Ik merk aan mijn lesklanten en op wedstrijden dat veel ruiters gewoon verwachten dat ze een wp rijden, nl alsof ze er recht op hebben omdat ze ingeschreven hebben ....
Het komt vaak voor dat ik slechts de helft of eenderde een wp geef. Een wp geeft aan dat de verrichting voldoende was en dat de combinatie klaar is voor een hogere klasse. Een belangrijk criterium is dan ook hoe het paard gereden wordt door de ruiter en dan valt er nog veel te verbeteren, zeker in de lagere klasses omdat het nu eenmaal niet zo simpel is om een goede dressuurproef te rijden. Gewoon rondsturen voldoet niet (meer)....
Jitskerutte: je verwoordt het nu wel sterk, sporen erin en vooraan in de krul trekken maar in essentie is dat wel hoe je aanleuning krijgt

met (been)hulpen impuls opwekken, die drang naar voren door het lichaam naar de mond laten gaan en daar met een zachte maar weerstand biedende hand opvangen en controleren. Wie vindt dat been en hand niet tegelijk kunnen, zal nooit aanleuning krijgen want aanleuning is het antwoord van het paard op de vragende ruiterhand. Dus met een te harde hand krijg je geen aanleuning want het paard " antwoordt" niet.
Ik straf dus een harde, groffe hand wel af maar als een ruiter z'n paard te diep rijdt op zoek naar de aanleuning straf ik dat niet streng af maar geef aan dat achter de loodlijn niet oke is en het punt is wrs hoger dan bij een paard dat geen aanleuning toont...
Nog een toevoeging, in de B mag een (jong, groen) paard zelfs nog licht op de voorhand lopen en in het beste geval in horizontaal evenwicht. Zichzelf dragen is in de B nog helemaal niet aan de orde !!