Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-11-11 18:51

Geplaatst door de TopicStarter : 14-11-11 18:51

Warbling: dat heb ik dus ook: ik ben bang, maar ik heb nooit echt iets noemenswaardigs meegemaakt wat het zou kunnen verklaren

Heel vreemd!
Goed om te lezen dat het nu zo goed gaat

ik herken gelukkig ook het gevoel dat je gewoon kunt lachen om een bokje, zo ging het tot voorkort ook

Vankje: heb jij ook wel eens dat je paard schrikt en een "schokje" maakt, dat jij dan daar weer van schrikt en dat je paard dan weer van jou schrikt? :')

Dat komt bij mij nog wel eens voor :')

Cherell0: dat klinkt ook niet fijn zeg, wat jammer dat je niet optimaal van je paardje kunt genieten op deze manier :(:)

Ik herken heel erg je gevoel van verdriet dat je je paard niet kunt vertrouwen en dat hij jou ook niet vertrouwt, daar loop ik op dit moment ook tegenaan
Jammer dat je geen geld hebt voor lessen, ik denk dat je er met behulp van goede coaching heel erg doorheen zou kunnen komen

Ik heb nu sinds een jaar les bij deze instructrice en ik ben al zo veel verder gekomen, echt ongelooflijk..En dat gun je natuurlijk iedereen

Mailow: het is echt een cirkeltje he, paard doet gek, jij raakt gespannen, paard raakt nog meer gespannen en daardoor is er helemaal geen land meer mee te bezeilen
En probeer dan nog maar eens te ontspannen! Wat bij mij helpt is even mijn lijf schudden om de spanning kwijt te raken of al je spieren even bewust aan te spannen en weer los te laten..
Ook glimlachen en neurieën werkt voor mij heel goed! hierdoor ga je onbewust ook ontspannen is mijn ervaring

Kismetje: dat klinkt inderdaad als een hele hoop wat er in één keer uit kwam..Het zal wel opgelucht hebben denk ik?

bedankt voor je reactie

Thyra89: wat maakt dat je dan blijft vechten tegen de tranen en het niet laat komen? Ik laat het altijd maar gewoon komen, dan ben ik er vanaf

niet erg charmant, maar wel prettiger
Rij ook gewoon mijn rondje wel haha

Jojootje84: dat heb ik dus ook

Het lucht me op

Ik kan er ook wel behoorlijk in blijven hangen, dus dan kies er meestal voor om er toch even af te gaan

Janine1990: ja, dat is ook wel herkenbaar, ik jank ook bij boosheid bijvoorbeeld

En ik ben het ook zeker met je eens dat een instructrice veel invloed kan hebben

Degene van wie ik nu les heb (Annebe, als je meeleest, hier komt een dikke veer in je reet

), heeft echt een ingang bij mij als ik bang ben

Al zoveel mensen hebben het geprobeerd, maar het komt heel precies..Probeer je me te pushen dan werkt dat averechts en dan sta ik binnen no-time naast mijn paard en vertik ik het

Ga je teveel mee in mijn angst en "gezeur" dan komen we geen stap verder
Annebe krijgt het voor mekaar dat ik me wel erkend voel in mijn angst, maar ze weet me toch te overtuigen om door te zetten en daardoor succeservaringen op te doen en weer vertrouwen op te bouwen..En soms hoeft iets ook gewoon niet! Zij weet die balans prima te vinden

**Geplaatst**: 15-11-11 13:55

Re: Huilen tijdens het rijden

Geplaatst: 15-11-11 13:55

eraf gaan doe ik nooit, dan 'wint' mijn angst en gezien die al nergens op slaat wil ik dat niet. dan maar stom potje janken en daarna weer beter verder gaan... als ik eraf ga wordt t voor mij alleen maar moeilijker!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-11-11 13:58

Geplaatst door de TopicStarter : 15-11-11 13:58

Bij mij kan het wel helpen om er even af te gaan en mijn instructrice er even op te laten
Die kan dan goed aanvoelen wat het paard nou precies doet en kan mij ook laten zien hoe hij reageert als ze hem bijvoorbeeld wel even aanpakt..Dat geeft mij soms het vertrouwen om weer door te gaan

**Geplaatst**: 15-11-11 14:03

Re: Huilen tijdens het rijden

Geplaatst: 15-11-11 14:03

bij mij is het zo dat paardlief niet anders doet dan hooguit wat harder dan ik wil, ze voelt dan al mijn spanning. En mijn reactie is nog meer spannen en voorover zitten. Ik weet dondersgoed wat ik moet doen, maar soms lukt dat gewoon niet. Gooi ik dmv potje janken die spanning eruit dan kan ik dat wel weer en gaat t weer goed. Zou ik eraf gaan is de spanning zodra ik weer op stap terug en kan ik opnieuw beginnen...het is alleen balen dat ik die spanning nog niet op een andere manier kwijt kan... al lukt het wel steeds beter als instructrice het zegt... en de tranen blijven de laatste tijd makkelijker weg. Maar heb ik een drukke werkdag gehad en gaat t niet helemaal zoals ik zou willen? dan moet ik er echt tegen vechten hoor

**Geplaatst**: 15-11-11 14:04

Geplaatst: 15-11-11 14:04

Dit had ik ook toen ik nog op de manege reed. Ik werd namelijk op, voor mij enorme, paarden gezet, terwijl ik aangegeven dat ik liever op een rustige pony reed en niet op van die sportpony's en -paarden. Baalde er wel altijd enorm van dat ik altijd moest janken

En ik kon de tranen ook niet binnenhouden.

Met mijn 2e paard, die er sinds vandaag helaas niet meer is, heb ik dit ook vaak genoeg gehad. Maar dit ging wel veel beter op de manege, omdat ik toen zelf het tempo kon bepalen. Als ik iets niet goed durfde, kreeg ik hulp en kon ik het rustig opbouwen.

**Geplaatst**: 15-11-11 14:18

Geplaatst: 15-11-11 14:18

Ik denk dat het wel heel goed te verklaren is. Als je heel geconcentreerd aan het rijden bent (tenminste.. ik wel), dan zit je midden in je gevoel. Ga je niet op verstand. En gevoel is ook emotie. Als je dan ergens nog opgekropt verdriet hebt (en wie heeft dat niet?), dan stroom je over.
Ik heb het ook vaak. Zo vol overgave bezig om het goed te doen en het lukt niet.. dan komt er frustratie overheen en als dan een instructrice daar met stemverheffing overheen gaat om je te "helpen"... Haha.
Mijn dochter van 13 heeft trouwens precies hetzelfde. Niet van een vreemde zeker.

**Geplaatst**: 15-11-11 14:23

Geplaatst: 15-11-11 14:23

Hier ook een ontzettende jankers, althans vooral vroeger, vaak huilen, in de paardrijles en soms op school, later veel frustratietranen bij mijn eigen paarden. Nu soms nog als iets me niet lukt (de weg krijt raken en in de chaos/stress in janken uitbarsten

)

Bij mij was het vooral handelingsverlegenheid, gewoon even geen raad weten wat te doen en dan primair reageren met huilen... Na de puberteit een stuk zekerder geworden in alles dat ik doe, dus de onzekerheid is zo goed als weg en als het soms even de kop opsteekt dan is dat maar zo ;-)

Heb niet echt tips voor je, maar probeer verbaal je boosheid, teleurstelling, etc te uiten i.p.v. in te houden want dan wordt je lijf een bommetje en barst je sneller in tranen uit. gevoelens meer verwoorden dan alleen maar uiten heeft bij mij i.i.g. geholpen....

(en een beetje accepteren dat je wellicht een beetje een jankerd bent.....Nou en? )

**Geplaatst**: 15-11-11 15:27

Geplaatst: 15-11-11 15:27

Ik vind het knap hoor dat je dan toch zo door blijft zetten.
Super om te lezen dat je al veel meer kunt/durft als daarvoor.
En nee je bent niet de enige huilebalk hoor op paard.
Ik heb vorig jaar nog een periode gehad dat ik niet lekker in me vel zat.
Thuis heel veel dingen veranderen en in het rijden ik heel veel steken liet.
Ons nieuwe paard werd daardoor lastig te rijden en moeilijk te hanteren wat er dus voor zorgde dat ik haast iedere dag wel boven op zijn rug zat te huilen omdat ik het niet meer kon, niet meer aan kon om te rijden
niet zo zeer de angst maar wel dus frustraties en alles.
Vroeger durfde ik wel eens dingen niet en als ik dan les had en ze zaagde maar door kon ik ook zo ineens in huilen uitbarsten.

**Geplaatst**: 16-11-11 17:38

Geplaatst: 16-11-11 17:38

Dat heb ik ook wel eens gehad. Dan schoot het paard steeds weg en ik kon er niks aan doen. Een mix van onmacht, frustratie en angst. Nu heb ik dat gelukkig niet echt meer, alleen als ik echt bang ben op een paard maar dat heb ik eigenlijk nooit meer. Gelukkig gaat het steeds beter bij jou!

**Geplaatst**: 16-11-11 17:42

Geplaatst: 16-11-11 17:42

Hier heb ik dus precies hetzelfde!
Angst (om te vallen, om het fout te doen, noem het maar op)
En juist bijna iedere les in tranen

Kan er niets aan doen, maar ben zo ontzettend uitgelachen toen ik begonnen was met rijden dat ik gewoon niet meer durf

**Geplaatst**: 18-11-11 18:41

Geplaatst: 18-11-11 18:41

Ik huil niet om een klein dingetje met paard maar soms kan ik van de schrik of boosheid zeg maar wel eens tranen krijgen.
Toevallig laatst nog, had zo'n zin in de springles met me paard en het ging zo goed tot het met 1 sprong fout ging.
Paard struikelde ging raar doen en ik viel eraf. Ik had op dat moment geen pijn maar moest toch huilen!

Maar tranen zijn niet om je voor te schamen, emoties zijn juist goed!

**Geplaatst**: 19-12-11 00:22

Geplaatst: 19-12-11 00:22

Wat herkenbaar TS!! Ik zie echt overeenkomsten met mijn eigen gevoel. Ik ben ook bang voor het angstgevoel dat ik krijg als een paardje iets doet wat ik niet wil. Vooral de snelheid maakt mij dan bang. Ik krimp dan ineen en het zitten op mijn kont is ver te zoeken. Toevallig deze week op een manegepaardje meegemaakt. Hij wilde in galop alleen maar achter een bepaald ander paard zitten of naar de billen van dat paardje toescheuren. Toen ik eindelijk bedacht dat ik dat echt niet wilde en daar naar handelen ging hij aan de kletter. (Wat is een 20x60 bak dan groot.) Het enige wat ik kon denken was neee, niet zo snel en ik dook naar voren. Ergens dacht ik nog oh, naar achter zitten en probeerde dat ook even en al ging paardje toen langzamer, toch dook ik weer naar voren. Viel/gleed er toen af, helemaal geen pijn gedaan maar toch was ik helemaal aan het trillen en moest huilen. Vandaag op een ander paard gereden, eerst buiten maar de paardjes waren te fris dus toch naar de bak en die brave goedzak waar ik op reed sukkelt het liefst achter een ander knollie aan. Er gebeurde eigenlijk weer hetzelfde als eerder deze week, in stap weliswaar maar ik voelde toch weer dat paniekerige, waarom-luister-je-nou-niet-naar-mij gevoel opkomen. Ben toen maar afgestapt. (anders was het weer huilen geworden.)

Heb iets soortgelijks eerder gehad. Ben toen twee keer vlak achter elkaar afgevallen. Toen speciaal aan mijn instructrice gevraagd of ik op wat braver paarden mocht. Ik de volgende les op een paardje waar ik vaker op had gereden en die geen stap verkeerd zet. Begint hij heel onschuldig met zijn hoofd te schudden omdat hij last van de vliegjes had en hoppa, ik voelde paniek in mijn buik en barst prompt in huilen uit.

Gelukkig heb ik een heel lief bijrijdpaardje die snel gaat als ik in elkaar duik maar die zit als een huis en geen rare fratsen uithaald. Kan ik goed oefenen om op mijn kont te zitten en weer even het gevoel terug krijgen. Overigens denk ik dat het bij mij er mee te maken heeft dat ik last heb gehad van paniekaanvallen. Dit heeft niets met paardrijden te maken gehad maar het was gewoon geen pretje. Ik wil dat niet meer mee maken en daarom heeft dat angstgevoel denk ik zo een impact op mij.

**Geplaatst**: 19-12-11 00:29

Geplaatst: 19-12-11 00:29

ik heb ook zo vaak zitten huilen omdat het niet lukte.
laatste 3/4 maanden gaat het goed.

gewoon frustratie dat we zo hard proberen en het maar niet lukt

**Geplaatst**: 19-12-11 00:34

Re: Huilen tijdens het rijden

Geplaatst: 19-12-11 00:34

Ik heb de antwoorden helemaal niet gelezen.

Wil alleen maar 1 ding zeggen:

Kijk eens even goed in je profiel naar jou foto op paard.
Wat een lef je daar toont en de lach op je gezicht.
Al je tranen zijn dat dubbel en dwars waard!!

**Geplaatst**: 19-12-11 00:34

Geplaatst: 19-12-11 00:34

Ik huil totaal niet snel, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik vrij vaak huil op paard :')

Vroeger omdat ik bang was, ik had een heeeeel stoute pony en daar was ik dus doodsbang van.
Nu huil ik uit frustratie.. Door de een of andere manier heb ik zero talent voor paardrijden en het is zoooo frustrerend dat als je iets zoo graag wilt, het toch niet wil lukken. En ja, dan komen de tranen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-12-11 09:05

Geplaatst door de TopicStarter : 19-12-11 09:05

daantjuhhh schreef:
Ik heb de antwoorden helemaal niet gelezen.

Wil alleen maar 1 ding zeggen:

Kijk eens even goed in je profiel naar jou foto op paard.
Wat een lef je daar toont en de lach op je gezicht.
Al je tranen zijn dat dubbel en dwars waard!!

Bedankt voor je mooie reactie, en je hebt helemaal gelijk!

ben ook super trots op die foto, vooral om het plezier dat we beiden uistralen

Suzanne_J: die frustratietranen zijn ook niet echt fijn nee

Raak je nog niet gedemotiveerd?

LiesJ: dat klinkt inderdaad erg herkenbaar allemaal, lastig soms he? Als ik in de paniek schiet, vertrouw ik nog wel op mijn instructrice en ik kan haar aanwijzingen altijd wel opvolgen.. Hoe zit dat bij jou? Helpt het als er geroepen wordt dat je achterover moet gaan zitten of hoor je dat eigenlijk dan niet meer?
Fijn dat je een braaf bijrijdpaard hebt waarmee je kan leren.. Mijn ervaring is dat brave paarden je weer een hoop vertrouwen kunnen geven

Herkennen jullie trouwens ook dat je in de winter banger bent? Ik heb echt de bibbers om er op te kruipen met dit weer, ben bang dat ze fris zijn (wn daarbij ben ik ook gewoon een echte koukleum, brrrr)

**Geplaatst**: 19-12-11 09:17

Geplaatst: 19-12-11 09:17

Je bent niet de enige hoor. Ik geef al een tijdje iemand les met hetzelfde probleem.. Het probleem is dat ze voor zichzelf te perfectionistisch is, deze persoon wil te graag en als het haar niet lukt uit het in frustratie. En dan komen de tranen. Als instruckteur moet je daar doorheen kijken, de begeleiding op sommige momenten wat aanpassen. Ook deze persoon heeft een klein tikkeltje last van angst. En wil ook te graag leren.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-12-11 09:58

Geplaatst door de TopicStarter : 19-12-11 09:58

Dat perfectionisme herken ik wel heel erg inderdaad

Merk bijv ook dat als ik heel erg op aanspringen in de galop focus, dat het dan veel moeilijker gaat dan waneer ik focus op "vanuit draf tandje harder"
Misschien een beetje moeilijk uit te leggen, maar door zo te denken haal ik de druk er af en presteren stoffel en ik automatisch beter

Wat werkt goed voor jouw lesklant?

**Geplaatst**: 19-12-11 16:53

Geplaatst: 19-12-11 16:53

Als hij écht écht écht vervelend is kan ik zoooo boos worden :')

Dan staan de tranen ook in mijn ogen, en dan zegt iemand er iets van dat ik te streng ben voor mijn pony en dan kan ik ineens gaan huilen omdat hij het niet doet :')

**Geplaatst**: 19-12-11 18:00

Re: Huilen tijdens het rijden

Geplaatst: 19-12-11 18:00

Ja, ik ben ook wel eens een huilebalkje... Bij mij komt dat omdat ik vaak het gevoel heb dat ik me moet bewijzen. Ik heb nog maar 1 jaar les op de manege, en daarvoor een jaar of 4 miss 5 'anders' lesgehad, juist om mijn angst wat weg te krijgen. Maar als er iemand aan mij vraagt 'hoelang ik al rijd' dan schieten de tranen meteen achter mijn ogen: als ik 1 jaar zeg, krijgen ze een verkeerd beeld, maar als ik 6 jaar zeg ook!
Deze angst komt ook een beetje van een nare ervaring met een buitenrit, waar ik ook in tranen op mn paard eindigde en uiteindelijk met een stapritje ben meegegaan omdat ik helemaal NIETS meer durfde...

**Geplaatst**: 19-12-11 18:12

Re: Huilen tijdens het rijden

Geplaatst: 19-12-11 18:12

Allemaal herkenbaar wat ik hier lees. Ik maak mezelf heel snel bang, ook door te denken en te peinzen over wat er zou kunnen gebeuren. Vervolgens gebeurt het vaak ook omdat je spanning opbouwt en het paard daarop reageert. Self-fulfilling-prophecy is dat.

Ik heb met instructrice afgesproken dat ik elke week op het brave, stabiele, rustige paard zit en dat heeft mij enorm geholpen. Ik leer hem kennen, weet waarvan hij echt bang is en durf hem daar ook doorheen te helpen.

Komt wel goed, geduld hebben. Bij mij heeft het ook 2 jaar geduurd.

Ik ben overigens ook een frustratie-huiler: als iets na heel veel keer proberen nog niet lukt, of een paard luistert niet, dan kan ik zoooo gefrustreerd worden. Dan lukt het vervolgens natuurlijk helemaal niet meer.

**Geplaatst**: 19-12-11 19:33

Geplaatst: 19-12-11 19:33

Dit lijkt me best vervelend, ik rij niet dus heb er ook geen last van.

**Geplaatst**: 19-12-11 21:06

Geplaatst: 19-12-11 21:06

Corelli schreef:
Dat perfectionisme herken ik wel heel erg inderdaad
Merk bijv ook dat als ik heel erg op aanspringen in de galop focus, dat het dan veel moeilijker gaat dan waneer ik focus op "vanuit draf tandje harder"
Misschien een beetje moeilijk uit te leggen, maar door zo te denken haal ik de druk er af en presteren stoffel en ik automatisch beter

Wat werkt goed voor jouw lesklant?

Heel herkenbaar als instruckteur. Eigenlijk heeft mijn lesklant precies hetzelfde als jij hebt dus. Ik probeer haar heel erg te stimuleren, doormiddel van als ze les heeft dat ze geen show hoeft weg te geven.. Als je aan perfectie denkt, en er zijn mensen in de bak, gaat zei al spanning opbouwen, omdat ze het te graag wil, ze wil te graag het perfecte plaatje hebben waardoor ze bijvoorbeeld het paard teveel pakt op de hand, en zelf in haar eigen is de ontspanning ver te zoeken. In haar hoofd is ze alleen maar aan het malen, en kan zich redelijk afsluiten voor de instruckteur, ze luisterd dan wel maar kan het op dat moment even niet uitvoeren. Vaak laat ik haar een overgang naar de stap maken, en laat ik haar doen waar het paard goed in is, juist de overgangen van bijvoorbeeld stap, zitten zwaar maken en halt. Zo gaat ze zichzelf ontspannen. Ook wil ik wel eens pionnen in de bak zetten, of laat haar om hindernissen slalommen, en vanuit daar zeg ik ineens galop. Dan kan ze het wel uit ontspanning. Op dit moment bereid in haar niet voor, maar werk ik vanuit een rust en ontspannen punt van het paard en van haar. Zodat het wel lukt, en dan kan ze zien dat het op deze wijze wel goed gaat. Vanuit het goedgaande punt zeg ik ook stoppen het is goed zo en zeg ik ook bijvoorbeeld super gedaan en vraag ik haar hoe zei de les vond gaan. Ook wil ik zelf wel eens op het paard stappen, en haar laten zien dat het paard het wel kan, en hoe ze dat dan doet. Dit werkt ook erg goed, maar wil dit niet elke wekelijkse les gaan doen.. Want ze moet het zelf ook leren.

**Geplaatst**: 02-01-12 15:10

Geplaatst: 02-01-12 15:10

Ik heb dat ook gehad dat ik echt zat te huilen op een paard of pony, en nog steeds een beetje. Ik wil altijd alles goed doen, alles moet en zal perfect gaan want anders denk ik dat iedereen me uitlacht. Ik ben ook heel erg bang geweest voor paarden en alles, maar hoe ik nu opeens weer wilde gaan rijden wist ik zelf ook niet.. Ben toen begonnen met een startcursus op de manege, 5 lessen in kleine groepjes van maximaal 5 mensen op rustige pony's rijden. Een les is er toen een pony met mij bokkend en galopperend door de bak gegaan. Toen liepen de echt de tranen over mijn wangen, maar ik wilde ermee doorgaan. Nu gaat het allemaal veel beter, zit intussen in de gewone lessen en ben daar meestal wel op m'n gemak.

**Geplaatst**: 02-01-12 17:54

Re: Huilen tijdens het rijden

Geplaatst: 02-01-12 17:54

Heb ik ik soms ook
Wil dan alles perfect doen om dat ik in een nieuwe les zat
Dan deed mijn pony raar of ging er vandoor
Was dan echt huilen maar heb het nu niet echt meer zo succes

Nomineer dit bericht ×