johnnie schreef:Mijn persoonlijke mening, als ik niet kan voldoen aan de randvoorwaarden voor het houden van paarden schaf ik er geen aan. Ik zou me wel kunnen voorstellen, dat er mensen zijn die een compromis moeten sluiten. Maar soms gaan compromissen te ver en zijn ze te eenzijdig.
En wie beslist dan dat compromissen te ver zijn en te eenzijdig? Dat doet ieder voor zich. En wat de een acceptabel vind, vind de ander niet.
Ik durf met recht te zeggen dat mijn leven pas begonnen is op het moment dat ik een eigen paard had. Ik heb er 30 jaar naartoe geleefd, en ik had geen dag langer volgehouden zonder
mijn eigen paard. Ik denk dat de redenatie en de beslissing van iemand om niet aan paarden te beginnen de mensen even uit het oog verliest die echt verslaafd zijn.
En toch is er behalve de paarden, waar al mijn ziel en zaligheid naartoe gaat, en het meeste van mijn financiele middelen, bij mij ook het aspect van de gezelligheid op een stal, de sociale contacten die ik er heb (omdat er door de paarden zo weinig overblijft) , de begeleiding die ik daar krijgen kan, de lessen die ik kan volgen, het vertrouwen dat mijn paard onder professionele toezicht staat, en het feit dat ik mijn paard in training kan zetten op dagen dat ik niet kan of wil rijden.
Mijn paard komt in de zomermaanden op een paddock, en in de winter op stal. Omdat ik kies voor die stal, en omdat ik mijn paarden om me heen WIL hebben, iedere dag van het jaar. Omdat mijn leven niet compleet is zonder dat ik ze elke dag kan zien.