Princesst schreef:Ik lees dit topic met een extreem gevoel van schuld.
Ik zit nu met een afgekeurd paard. Een gevalletje van verborgen gebreken, voor vragen mag je altijd pb-en maar ik zet het hier even niet neer.
Ik weet sinds gister na een half jaar van bloed zweet en tranen en continu dierenartsen over de vloer.
En eigenlijk.. kan ik het niet aanzien. Ze staat daar maar, de mag niets meer, geen pijn maar na zoveel pure tegenspoed voelt het verkeerd.
Ik weet niet of ik haar houd, of naar een fijn ander plekje doe. De financiële kant van bijvoorbeeld een paardenrusthuis ben ik bereid te betalen, echter elke dag er naar toe om haar zo te zien staan, nee.
(overigens heeft ze geen pijn, ze wil alleen graag aan het werk en mag het niet)
Ik typ dit bericht in de hoop er niet volledig op afgebrand te worden aangezien ik het met tranen in mijn ogen typ.
Echter vond ik dat er ook de gedachtengang van het 'misschien weg doen' uitgelicht mocht worden.
Heb een beetje hetzelfde met mijn paard. Ik wil haar echt niet verkopen, puur omdat ik dan niet weet wat er met haar gaat gebeuren. Ik doe haar ook niet meer naar een rusthuis, ze heeft daar al een keer gestaan om te herstellen van een blessure. Daar kan ze ook niet aan het werk en mijn ervaring is dat ze het fijner vind als ik nog dagelijks kom poetsen ed, als wanneer ik haar 1 keer in de zoveel tijd daar kom opzoeken. Dus ze blijft gewoon op de pensionstal , ik ga er dagelijks naar toe en het went wel een beetje, voor ons allebei. Ze staat overdag op de wei en 's avonds kom ik poetsen, soms gaat ze lekker onder het solarium en als het lekker weer wordt gaan we weer buiten wandelen etc.
Ik mis echt wel eens een rijpaard, maar de hond bijvoorbeeld doe je ook niet weg als er iets aan mankeerd. Ben zo gek met mn beessie, de gedachte alleen al dat ze ergens terechtkomt waar ze niet goed voor haar zijn...