Moderators: Essie73, Coby, balance, Firelight, Dyonne, Neonlight, Sica, NadjaNadja, C_arola

Ik werk dus zelf niet, maar mijn bijna-man werkt voorons. Wij zijn samen overeengekomen dat ik thuis ben (hoe bedoel je? wat is emancipatie?
) en voor de dieren zorg (we hebben in totaal 6 dieren) en hij werkt. We vinden dat allebei het prettigst. Ik heb voor mijn paarden wel de beste spullen inderdaad, maar dat is eigenlijk alleen maar omdat het niet anders kan. In de maten van mijn paarden zijn geen goedkope hoofdstellen te krijgen, dus ze moesten Kieffer! Alleen de zadels heb ik niet van topkwaliteit, die zijn van Zadelmarkt, Merano. Ik heb er echter een onafhankleijke specialist bij gehad en die vertelde mij dat ik goede zadels had op mijn paarden... dat is volgens mij het belangrijkste. Mijn bijna-man en ik zitten er ook nog lekker op, dus dat is helemaal top! Ik ben eigenlijk in alle opzichten verwend. Als kind al en nu ik deze man heb gevonden al wéér. Maar ik zal niet naast mijn schoenen gaan lopen, daar houd ik niet van. Zolang ik verwend word door anderen en niet door mezelf heb ik ook dat recht niet. Als mijn vriend bij me weg gaat heb ik niets meer en dat besef ik maar als te goed! Ik ben iedere dag dankbaar voor mijn dieren, huis en eten.
.
), naar Oostenrijk, en betalen ze dus in de kerst- en voorjaarsvakantie mijn skipas. Wel moest ik dan mijn snowboard en skies zelf betalen.



)
)..Mijn ouders zeggen van wel :S Melanieetjuh schreef:Ik ben niet echt verwend.
Ouders gescheiden dus dan krijg je zowie zo al minder.in de meeste gevallen.
Gelukkig kan me moeder nog wel me paardrij-lessen betalen, want anders...
Geen leven zonder paardrijden,
ik zou ook graag een verzorgpaard willen. Alleen je moet er altijd zo gek veel voor betalen, en dat kunnen wij gewoon niet,,


..
Maar dat dan wel inplaats van mijn rijbewijs, hoewel ik dat niet zo erg vindt

hebben me ouders me maar moeten sponsoren.
Kyle schreef:Ik ben verwend in die zin dat mijn ouders me altijd steunen.
Financieel gezien betalen ze mijn lessen, en daar blijft het ook bij: geen paard, geen extra's. Wel voor mijn verjaardag eens een rijbroek, of dit jaar voor mijn 20ste verjaardag (wordt gevierd als iets speciaals bij ons) heb ik zelfs leren laarzen gekregen! En dan voel ik mij zooooooooo verwend
. Voor de intakedag van de opleiding konden ouders mee. Mn moeder (ook in het onderwijs) kon echt geen vrij krijgen(niemand kon invallen voor haar namelijK), mn vader heeft echter een beetje doorgedramd en zo wel vrij gekregen. Nou, ik was blij dat hij mee was. Zo zenuwachtig was ik. whaaa. Maargoed, mn vader had me moed toegesproken, onder het rijden zei hij telkens heel zachtjes als ik voorbij kwam: "jaa goed hoor, goed zo!"
Wat betreft de financiele dingen enzo dan.
).
met een halster voor m'n verzorgpaard, of een keer de 5 euro voor de les betaalde die ik eerst wel eens had bij ons op stal. Offe, als ik bij me ouders mag schooien in de voorraadkast, als deze arme student een keer niet zoveel boodschap-centjes heeft
en ik heb echt geen saai leven, ga best wel eens leuke dingen doen, en nieuwe kleren kopen enzo.

Ivan schreef:
En Ach wat is verwend.......allemaal dure spullen zomaar krijgen?
het is vaak... niet altijd hoor (in mijn ogen dan hé) het afkopen van schuldgevoel van ouders die het heel druk hebben met werk of met zichzelf.
het is fijner als ze je "verwennen" met aandacht,liefde en welgemeende interesse maar dat is mijn mening natuurlijk