen als bij de TS.
Wij zijn altijd heel voorzichtig met buitenrijden. We zoeken ons geen moeilijkheden op. Onze paarden zijn normaal gesproken heel relaxed. Maar het is en blijft een paard. Je kunt wel zo stoer vertellen dat jouw paard niet zo zou doen en het op een goede opvoeding gooien, maar dat dacht die man ook van zijn hond en TOCH ging hij hem ervandoor. Ik heb verdorie al meer als 30 jaar paarden en rij ook al zo lang. Dit is de EERSTE keer dat me DIT is overkomen. Een val met zulke schade bedoel ik. Maar het is ook de eerste keer dat we volkomen verrast werden door een hond die zo rap achter ons aansprong. Als ie nou nog van voren of opzij was aangekomen, maar hij kwam recht van achter. Wij hebben OOK vaker honden die op ons af komen gerend, maar dan stoppen we gewoon en dan staan de paarden als een paar zoethoutjes te kijken (want die van ons vertrouwen ook op ons dat er niks zal gebeuren als wij ze laten stoppen) naar een hond die zich wat idioot staat aan te stellen, maar de loop op gaat als je een stapje in zijn richting doet.
.