Paarden zijn paarden. We stellen ze ons veelal te menselijk voor.
Moderators: Neonlight, C_arola, Firelight, Sica, Dyonne, NadjaNadja, balance, Essie73


StalNollie schreef:ik dan ook ruim 3 jaar over gedaan en heb haar nu 110 jaar,
haha nee grapje!
:P
Ik heb dagen lopen huilen. Maar 4 jaar geleden ging ik op paarden kamp. Naar een andere manege. Komt daar na twee dagen een trailer aan. Er stond een totaal verwilderde pony in. Begon te steigeren enzovoort. Hij heeft zichzelf ook los kunnen maken. Ik lag op het weiland. (was niemand anders, en ook geen andere paarden, hek stond open) Komt die pony daar op mij afgecrossed. En ik lag daar dus te zonnen. Hoor ik daar ineens genhinnik, doe mijn ogen open, en daar hong boven mijn hoofd dus mijn pony! De pony die ik al 5 jaar had moeten missen stond daar opeens bij mij.
Ik voelde het aan, en blijkbaar hij ook. Later die dag ben ik naar de NIEUWE eigenaar geweest, en heb gevraagt of ik de papieren kon zien. Nu ja, bekijk ik even, en jawel het was echt die lieve pony van op de manege. Ik was zo ontzettend blij!



