Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-09-12 13:25

Geplaatst door de TopicStarter : 19-09-12 13:25

Sassol schreef:
En zoals bijvoorbeeld Liljebo de term trainer uitlegt, ja dan kun je iedereen trainer noemen. Dan zijn ouders geen ouders meer, maar trainers. En ben je geen vrienden meer, maar heb je getraind tot een fijne verstandshouding, waarbij jouw vriendin jou ook weer getraind heeft.

Misschien is dat het 'probleem': Paarden worden vergeleken met mensen. Maar het zijn geen mensen, het zijn (vlucht)dieren. Ze functioneren anders, nemen dingen anders waar, hun hersenen werken anders...

Daarmee wil ik niet zeggen dat het per definitie verkeerd om paarden te vermenselijken: Het kan zelfs functioneel zijn, om je in hen te proberen te verplaatsen. Maar daarbij is het zaak nooit uit oog te verliezen dat het andere wezens zijn.

Sassol schreef:
Als ik in een topic zou zeggen dat iemand zich moet opstellen als een leider, doel ik meer op de mind-set.

Ik snap wat je bedoeld, en ik heb het vermoeden dat wij gewoon op dezelfde manier met onze paardjes omgaan, maar: Het probleem dat ik heb met deze manier van formuleren, is dat het management termen zijn, en theorieën op basis van psychologisch onderzoek naar mensen.

**Geplaatst**: 19-09-12 16:13

Geplaatst: 19-09-12 16:13

Denk dat wij inderdaad goed op één lijn zitten swartbeessie. Ik ben me er ook van bewust dat mensen geen paarden zijn en emoties niet zo ervaren als wij mensen dat doen.

Maar welke term je ook gebruikt, het probleem dat het subjectief is, dat houd je.

Als ik tegen iemand zeg: je moet trainen zus en zo, en ze gaan die manier gebruiken zonder de mind-set, kom je nog nergens.
Als ik de term dominant gebruik, en iemand heeft daar negatieve associaties mee, dan zal die letterlijk gaan domineren om de dominantste te zijn. Terwijl dat niet is wat ik bedoel als je je dominant op moet stellen.
Als ik zeg dat je een vertrouwensband moet opbouwen waarbij je gelijk bent, zul je zien dat ook dat weer fout kan gaan.

Om deze problemen op te lossen zou je het hele kopje taal weg moeten laten, dan ben je weer terug bij lichaamstaal. Die zowel mens als paard gebruikt. Maar ook daar zijn weer verschillen in.

Neemt niet weg dat ik voor mezelf nog steeds een onderscheid maak tussen leider en trainer. Ook al zit er misschien maar een hele dunne lijn tussen en als je het uit gaat leggen er eigenlijk weinig verschil is.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-09-12 18:05

Re: 'Leiderschap' vs. trainer

Geplaatst door de TopicStarter : 19-09-12 18:05

Och, dat het niet allemaal gesneden koek is maakt het weer interessant om over te filosoferen he?
Mag ik trouwens iedereen complimenteren op de fijne inhoudelijke discussie hier?

**Geplaatst**: 19-09-12 18:16

Geplaatst: 19-09-12 18:16

Sassol schreef:
Neemt niet weg dat ik voor mezelf nog steeds een onderscheid maak tussen leider en trainer. Ook al zit er misschien maar een hele dunne lijn tussen en als je het uit gaat leggen er eigenlijk weinig verschil is.

Voor mij is een goede trainer dus automatisch een goede leider. Je kunt geen goede trainer zijn, als je niet heel helder en consequent bent, met behoorlijk wat inzicht.
Visa versa denk ik ook... de mensen die ik waar de paarden graag naar luisteren en waarvan je zou kunnen zeggen dat ze 'het in de vingers hebben' zijn goede trainers.
Voor mij is het een ook het ander.
Maar dan ga ik uit van leider als 'degene die (bege)leiding geeft, met een goed oog voor de belangen van het paard

Zeker niet vanuit degene die denkt dat hij hoogste in rang moet zijn en zich eerst als leider moet profileren middels allerlei poehah en ervan uitgaat dat het paard dan vanzelf volgt.

Maar in de praktijk denk ik dat we veelal dezelfde ideeen hebben. Zelfs als we misschien op verschillende wijzen werken.
Ben het overigens erg eens met je onderschrift(en)

**Geplaatst**: 19-09-12 20:15

Geplaatst: 19-09-12 20:15

Ik vond het voek van McLean ook echt een eyeopener. Zou eigenlijk iedereen in dit topic (die dat nog niet gedaan heeft) even moeten lezen

**Geplaatst**: 19-09-12 21:02

Geplaatst: 19-09-12 21:02

Visitor schreef:
Ik vond het voek van McLean ook echt een eyeopener. Zou eigenlijk iedereen in dit topic (die dat nog niet gedaan heeft) even moeten lezen

$_/-\o_$ Amen. zeker een goed boek! jammer dat het niet heel bekend is en ik heb er ook vrij weel moeite voor moeten doen om hem uiteindelijk ( dan wel 2ehands) in handen te kunnen krijgen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-09-12 09:01

Re: 'Leiderschap' vs. trainer

Geplaatst door de TopicStarter : 20-09-12 09:01

Ik ben aan het sparen voor het boek en dvd met zijn trainingsmethode...
Het is wat prijzig, maar sluit wel helemaal aan bij hoe ik dingen zie.

**Geplaatst**: 20-09-12 10:13

Geplaatst: 20-09-12 10:13

Sassol schreef:
Je kent dat wel, paarden/honden die al hun hele leven, bij meerdere mensen hetzelfde ongewenste gedrag laten zien. Maar er komt de juiste persoon aangelopen en het zijn ineens makke beestjes. Vanaf seconde 1. Zo iemand waarvan ze zeggen: hè hè eindelijk iemand die dit veel beter kan dan ik.
Dat soort mensen noem ik dan ook een leider. Die hoeven geen doordachte methode te gebruiken, ze hoeven niet eens te corrigeren om het ongewenste gedrag te doorbreken. Ze hoeven er alleen maar te zijn.
Er zijn dan ook niet veel écht goeie leiders.

En hier ben ik het dan weer niet mee eens.
'Er zijn niet veel echt goede leiders.' Dat klinkt zo alsof er een select groepje is waar je absoluut tot wilt behoren. Hoor je niet tot het groepje, dan bengel je er achteraan en kun je alleen maar je best doen, maar nooit die ultieme 'relatie' bereiken.
Soms, heel soms, denk ik dat er te veel nagedacht wordt over paarden opvoeden/trainen en dat de opvoeding van een paard moeilijker voorgesteld wordt dan het daadwerkelijk is. Ik ben als 15-jarige vers uit de manege bij mijn verzorgpaarden gedropt. Diertjes tussen 0 en 3 jaar. Toekomstige springpaarden met bloed. Ervaring? None what so ever. Maar ik heb gekeken naar en geleerd van de paarden en al die dieren zijn goed opgevoede, normale paarden. En ik heb mezelf nooit afgevraagd of ik leider of trainer of weetikveelwat ben.
Pas op, ik denk dat het goed is dat er af en toe een discussie komt over trainingsmethodes. Dat houdt je alleen maar scherp en je kan er alleen maar van bijleren. Maar de discussie of de mens nu trainer of leider is, dat vind ik zo...ja, ik weet niet...zijn doel voorbij schieten? Discussiëren over woordenschat. En waarom zou het één het ander uitsluiten?
Je traint je paard dus je bent trainer. Maar dit doe je toch automatisch vanuit een leidende positie.

**Geplaatst**: 20-09-12 11:08

Geplaatst: 20-09-12 11:08

Sassol had wellicht beter kunnen formuleren dat er weinig natuurlijke leiders zijn. Het is gewoon een talent dat iemand heeft of niet heeft, net zoals er weinig mensen zijn die echt mooi kunnen pianospelen.
Op zich ben ik het wel met je eens dat er soms teveel over opvoeden/trainen wordt nagedacht, maar er zijn ook genoeg mensen die er te weinig van weten en er een zootje van maken. En niet iedereen krijgt de kans om het in de praktijk goed te leren.
En ik ben het ook met je eens dat discussie over leider of trainer niet echt van groot belang is, het lijkt meer een oefening in discussieren dan dat het iets toevoegt voor paarden.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-09-12 11:09

Geplaatst door de TopicStarter : 20-09-12 11:09

Ik denk juist dat het heel verhelderend is: Zoals je zegt, het woord 'leider' suggereert aan de ene kant supermenselijke kenmerken van de mens, een kwaliteit die je wel of niet bezit - en aan de andere kant een verantwoordelijkheid voor het paard om 'te volgen'.
Het woord 'trainer' is veel meer down to earth, wat kan ik doen om de communicatie tussen paard en mens zo helder mogelijk te maken.

Ik vind het jammer dat in het hele NH circus zo vaak gemystificeerd wordt. Toverwoorden als 'relatie', 'dominantie', 'leiderschap' zijn subjectief - Dat is op zich niet verkeerd is, want mooi dat iedereen zich er een eigen invulling aan kunnen geven. Maar dit maakt ook dat het soms nog moeilijker wordt om die heldere communicatie voor elkaar te krijgen. Daarmee verzand de zo vooruitstrevende 'NH' stromingen in dezelfde vastgeroeste denkpatronen die ze willen doorbreken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-09-12 11:11

Geplaatst door de TopicStarter : 20-09-12 11:11

Waratje schreef:
En ik ben het ook met je eens dat discussie over leider of trainer niet echt van groot belang is, het lijkt meer een oefening in discussieren dan dat het iets toevoegt voor paarden.

Het is meer dan gegoochel met woorden: De manier waarop over onderwerpen worden gesproken heeft wel degelijk impact op de manier waarop mensen dingen zien.
Niet alleen interessant en een goeie 'denk-oefening', maar van groot belang om daarover na te denken.

**Geplaatst**: 20-09-12 11:51

Re: 'Leiderschap' vs. trainer

Geplaatst: 20-09-12 11:51

Mooi gesproken, swartbeessie, helemaal met je eens!

**Geplaatst**: 20-09-12 12:24

Geplaatst: 20-09-12 12:24

Sassol schreef:
Ik gebruik ook de termen dominant en onderdanig. Maar altijd in combinatie met onzeker en zeker.

Ik zie dominantie dan ook niet als iets negatiefs en onderdanig ook niet persé als positief. Het geeft mijns inziens een beeld van waar je mee te maken hebt. Er is zoiets als karakter, het ene paard is van zichzelf wat dominanter dan de ander. Wil je de situatie controleren of geef je hem uit handen. Dit is voor mij een beetje het onderscheidt tussen dominant/onderdanig.

En zoals bijvoorbeeld Liljebo de term trainer uitlegt, ja dan kun je iedereen trainer noemen. Dan zijn ouders geen ouders meer, maar trainers. En ben je geen vrienden meer, maar heb je getraind tot een fijne verstandshouding, waarbij jouw vriendin jou ook weer getraind heeft.

Ik ben het echt volledig met jou eens.
Ik kan het woord dominant en onderdanig wel gebruiken, maar je merkt al in bepaalde topics ("dit is dominant gedrag, geef hem op zijn flikker") dat andere mensen hele ander dingen bedoelen met die woorden.

Aan de ene kant ben ik het eens met dat alles wat je paard doet, gewoon aangeleerd gedrag is (of je dat nou wel of niet wilde

), maar aan de ander kant hebben paarden ook een eigen karakter, eigen mening, eigen interesses en desinteresses en voor mijn gevoel doe je dat een beetje tekort, als je het alleen over trainen hebt.

Ook al kan ik een vreemd paard heel goed iets aanleren, toch heb je bij zo'n paard niet een bepaalde basis erin zitten, waarbij het paard jou kent en jij het paard kent en je weet wat je aan elkaar hebt. Dat zou ik dan toch een "relatie" noemen. Je kan dit natuurlijk ook uitleggen als dat het paard goed weet en begrijpt hoe jij traint en dat jij heel goed weet hoe je dit specifieke paard het beste kan trainen, maar ik vind relatie dan een fijner woord.

Zelfde met leiderschap: voor mij zijn dat gewoon dezelfde eigenschappen die een goede trainer heeft, tis maar hoe je het noemt.
Een leider is duidelijk, consequent, veel aandacht voor de wensen van degene die geleid wordt, etc... Volgens mij precies hetzelfde als een goede trainer?

**Geplaatst**: 20-09-12 13:04

Geplaatst: 20-09-12 13:04

swartbeessie schreef:
Ik denk juist dat het heel verhelderend is: Zoals je zegt, het woord 'leider' suggereert aan de ene kant supermenselijke kenmerken van de mens, een kwaliteit die je wel of niet bezit - en aan de andere kant een verantwoordelijkheid voor het paard om 'te volgen'.
Het woord 'trainer' is veel meer down to earth, wat kan ik doen om de communicatie tussen paard en mens zo helder mogelijk te maken.

Ik vind het jammer dat in het hele NH circus zo vaak gemystificeerd wordt. Toverwoorden als 'relatie', 'dominantie', 'leiderschap' zijn subjectief - Dat is op zich niet verkeerd is, want mooi dat iedereen zich er een eigen invulling aan kunnen geven. Maar dit maakt ook dat het soms nog moeilijker wordt om die heldere communicatie voor elkaar te krijgen. Daarmee verzand de zo vooruitstrevende 'NH' stromingen in dezelfde vastgeroeste denkpatronen die ze willen doorbreken.

Voor mij is het woord leider ook gewoon een down to earth-woord.
Hoe mystiek je met paarden omgaan wilt maken, heb je gewoon zelf in de hand.
Ik ben wel zo nuchter dat ik een exacte betekenisbepaling van woorden als trainer en leider niet nodig heb. Heel jip en janneke: als ik mijn paard naar links wil laten overstappen, dan moet die dat doen op het moment dat ik het commando geef. En of ik dan trainer of leider genoemd wordt, boeit me niet.
Maar goed, iedere discussie heeft zijn bestaansrecht, ook deze uiteraard.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-09-12 13:19

Re: 'Leiderschap' vs. trainer

Geplaatst door de TopicStarter : 20-09-12 13:19

Ter verduidelijking: Met 'mystificeren' bedoel ik het omgekeerde van verhelderend, het geheimzinnig maken. Dat is dus los van hoe 'down to earth' je omgang met paarden is.

**Geplaatst**: 20-09-12 13:22

Geplaatst: 20-09-12 13:22

Ik ga ook voor trainer en niet zo zeer leider. Een jong angstig dier laten wennen aan mensen is een soort van trainen alvoor je leid, je bent wel bezig met vertrouwen winnen maar je leid niet.

Ik ben van mening dat een paard dient te luisteren naar aanwijzingen die ik hem leer, mij te respecteren zodat we beide veilig zijn en zich hoort te concentreren op mij als ik er op zit. Maar de manier hoe ik dit leer is niet zo zeer een: 'nee dit mag niet, je moet dat doen' idee (weerstand creeeren), maar een: 'zorgen dat mijn manier de prettigste is voor het paard, weg van minste weerstand aanbieden'.
Dat is niet leiden maar trainen, ik leer hen kunstjes met als beloning ontspanning/veiligheid.

Het lijkt op elkaar maar leiden vind ik z'n nieuwe tijdse geitenwollensokkenterm. Ik kan geen 'paards' spreken, ik kan wel redelijk lichaamstaal lezen en een paard leren die van mij redelijk te leren begrijpen. Maar dat train je, dat is niet aangeboren. Anders hoef je paarden niet zadelmak te maken, in te rijden of te corrigeren.

**Geplaatst**: 20-09-12 13:30

Geplaatst: 20-09-12 13:30

Dat bedoel ik er idd ook mee. Er wordt zoveel aandacht besteedt aan termen, methodes, theorieën, dat ik vind dat er vaak aan de essentie voorbijgegaan wordt. Het wordt bijna verstikkend. Want als je niet exact met je paard omgaat zoals de nieuwste theorieën aangeven, dan ben je slecht bezig.
Net zoals het eerdere benoemen van het selecte groepje 'echte leiders'. Wat is een echte leider, wanneer heb je talent in paarden opvoeden en wanneer behoor je niet tot het selecte groepje? Wie gaat dat bepalen en aan de hand van welke criteria? En als je dan niet tot dat elitegroepje behoort, moet je je dan slecht/minderwaardig voelen?

En dat vind ik allemaal zo ...niet down to earth. Ik voed gewoon met succes paarden op en of ik dan tot de talentrijke mensen gerekend mag worden of niet, of dat ik eerder het etiket trainer dan wel leider moet opgeplakt krijgen, dat vind ik dan echt zo...mensen...dat maakt toch eigenlijk niet uit.
Ik hoop dat ik een beetje verduidelijkt krijg wat ik bedoel, het is nog best moeilijk onder woorden te brengen.

**Geplaatst**: 20-09-12 14:14

Geplaatst: 20-09-12 14:14

Ik doe niet aan labeltjes/etiketjes, ik ga gewoon met mijn paarden om zoals het goed lijkt te werken voor ons. Het zal mij aan mijn derriere oxideren hoe een ander dat wil noemen. Speciaal talentvol ben ik niet, wel wat geluk gehad met mensen en paarden waar ik van kon leren, maar er zitten absoluut grenzen aan mijn vaardigheden.

**Geplaatst**: 23-09-12 02:06

Geplaatst: 23-09-12 02:06

Interessante discussie

Ik vind beide woorden erg groot. Ik hou het maar gewoon op wederzijds respect hebben voor elkaar en aanwezig zijn

Zoals met de koeien destijds. De boer, die het kleine bedrijfje al 15 jaar had, ging ook liefdevol met zijn dieren om. Ik kwam net om de hoek kijken. Maar toch had ik blijkbaar een streepje voor bij de dames koe. Hij moest ze ophalen als ze achterin stonden, ik riep een keer en dan kwamen ze aangerend. Hij moest de pinken vastzetten met scheren, ik niet... Hij gebruikte beugels tegen het aftrappen van de melkklauwen, ik niet... De pinken waren bij mij zo mak dat ze wel eens per ongeluk door iemand werden meegemolken nog vóór ze gekalfd hadden :')

Als een koe gevangen moest, moest ik haar vangen, want bij mij bleven ze stilstaan zodat het halster om kon. Ik kon ook bij de angstige pinken helpen tijdens de bevallingen...
De boer woonde al op de nieuwe boerderij en kwam 2 of 3x daags bij de koeien, ik was er de hele dag door

Ik geloof niet dat ik een leider was, maar ook niet dat ik een trainer was... Ik was er gewoon, dus mij zagen ze meer.

Op de andere boerderij denk ik dat het vooral was dat ik me niet druk maakte om de stier dat hij mij nooit lastig viel en de andere melkers en medewerkers wel aanviel... Die waren altijd bang en op hun hoede denk ik, of voorzichtig iig. Ik niet...

En bij de paarden, tja, uit de kudde van momenteel 14 (merries) kan ik probleemloos de minst dominante eruit vissen terwijl de rest voor het hek staat. Ik stuur ze met een simpele handbeweging weg. Dat heb ik ze niet geleerd, ze doen van begin af gewoon precies wat ik vraag. Ze zijn gewoon erg makkelijk, bij mij tenminste. En ze luisteren ook gewoon waanzinnig goed

ik kan vanuit de stal een naam roepen als er geklierd wordt en dan stopt diegene ook gewoon met bitchen en jagen en vechten. Ze zien me niet eens als ik vanuit de stal roep, maar ze luisteren gewoon goed naar hun namen. Dat is wel training denk ik, want de jonkies moet ik soms wel 3x roepen voor ze luisteren en het gaat steeds sneller... En een consequentie is er niet, als ze niet luisteren ga ik echt niet mijn werk neerleggen om 150 meter ver naar de wei te banjeren, dan zijn ze al uitgevochten voor ik er ben :')

Maar ja, ook op stal ben ik de hele dag aanwezig he

En ik voer ze, ik doe ze naar buiten en haal ze binnen... Als ik ze in de hand heb weten ze overigens wel dat niet-luisteren wordt beloond met een terechte draai om de oren, letterlijk. En dan wel terecht hoor, alleen wanneer ze met het niet-luisteren mij of anderen of zichzelf in gevaar brengen of absoluut over-de-grens-gedrag vertonen (dat zou bijv. bijten zijn als de hengsten dat zouden doen, maar ik heb geen bijters, of slaan/vechten met elkaar terwijl ik er 2 tegelijk in handen heb, hoewel dat ook niet of nauwelijks voorkomt aangezien ik lelijk kijken naar elkaar al woordelijk afstraf).

Ik ben er van overtuigd dat het grotendeels toch echt door aanwezigheid moet komen. ik doe niets met ze buiten binnen en buitenzetten en voeren, ik heb geen tijd genoeg in 1 dag zitten om meer te doen dan dat... Dus trainen vind ik het niet, leiden ook niet...

**Geplaatst**: 23-09-12 02:23

Geplaatst: 23-09-12 02:23

Het is denk ik meestal een kwestie van terminologie. Nee, wij zijn geen paarden en ook niet in die zin leider. Omdat een rangorde kan verschuiven (bijvoorbeeld als paarden ouder worden), wil je daarvan geen onderdeel zijn. Als je leiderschap in die zin beziet, hoef je ook niet zijn leider te zijn.

Echter: wanneer een paard zich opdringt en zich zonder toestemming in mijn ruimte begeeft, zet ik hem in zijn achteruit (of zijwaarts, of vooruit, ligt eraan met welk deel van zijn lichaam hij het doet) om mijn plaats te bevestigen. Ik wil daarmee zeggen: "Dat mag je niet doen, ik ben de baas en dat blijft zo." Ik zou dat leiderschap noemen, maar een ander noemt het trainen.
Ik noem nu een voorbeeld dat paarden ook bij elkaar doen, het is gedrag dat ze begrijpen. Het is ook niet iets dat oefening vergt, wel herhaling (wanneer nodig, ter bevestiging van je 'leiderschap').

Bij training denk ik zelf meer aan dingen die een paard nooit van een ander paard zal vragen. Telkens meelopen en stilstaan bijvoorbeeld. Of een buiging, of schouderbinnenwaarts.

**Geplaatst**: 23-09-12 10:11

Geplaatst: 23-09-12 10:11

Een paard wat zich opdringt en zonder toestemming in mijn ruimte komt corrigeer ik niet "om mijn plaatst te bevestigen" maar alleen maar om mijn eigen ruimte te bepalen op dat moment (ook eigen ruimte is wisselend van maat in verschillende omstandigheden). Alleen al het hebben van de gedachte "ik ben de baas, dus dat mag je niet doen" is krampachtig vasthouden aan een beeld dat dus niet reeel is, want je moet jezelf er kennelijk van overtuigen.
In zo'n situatie is het voldoende om het paard daar te plaatsen waar je het akkoord vindt dat het paard staat, meer niet. En dat noem ik alleen maar opvoeden, een fijn opgevoed paard is prettig in de omgang

**Geplaatst**: 23-09-12 10:19

Geplaatst: 23-09-12 10:19

Het kan best dat jij denkt door het bepalen van je eigen ruimte geen plaatsbevestiging te geven, maar een paard gaat dat wel zo zien.

Verder ga ik ook voor trainer en niet zozeer voor leider, hoewel de eerste onlosmakelijk met het tweede verbonden is. Als je trainer bent, ben je automatisch leider. Maar als je leider bent, ben je automatisch geen trainer. Want gedrag dat door een paard wordt vertoond, de opvoeding die een paard genoten heeft door bijv. derden, bepaald zijn gedrag bij wildvreemde mensen. En iemand die voor het eerst in aanraking komt met een bepaald paard, kan vanaf minuut 1 al leider zijn zonder dat er ooit enige training door hem of anderen aan vooraf is gegaan. Het is de uitstraling, de energie van die persoon die een paard hem als leider doet accepteren. Zie Klaus Ferdinand Hempfling met de bekende filmpjes`Kijk mij eens stoer doen met een staatsgevaarlijke en voor mij onbekende hengst`, of met paarden die uit wild komen. Die heeft hij overigens het liefst, want die zijn puur en nog niet door de mens verpest.

**Geplaatst**: 23-09-12 10:34

Geplaatst: 23-09-12 10:34

Het punt is dat het principe "plaatsbevestigen" niet bij me opkomt, maar puur "ga effe verderop staan, jij". Natuurlijk is dat wel gebaseerd op "rangorde", maar het is niet iets waar ik dan bewust mee bezig ben. Dat was mijn punt ook, op het moment dat je bewust denkt "ga uit mijn ruimte, want ik ben de baas", maakt dat tweede stuk dat je dus helemaal niet de baas bent, want dan ben je jezelf nog aan het coachen om "baas" te worden.

**Geplaatst**: 23-09-12 10:52

Geplaatst: 23-09-12 10:52

Het maakt niet uit waar jij je op dat moment in je ontwikkeling bevindt. Iedere halfbakken poging om de leider te zijn, als dit door het paard dan aanvaart word, is gewoon leider zijn. Uiteindelijk is het het paard dat bepaald waar jij staat. Er zijn mensen die helemaal geen ervaring hebben met paarden en direct gezien worden als leider. Sommigen noemen dat "paardemensen", ik zie het eerder als natuurtalenten.

**Geplaatst**: 04-10-12 10:56

Geplaatst: 04-10-12 10:56

Leuk topic Zwartbessie. Ik snap heel goed dat je de discussie aanzwengelt en het verdient wat mij betreft ook zeker de aandacht.

De term 'leider' of 'leiderschap' geeft bij iedereen een andere associatie. Dat blijkt ook wel uit de reacties.
Ik gebruik de term ook wel in mijn werk, maar niet zomaar. Een van de eerste dingen die ik check als ik aan het werk ga met iemand is wat zijn/haar associatie is het met woord. Dan is het heel opvallend dat de een leiderschap koppelt aan woorden als 'macht', 'moeten', 'afdwingen' etc terwijl de ander juist termen als 'rust', 'begrip', 'overzicht', 'veiligheid' ed laat horen.
Ik kom maar zelden mensen tegen in mijn werk die een geboren leider zijn en juist daarom is het zo belangrijk om de term eerst te ontleden voor je hem regelmatig gaat gebruiken in je werk. Als iemand vanuit de verkeerde associaties aan het werk gaat zie je dat direct terug in de resultaten en reacties van het paard. Wanneer iemand in zijn verleden ervaringen heeft rondom leiderschap die niet bepaald prettig waren is het natuurlijk niet gewenst om dat beeld vervolgens op het werken met een paard te projecteren.

Ik denk dat leiderschap ten eerste al slaat op leiderschap over je eigen emoties, gedachten, focus en bewegingspatronen. Wanneer iemand niet achter zijn handelingen staat of twijfelt aan het effect ervan zie je dat altijd terug in de lichaamstaal en wanneer daar te weinig aandacht aan besteed wordt moet iemand veels te groot blijven in zijn aanwijzingen en zal het paard dat altijd teruggeven. Het heeft alles met uitstraling te maken. Lichaamstaal is een gevolg van wat zich binnen iemand afspeelt en daar kan je een paard gewoonweg niet in foppen.
Het is niet voor niets dat je in een groep paarden ziet dat een ervaren leidend paard vaak maar 1 oortje naar achter nodig heeft om een paar paarden aan de kant te laten gaan terwijl de ander daar veel bombarie voor nodig heeft. Zo zie je dat bij mensen ook terug.
Wat je goed kan zien is dat wanneer een paard leiding heeft in een groep vanuit constant wegsturen, grenzen bewaken, gedoe om wie waar mag eten etc dat zo'n groep paarden veel onrustiger blijft. Een paard wat vanuit vanzelfsprekendheid en rust een groep leidt heeft niet zoveel nodig om zijn positie te houden en maakt af en toe eens tijd om met een ander te gaan staan kriebelen. Ik adviseer mensen vaak wanneer ze met dit thema aan de slag gaan eens tijd te maken verschillende leidende paarden eens te observeren en het effect op de groep waar te nemen. Daar vallen vaak al een hoop kwartjes.

Wanneer ik met iemand grondwerk ga doen benoem ik dat ook als ware het dat je op sollicitatie bent bij je paard. Er is een vacature voor het leiderschap en wanneer jij je paard kan laten ervaren dat je alle kwaliteiten in huis hebt om hem vanuit de juiste intenties leiding te geven, veiligheid te bieden, rust te brengen waar onrust is, etc etc zal het je pas aannemen voor de functie en waar nodig regelmatig een evaluatiegesprek met je houden. Dat is een totaal andere intentie dan wanneer je aan het werk gaat vanuit de overtuiging dat het paard vanalles 'moet'.
Mijn ervaring is wel dat je door het paard als 'leider' aangenomen moet zijn om de beste resultaten te halen uit de coachende rol die je vervolgens inneemt.
Is het voor mensen niet hetzelfde? Ik denk dat degene die ervaring hebben met een leidinggevende op hun werk wel weten wat voor effect het kan hebben als iemand die positie afdwingt, of de functie juist op zo'n manier invult dat er samenwerking is, goede communicatie, motivatie, inzet en de vrijheid om je kwaliteiten te ontwikkelen binnen je werk.

De vraag is natuurlijk ook hoe je daar komt. Voor ieder is de weg naar een 'leiderschapsrol' anders. Er zijn niet voor niets zoveel verschillende methodes in omloop op NH vlak. Ik denk dat de keuze daarin voor ieder individu bepaald wordt door waar iemand vandaan komt, waar hij/zij staat met zichzelf en wat de doelstellingen zijn.
Ik kom regelmatig mensen tegen die van zichzelf nogal bescheiden aanwezig zijn, nauwelijks ruimte innemen, een uitstraling hebben van 'let maar niet op mij' en in het dagelijkse leven niet of nauwelijk grenzen aan durven te geven en snel afgeleid zijn in hun focus. Wanneer ze dit dat ineens wel naar het paard moeten gaan doen onstaat er vaak een spanningsveld wat het paard altijd oppikt en op de een of andere manier gaat teruggeven. Dan kan je wel op de automatische piloot door blijven werken vanuit een of andere standaard overtuiging, maar dat levert vaak een hoop frustratie en ongemak op.

Wat ik zie is dat wanneer er meer aandacht besteed word in NH lessen aan iemands persoonlijke proces met en binnen zichzelf er niet alleen vooruitgang geboekt wordt in samenwerking met het paard, maar dat iemand zich in zijn prive leven ook gaat ontwikkelen, anders met zichzelf en anderen leert om te gaan en meer uit zijn leven kan halen. Ik vind dat een geweldige bijwerking en werk daar al jaren mee.
En natuurlijk zijn er mensen die dit lezen en het een potje emotioneel gezwijmel vinden. Dat mag en ik heb daar niet zoveel boodschap aan. De resulaten van mijn werk vertellen mij veel meer en ik word ook benaderd door mensen die op zo'n manier met zichzelf en hun paard aan de slag willen. Iemand anders zal weer kiezen voor een totaal andere benadering en daar is niks goed of fout aan. Ieder mag zijn eigen mening hebben over dit onderwerp en mensen moeten vooral doen wat voor hen goed voelt. Ieder zijn ding. Ik denk dat dit soort topics vooral goed zijn om de gelegenheid te geven te reflecteren op huidige overtuigingen en situaties en ieder is vrij in wat hij of zij daar vervolgens mee wil doen. Wat voor de een goede resultaten oplevert hoeft niet per definitie voor een ander ook zo te werken.

Het is in veel gevallen vergelijkbaar met iemand die voor de klas staat. Ik denk dat ieder in zijn verleden wel eens een docent voor de klas gehad heeft die uit alle macht de leiding probeerde te nemen maar waarop de klas alleen nog maar meer stennis ging schoppen. Omgekeerd zijn er ook docenten die vanuit zo'n energie voor de klas staan dat de leerlingen gemotiveerd raken om nieuwe (moeilijke) dingen te leren, goed te communiceren met de docent, dat er ruimte blijft voor humor en plezier, het gevoel is van enige gelijkwaardigheid binnen de afgesproken kaders en er werkelijk contact is.
Persoonlijk denk ik dat ieder mens en ieder paard behoefte heeft aan een ander soort leiding en/of coaching. Ieder paard en mens heeft weer een andere balans nodig in afstand en nabijheid om zich optimaal te kunnen ontwikkelen. Net als mensen hebben paarden vaak ook een hele rugzak aan ervaringen en eventuele trauma's die bepalen waar de basisbehoeftes liggen om een sprong voorwaarts te maken in de ontwikkeling. Dat er vandaag de dag een soort standaard word aangegeven voor wat wel en niet mag binnen het werken met je paard gaat wat mij betreft ten koste van de ontwikkeling en het potentieel van beiden. Ieder paard vraagt om een andere benadering en manier van doen en laten en voor iedere persoon is de manier om het paard dat te geven en de weg om daar te komen weer anders. Voor de een roept de term 'leider' de juiste energie op om met z'n paard aan de slag te gaan en voor de ander is dat 'trainer' of 'coach'.

Ik denk dat uiteindelijk de maatstaf is wat je paard laat zien in het (samen)werken. Voor veel mensen is het voldoende als hun paard gehoorzaamd maar ik geef er zelf de voorkeur aan dat er gesprek blijft tussen paard en ruiter en dat het niet eenrichtingsverkeer is in de communicatie. Ik kom regelmatig paarden tegen waar al enkele jaren 'grondwerk' mee is gedaan, die alle aanwijzingen prima gehoorzamen, maar waar ik een gesloten en gespannen gelaat zie, gebrek aan zelfvertrouwen, gebrek aan lichaamsbewustzijn en gebrek aan werkelijk contact met de persoon. Dat lijkt me niet het streven. Wanneer we het paard de ruimte geven om feedback te geven en open staan voor alle signalen die het paard ons teruggeeft op ons handelen ontwikkelen wij ons veel sneller als 'paardenmens'. Het zijn vooral wij mensen die een hoop moeten leren en wanneer we dat op de juiste manier doen past een paard zich daar met alle plezier op aan. Ik ben in al die jaren nog nooit een paard tegengekomen wat moeilijk doet om het moeilijk doen. Er is altijd, vanuit het paard gezien, een hele legitieme reden om een bepaald gedrag te vertonen en wanneer de juiste prikkels aangeboden worden transformeren de moeilijkste gevallen zich tot meewerkend, volgzaam en werklustig.

Wat ook niet onbelangrijk is te benoemen is dat veel paarden kampen met fysieke blokkades, pijn en stress door fysieke ongemakken die hun manier van reageren nogal kunnen beinvloeden. Dat kan je met al het grondwerk van de wereld niet oplossen maar vraagt om een andere ondersteuning. Ik heb vaak genoeg paarden meegemaakt die bijvoorbeeld vanwege een virale of bacteriele belasting een overspannen zenwustelsel hadden en daardoor niet eens in staat waren om tot rust te komen binnen het grondwerk. Dat deze paarden zich na behandeling van een homeopaat soms als vanzelf transformeerde tot de rust zelve en veel beter mee konden in het veranderde gedrag van de eigenaar mag boekdelen spreken. Zo zijn er ook een hoop paarden die door een totaal scheef staande atlas of anderssoortige nekproblemen elke dag met een knallende koppijn aan het werk moeten. In dat soort gevallen bestaat leiderschap wat mij betreft ook uit het feit dat je daar je paard in ondersteund zodat het beter mee kan komen in wat je aanbiedt aan oefeningen. Ik zie vaak dat de impact van de fysieke staat van een paard op het gedrag onderschat wordt. Het werken in een roundpen kan voor een paard met rugproblemen, schouderproblemen, bekkenproblemen ed nogal een pijnlijke aangelegenheid worden vanwege de constante buiging die het moet aannemen. Niet ieder paard zal dat even duidelijk laten blijken maar ik denk wel dat het bij de verantwoordelijkheid van een 'leider' hoort om daar oog voor te hebben. Even los van het welzijn van je paard ook omdat het de resultaten van je oefeningen in het grondwerk nogal kan beinvloeden. Je kan dan gaan gronwerken tot je een ons weegt, maar dat gaat een dergelijk probleem of blokkade van je paard niet oplossen en in sommige gevallen juist versterken.

Er komt nogal wat kijken bij het contact wat we met paarden hebben en ik ben vooral blij dat er vandaag de dag zoveel info beschikbaar is en mensen op zoek gaan naar hoe het anders of beter kan. Dat ieder daar zijn eigen weg in volgt is nou eenmaal zo en laten we dat vooral respecteren van elkaar. Mijn ervaring is dat het niet werkt om andere mensen een bepaalde filosofie op te leggen. Het werkt vaak veel beter als je met je eigen paard gewoon aan de slag gaat op een manier die duidelijk zijn vruchten afwerpt. Dat zet mensen vaak al genoeg aan het denken en wanneer iemand daar aantoe is zal hij of zij vanzelf op zoek gaan naar een soorteglijke verandering.
Wanneer ik voor het eerst met iemand aan het werk ga op een grotere pension stal zie je in het begin soms veel weerstand vanuit de omgeving. 'Wat een zweverig gedoe' krijgen mijn klanten dan te horen. Maar wanneer de resultaten zichtbaar worden ontstaat er een nieuwsgierigheid en komen de vragen van hoe iemand het voor elkaar krijgt om zijn paard zo te veranderen. Zo is dat ook rondom de term 'leiderschap'. Je kan iemand niet opleggen om daarin zijn overtuigingen te veranderen. Je kan hooguit laten zien hoe het ook anders kan en daardoor iemand triggeren tot nieuwsgierigheid en behoefte aan verandering. Voor de oplettende lezer zijn daarin zeker een aantal paralellen te herkennen tov hoe we met onze paarden aan de slag zijn...

Laatst bijgewerkt door pallavi op 04-10-12 11:08, in het totaal 1 keer bewerkt

Nomineer dit bericht ×