Moderators: Neonlight, C_arola, Firelight, Sica, Dyonne, NadjaNadja, balance, Essie73
woollieh schreef:Zolang je zeker weet dat het goed gaat, kun je het gerust doen!
Doe ik ook wel hoor!!
dat geeft wat meer vertrouwen.
Ben er wel naar toe gereden wat de meeste frissigheid eraf haald.
) , maar zo doe ik het altijd met mijn vader. Ik ga in een drafje op mijn eentje, hij komt me al wandelend achterna.carrotje schreef:Ik zit met hetzelfde probleem.
Ik ben al regelmatig op strand geweest en weet dta mijn paard daar erg braaf is.
Echter vorig jaar ben ik er op een domme schijnbeweging van hem toch afgevallen.
Gelukkig was mijn vriendin mee met haar paard.
Ik kon me niet meer bewegen de eerste 20 minuten.
Maar paard was los gaan lopen nu niet heel ver maar toch.
Op het strand liep redelijk wat volk en NIEMAND die kwam helpen om het paard te vangen of te vragen hoe het met me ging.
Ik rij al jaren alleen buiten vind ik ook niet eng.
Op het strand opzich ook niet.
Maar alleen de gedachte dat er toen NIEMAND kwam helpen vind wel ik eng.
En nu heb ik toch zoiets van plekken waar ik minder dan 1 keer per jaar kom doe ik niet meer alleen.
carrotje schreef:Ik zit met hetzelfde probleem.
Ik ben al regelmatig op strand geweest en weet dta mijn paard daar erg braaf is.
Echter vorig jaar ben ik er op een domme schijnbeweging van hem toch afgevallen.
Gelukkig was mijn vriendin mee met haar paard.
Ik kon me niet meer bewegen de eerste 20 minuten.
Maar paard was los gaan lopen nu niet heel ver maar toch.
Op het strand liep redelijk wat volk en NIEMAND die kwam helpen om het paard te vangen of te vragen hoe het met me ging.
Ik rij al jaren alleen buiten vind ik ook niet eng.
Op het strand opzich ook niet.
Maar alleen de gedachte dat er toen NIEMAND kwam helpen vind wel ik eng.
En nu heb ik toch zoiets van plekken waar ik minder dan 1 keer per jaar kom doe ik niet meer alleen.
ghisje schreef:Ik rij regelmatig lekker alleen buiten met mijn paardje. Heb wel een apart hoofdstel voor buiten, met een kattebelletje eraan, zo'n kokertje waar je een briefje in kan stoppen. Voor het geval dat ik eraf val.. en heb altijd een telefoon bij en meld dat ik weg ben.
Jacks is als ik buitenrijd veel braver alleen dan met meerdere. Dan is hij koel in zijn hoofd en meestal rustig, maar met meerdere wil hij nog wel eens jolig worden. Er is geen heerlijker gevoel dan lekker in stap, draf of galopje samen buiten te genieten, we vinden het beide zalig.
Zou wel als je voor het eerst alleen gaat opbouwen met kleine rondjes. Eerst rondje wat hij kent, en dat steeds uitbreiden.
Nouvel schreef:carrotje schreef:Ik zit met hetzelfde probleem.
Ik ben al regelmatig op strand geweest en weet dta mijn paard daar erg braaf is.
Echter vorig jaar ben ik er op een domme schijnbeweging van hem toch afgevallen.
Gelukkig was mijn vriendin mee met haar paard.
Ik kon me niet meer bewegen de eerste 20 minuten.
Maar paard was los gaan lopen nu niet heel ver maar toch.
Op het strand liep redelijk wat volk en NIEMAND die kwam helpen om het paard te vangen of te vragen hoe het met me ging.
Ik rij al jaren alleen buiten vind ik ook niet eng.
Op het strand opzich ook niet.
Maar alleen de gedachte dat er toen NIEMAND kwam helpen vind wel ik eng.
En nu heb ik toch zoiets van plekken waar ik minder dan 1 keer per jaar kom doe ik niet meer alleen.
Ik ga ook meestal alleen, en vorig jaar ben ik op de terugweg samen met mijn paard achterover in een greppel gevallen toen ze schrok, ik kwam daarbij klem te zitten met mijn been onder haar lijf, en we konden beide niet opstaan (omdat zij weer klem lag in de greppel)...
Gelukkig was het tegenover het huis van een vriendin van mij en die waren thuis, echt heel veel geluk heb ik daarmee gehad, want het is een stil weggetje waar niet veel mensen overheen komen rond die tijd...
Zij hebben mij en mijn paard toen geholpen en ik heb mijn vriend kunnen bellen om me naar het ziekenhuis te brengen, en mijn paard kon bij hun op stal tot het opgehaald werd door een stalgenootje...
Ik heb een half jaar niet kunnen lopen, en dus ook niet rijden, toen ik uiteindelijk de eerste keren weer alleen naar buiten ging was ik ook ontzettend gespannen en onzeker, waardoor mijn paard ook weer onzeker werd en overal van ging schrikken...
Gelukkig gaat het nu een heel stuk beter en ga ik bijna elke week weer (alleen), alleen dat weggetje pak ik toch liever niet meer...