Moderators: Neonlight, C_arola, Firelight, Sica, Dyonne, NadjaNadja, balance, Essie73

chinou schreef:Wat mij iedere keer weer opvalt is het aantal paarden wat wordt aangeboden die kreupel, oud of om andere redenen niet meer gereden kunnen worden. Mijn mening is dat je zelf de verantwoordlijkheid moet nemen, ook als je niet meer kan rijden. Tenslotte is het (in mijn ogen) in voor- en tegenspoed. Zoek zelf een plek waar je paard van zijn/haar pensioen kan genieten en neem de financiele consequenties daarvan.
Hoe denken jullie erover dat er zoveel paardenbezitters de verantwoording op een ander proberen af te schuiven?
Diablo schreef:Ik heb het geluk dat ik zoveel ruimte bij huis heb, dat ik mijn paarden altijd bij me kan houden. Ik heb er dan ook wel een paar en de meesten zullen echt tot hun dood bij ons blijven.
Ik kan me voorstellen dat als je die mogelijkheid niet hebt, je probeert een goed huis te zoeken voor je oude paardje. Ik heb zo al drie keer een oud paard opgenomen. Twee zijn er inmiddels overleden, de derde (oude, grote dame van 1.70m en 25 jaar oud) is niet kapot te krijgen. Ik geloof dat ze er geen drieën onder geleden hebben dat ze verplaatst zijn op hun oude dag naar ons, ze zagen en zien er in ieder geval heel gelukkig uit.
Hydrocare schreef:Ik weet niet, het liefst zou ik een oud paard wel houden. Maar stel als ie alleen is en hem een leven met andere paarden kunt gunnen, zou ik het wel doen.
cas schreef:Moet wel zeggen dat oude paarden houden zeer intensief is. zowel lichamelijk als geestelijk. Speciaal voer, vaker de
dokter erbij. Meer klachten. En als ze op een gegeven moment erg oud worden, ben ik sóchtends altijd een beetje bang om de stal in te gaan. Je weet op een gegeven moment dat ze leven bij de dag. Het is dus zwaar zeker als je zoals ik de mijn nu al 20 jaar bezit en
stapelgek op hem bent.
Princesst schreef:Ik lees dit topic met een extreem gevoel van schuld.
Ik zit nu met een afgekeurd paard. Een gevalletje van verborgen gebreken, voor vragen mag je altijd pb-en maar ik zet het hier even niet neer.
Ik weet sinds gister na een half jaar van bloed zweet en tranen en continu dierenartsen over de vloer.
En eigenlijk.. kan ik het niet aanzien. Ze staat daar maar, de mag niets meer, geen pijn maar na zoveel pure tegenspoed voelt het verkeerd.
Ik weet niet of ik haar houd, of naar een fijn ander plekje doe. De financiële kant van bijvoorbeeld een paardenrusthuis ben ik bereid te betalen, echter elke dag er naar toe om haar zo te zien staan, nee.
(overigens heeft ze geen pijn, ze wil alleen graag aan het werk en mag het niet)
Ik typ dit bericht in de hoop er niet volledig op afgebrand te worden aangezien ik het met tranen in mijn ogen typ.
Echter vond ik dat er ook de gedachtengang van het 'misschien weg doen' uitgelicht mocht worden.
Maar er zijn uitzonderingen zoals zelf ziek worden of je job verliezen, dan kun je er jammer genoeg niets aan doen. Zolang je een dier niet ziet als een gebruiksvoorwerp zit je goed mariska32 schreef:Diablo schreef:Ik snap de ophef eigenlijk niet zo. Hoeveel paarden veranderen in hun leven wel niet van baas? Dat gebeurt zo verschrikkelijk vaak en dan is het heel normaal.....
en dat maakt alles goed?

Citaat:Ik vind ook dat je de verantwoordelijkheid hebt om voor je paard te zorgen, anders had je maar geen paard moeten kopen
cynthjuh schreef:Ik vind ook dat je de verantwoordelijkheid hebt om voor je paard te zorgen, anders had je maar geen paard moeten kopen
VDLStud schreef:ik ben het met je eens zelfs als je paard kreupel is of wat dan ook dan kun je hem toch nog steeds lekker knuffelen enzo toch??
en anders zijn er ook nog wel kinderen die hem/haar graag verzorgen of niet dan??

