Geplaatst: 06-12-06 17:50 Ik denk dat het rijtechnische gedeelte juist wel mee moet tellen. Op de maneges waar ik werk (manege Onder de Linde Beesterzwaag en stichting de Vrije Ruiter in Tjerkgaast) proberen we de ruiters zoveel als mogelijk het paardrijden bij te brengen. Natuurlijk zijn er ruiters die zo zwaar invalide zijn (hetzij lichamelijk, hetzij verstandelijk, of beide) dat het paardrijden voor hen nooit meer dan 'ezeltje rijden' zal zijn, maar ik merk ook aan de ruiters dat ze graag veel willen leren en ook zo zelfstandig mogelijk willen (leren) rijden.
Tijdens de opleiding van de FPG stel je voor een deel je eigen leerdoelen op. Aan het eind van de opleiding heb je natuurlijk een aantal doelen die je sowieso moet hebben behaald, maar daarnaast kun je een aantal doelen zelf opstellen en je daarin tijdens je stage verdiepen.
Ik vind het rijtechnische deel van de opleiding dus echt meevallen, want de rijlessen die gegeven worden op de cursusdagen hebben niet ontzettend veel diepgang moet ik zeggen. We hebben les van 9.30 tot 17.30 waarvan slechts 2 uren besteed worden aan het lesgeven in de rijbaan. Het overige deel van de dag wordt besteed aan het bespreken van verschillende stoornissen, paarden beoordelen op hun beweging en aan de hand daarvan bepalen voor welke ruiters deze paarden geschikt zouden zijn, enz.
Wat betreft jouw opmerking dat we te maken hebben met een erg brede doelgroep: dit ben ik volkomen met je eens. Daarom is het belangrijk dat je voor jezelf weet waar je je in wilt specialiseren, zodat je een stagebedrijf uitzoekt waar je ook daadwerkelijk kunt leren wat je leren wilt. Ik ben erg geinteresseerd in het therapeutisch paardrijden, daarom loop ik stage op een bedrijf dat samenwerkt met een revalidatiecentrum. Ik heb op mijn stagebedrijf niet alleen te maken met een rij-instructrice, maar ook met fysiotherapeuten die binnen komen waaien en na afloop van de lessen vul ik smaen met mijn begeleidster rapportages in over het verloop van de lessen en de vorderingen die de leerlingen maken. Het paardrijden vormt voor deze kinderen een belangrijk onderdeel van de therapie die ze krijgen op het revalidatiecentrum. Paardrijden is echter een hele andere vorm van behandelen dan bijv. fysiotherapie, al komen sommige dingen wel overeen.
[/quote]Als jij daar zelf over nadenkt, in welk opzicht probeer jij dan zo veel mogelijk uit ze te halen? Als ruiter? Of als persoon? Ook dat zijn overwegingen... Gebruik je oefeningen als middel om de ruitervaardigheden te bevorderen, of gebruik je de paarden als middel om ook dingen te leren over sociale omgang, bijvoorbeeld? Leg je de nadruk op goed leren rijden, of wil je ze vooral de kans geven om een leuke hobby te hebben? Wat zou voor jou de nadruk hebben?
(Dat zijn overigens dingen waar 'gewone' ruiters en instructeurs ook nogal eens botsen. Ikzelf ben een enorme recreatie-/hobbyruiter en plezier met een paard staat voorop, ook als dat betekent dat ik sommige dingen minder snel leer. Ik hoef ook niet persé grenzen te verleggen, en zeker niet geforceerd. Niet iedere instructeur deelt die mening, hoewel ik het eigenlijk meestal wel heel goed heb getroffen tot nu toe
) [/quote]Je zegt zelf eigenlijk al dat je zelf meer een hobbyruiter bent. Daar is in mijn ogen absoluut niks mis mee! Er zijn ook instructeurs die er enorm veel voldoening uit halen om ruiters een uurtje leuk bezig te houden. Ik merk echter aan mij zelf dat ik liever mensen iets leer en stimuleer om zichzelf (en afhankleijk van de ruiter, ook zijn paard) te verbeteren.
Grenzen verleggen hoeft niet te betekenen dat ik van een ruiter eis dat hij over een hindernis van 1.20m moet springen, maar ik vind het wel een uitdaging om een angstige (invalide) ruiter zo ver te krijgen dat hij alleen een paar rondjes durft te galopperen bij wijze van voorbeeld. Als een wedstrijdruiter twijfelt aan zichzelf en denkt dat ie nooit verder komt dan L1-dressuur, dan vind ik het een uitdaging om die ruiter L2-startgerechtigd te krijgen, om een ander voorbeeld te noemen.
Het is juist de bedoeling om deze grenzen ongemerkt te verleggen, dus niet geforceerd want daar hou ik zelf ook niet van. Voor mij moet het plezier van de ruiter altijd voorop staan, en daarnaast speelt het welzijn van het paard ook een (belangrijke) rol. Grenzen verleggen kan ook betekenen dat je iemand die moielijk praat zover kunt krijgen om toch meer gebruik van spraak te maken, of om een autist iets socialer te laten worden. Een autist leeft natuurlijk nogal in z'n eigen wereld en ik denk ook niet dat je zo'n iemand compleet moet gaan veranderen, maar je kunt z'n inlevingsvermogen wel wat vergroten met behulp van paarden. Zo'n ruiter hoeft na afloop van de les van mij echter niet perse 'gezellig' met z'n groep na te gaan kletsen in de kantine, als hij liever alleen in een hoekje gaat zitten is dat ook prima. Maar als ie wel meer toenadering zoekt bij een paard of bij andere mensen, dan is dat alleen maar mooi meegenomen.
Goed leren rijden en een leuke hobby hebben zijn dingen die in mijn ogen heel goed samen kunnen gaan.
Alleen is het de vraag: welke eerst? En op welke manier? 
)