Moderators: Neonlight, C_arola, Firelight, Sica, Dyonne, NadjaNadja, balance, Essie73


mijn ouders hadden er niet zoveel verstand van
Ik kan niet zonder en ik heb altijd gezegd ook al ben ik 100, een eigen pony of paard zal er altijd zijn.
) meer dan een huis, auto en van alles gekost, geen wereldreizen voor ons, geen dure vakanties, dure huizen of bankstellen en nieuwe auto's, tja je kunt niet alles tegelijk. Het is een kwestie van keuzes maken... en bij mij gaat het paard toch vaak voor (volgens mijn man en onze zoon altijd
).
. De band die je met wat geluk kunt opbouwen tussen jou en je paard, die is heerlijk. Zelfs als ik dit nu typ, krijg ik kriebels in mijn buik en wenste ik dat ik nu bij hem kon zijn (wat niet weg neemt dat ik hem soms wel naar de maan verwens
). [***] schreef:Wacht maar totdat je een keer écht de griep te pakken hebt en je je te ellendig voelt om ook maar je bed uit te komen om een glaasje water te pakken om je paracetamol in te kunnen nemen
Dan wordt het écht moeilijk om het "niet erg" te vinden om naar je paard te gaan...
Mijn paard bracht mij naar de wei ipv ik hem, normaal gesproken schiet hij op de eerste de beste pluk gras langs het pad naar de weide af maar hij bleef toen ik ziek was heel zoet naas mij lopen, stond geduldig stil als ik op adem moest komen en ik mocht op hem leunen op de lange, laaange weg van de stal naar de wei.
Soms heb ik wel eens een momentje dat ik verschrikkelijk baal van dit stomme *** beest, maar 2 minuten later is het weer pure chocola. 
