Geplaatst: 24-10-11 11:05 Ook ik heb een niet erg prettige ervaring buiten gehad (niet met [naam]) en zie/zag daarna overal spoken. In de bak had ik er totaal geen last van, maar alleen al bij het idee naar buiten te gaan, kreeg ik de bibbers... Ik voelde enorme spanning in mijn bovenbenen. Toen ik eenmaal op een stalletje stond vlak aan het bos, ben ik heel veel gaan wandelen met [naam]. Dat ging helemaal prima, het lag ook niet aan hem. Daarna ook een paar keer naar buiten met een vriendin die mij kon coachen, ook dat ging goed. Ik was er dus bijna...
Toen verhuisde ik naar mijn huidige plekje. Dit was in, denk ik, zo'n beetje de moeilijkste periode in mijn leven. Er kwamen heel veel dingen tegelijk op mij af.
En toen, in januari van dit jaar was daar íneens een onverklaarbaar grote angst... Achteraf denk ik dat hij zeker verklaarbaar was: ik had in die periode zóveel te verwerken dat ik natuurlijk verre van lekker in mijn vel zat.
Ik durfde niet eens meer alleen in de bak te rijden. De binnenbak waar ik al tig keer had gereden, daar durfde ik nu niet alleen naar toe. Alleen als m'n stalgenootje mee ging of een andere goede vriendin of een van mijn instructeurs, dan durfde ik te rijden. Ik stapte al op met compleet verzuurde bovenbenen. Dit ging uiteraard niet zo. Een tijdje was ik dan ook het plezier kwijt, ik wilde zonder angst rijden, maar dat lukte me gewoon niet. Samen met mijn instructrice ben ik ermee aan de slag gegaan. We hebben allerlei oefeningen gedaan en ik moest precies benoemen wanneer ik iets spannend vond en waarom. Tja...en die waarom was het moeilijkst.
Uiteindelijk werd ik mijn angst ook echt zat...zo zat... En toen overleed het paard van een goede vriendin. Het grote verdriet dat zij had, deed mij meer dan ooit beseffen hoe ik in mijn handjes mag knijpen met 2 kanjers die gezond zijn.
Dat was het keerpunt...de angst was ik al zat en dit erbij maakte dat ik in mijn daaropvolgende les tegen mijn instructrice zei dat ik het helemaal beu was en gewoon weer lekker wilde genieten. Haar reactie: "Ik vroeg me al af wanneer je dit zou zeggen!":P Die les heeft ze me hard aan t werk gezet. En vanaf toen ging het bergopwaarts. Langzaam durfde ik weer steeds meer...ik reed weer alleen, ik zette [naam] weer flink aan het werk (die heeft in mijn 'angst-tijd' natuurlijk amper hoeven werken dus was wel wat verwend
). Ik heb een clinic 'Omgaan met obstakels' gevolgd, waar het niet zo zeer om [naam]'s reactie draaide, maar om hoe ík ermee omging, dat was tenslotte ook een voedingsbodem voor reacties van [naam]. Op dat moment besefte ik hoeveel mazzel ik heb met mijn lieve [naam]: de momentjes dat ik het spannend vond, nam hij me bijna letterlijk aan de hand mee "kom maar vrouwtje, dit kan ik wel!" Zo bijzonder.
Het deed mij beseffen dat ik [naam] echt kan vertrouwen en op hem kan bouwen. Het was tijd dat dat ook andersom kon...hij moet ook op mij kunnen vertrouwen. In de bak is dat geen enkel probleem, maar buiten nog wel.Kort na de clinic had ik in mei een wedstrijd in Oosterwolde. Dit voelde als een enorme overwinning. We hebben daar sámen heerlijk gereden en echt genoten. Grenzen verlegd en plezier gemaakt. En t mooiste: op de terugweg van de bak naar de trailer zei de vriendin die met me mee was: Hee zie je wat je nu doet? Ik:
"Je rijdt gewoon buiten op een lang teugeltje... MUTS!!!" Ik had t niet eens door, ik genoot. In mei was er ook een groot weiland in de buurt van mijn stalletje open vanwege wedstrijden die erop gehouden zouden worden. Mijn stalgenootje moedigde mij aan en we reden erheen. Ik merkte dat ik de spanning niet meer in mijn lijf voelde, maar dat de angst puur in mijn hoofd zat (wat als...? ) en toch liet ik [naam] aan een lang teugeltje stappen...het vertrouwen was er... Op de wei reed ik eerst nog wat gespannen, vooral bij een galopje...wat als hij er vandoor gaat... Niets was minder waar, op een gegeven moment wilde ik zelf juist harder, maar [naam] zag daar het nut niet van in.
Heerlijk gereden daar en ik ben er die week zelfs nog alleen naar toe gegaan!
Sindsdien heb ik een paar keer uitgestapt buiten met mijn stalgenootje en haar paard. Aan een lang teugeltje en met vertrouwen. Heel bewust bezig met ontspannen en genieten. We zijn na een minuut of 15 omgekeerd want het rondje afmaken betekende twee hele spannende dingen tegenkomen, dat vond ik niet nodig. Goed eindigen was belangrijk! Het was heerlijk!
Inmiddels ben ik op een punt dat ik heel langzaam weer aan echt buiten rijden durf te denken, niet alleen voor mezelf, maar ook omdat ik vind dat [naam] dat verdiend. Ik ga de komende tijd wat ritjes plannen met vriendinnen die mij kunnen coachen. We komen er wel!
Moraal van mijn verhaal: erken je angst, ga er dwars doorheen en leer genieten. Je moet niets, je mág!
