Ja, ik kan zeker wel zeggen dat ik inmiddels een hele hechte band met mijn paard heb. Vanaf het begin was er al die 'klik' en dan moet de echte band nog groeien natuurlijk. We hebben samen zoveel geleerd van en over elkaar en ik heb heel sterk het gevoel dat we hele dikke maatjes zijn. Ik heb een ietwat eenkennig paard, misschien ook juist doordat ik zoveel grondwerk heb gedaan en nog doe. Daardoor is hij al erg op mij gericht. Maar goed, ik zit ook graag uren in het land in de kudde en dan komt 'ie zo schattig om me heen grazen en me 'neusjes' geven. De andere paarden in zijn kudde kennen mij ook aardig goed, komen ook wel eens 'gedag' zeggen, maar je ziet dat Sam precies weet dat hij bij mij hoort. Hij komt naar me toe, loopt (zonder halster of iets) met me mee etc. Ik zie mijn paard wel als paard, zeg maar, maar ik ben natuurlijk ook een mens, dus je denkt wel eens 'dingen' te zien. Al hoewel ik het meer een kwestie van 'aanvoelen' vind...... Ik voel iets heel sterks bij Sam. Ik vertrouw hem volledig, ondanks zijn leeftijd en daardoor zijn 'onvoorspelbaarheid' (al valt dat in de praktijk nog wel mee, hij is erg lief).
Mijn paard is heel gevoelig en neemt mijn stemming altijd helemaal over. Inmiddels maken we elkaar meestal heel rustig, maar in het begin moesten we echt allebei onze weg vinden met elkaar. Logisch, hij was 2 jaar en ik ben een sterk stemmingswisselend persoon. 
Van hem heb ik geleerd me meer over te geven en 'de boel' ook echt 'de boel' te laten als wij samen zijn. Heerlijk! Bij hem zijn, met hem bezig zijn is vaak mijn rustpunt van de dag.
Mijn paard komt altijd naar me toe als ik hem uit het land haal, in stap, draf, soms galop. Terwijl 'ie in het begin liever bij de kudde bleef. 
Daar ben ik nu best trots op. We zijn graag bij elkaar en we zijn ook twee knuffelkousen 
. Als ik hem weer terug breng naar het land, blijf ik ook rustig nog een uur bij hem zitten. Dat doet dus niemand met haar paard op onze stalling. Ik moet nogal een eind lopen om hem terug naar zijn kudde te brengen (de meeste paarden staan vlak naast de boerderij) en breng hem vaak ook echt helemaal naar de kudde toe (1 km lopen en dan weer 1 km terug lopen). Ik vind dat helemaal niet erg, maar juist leuk. Het is ook nog eens een mooi natuurgebied namelijk, dus je ziet soms vossen, herten, haasjes etc. Geweldig!
Qua menselijke eigenschappen: tja, angst kent hij zeker. Hij is nog jong en kan best schrikken. Verdriet kent hij ook, dat weet ik van zijn vorige eigenaresse. Zij kocht hem als jaarling en in die begintijd vond ze hem geen gelukkige jaarling. Hij is van hot naar her gegaan in zijn eerste levensfase en had zich afgesloten. Bij haar is 'ie opgebloeid gelukkig. Blijdschap zie ik ook in hem. Kijk maar hoe hij speelt met zijn kuddegenootjes, hij is zo gek als een deur. Vriendschap, ja, dat zie je bij de paarden onderling heel sterk (hij staat in een redelijk stabiele kudde) en ik geloof dat hij zich bij bepaalde mensen fijn voelt en bij bepaalde mensen niet fijn voelt. Met mij heeft hij elke dag te maken natuurlijk en ik durf wel te spreken over een hechte vriendschap. Al besef ik dat ik nooit een ander paard zal vervangen. Zo reeel ben ik ook wel.
Ik heb ook het idee dat hij 'trots' kan zijn. De keren dat ik voor het allereerst op hem zat, zag hij er zo prachtig, relaxt en trots uit. Nu ook nog, hoor, 2 maandjes later, maar hij is het ietsje meer gewend, haha....
Hij is momenteel erg leergierig, pakt alles razendsnel op. Ik hoop dat dat lang blijft, want ik doe het wel rustig aan met hem.
Paarden zijn hele gevoelige dieren, die direct weten wie ze voor zich hebben. Mijn paard is daar een genie in (net als vele andere paarden). Prachtig om te zien, vind ik. Hij houdt je een spiegel voor en als je daar open voor staat, kun je heel veel leren. Het valt me vaak op dat mensen vragen naar mijn jonge paard en naar wat ik hem leer. En dan vertel ik altijd over dat ik juist zelf zoveel van mijn eigen paard leer. Het is geen eenrichtingsverkeer, het komt van beide kanten. Ik geloof dat het 'meer' is dan instinctief gedrag. Kan het niet zo 1, 2, 3 uitleggen, maar paarden hebben absoluut emoties. Ja, daar ben ik wel van overtuigd. Ze zijn aan ons, de mens, overgeleverd en hebben daar zeker gevoelens bij. Belangrijk dus ervoor te zorgen dat je paard positieve gevoelens over 'zijn' mens heeft, lijkt mij. Helaas zie ik ook veel paarden die zich totaal afgesloten hebben, dwars liggen of met van die stressogen rondlopen. Daar word ik erg verdrietig van.
Bij Sam let ik altijd op zijn uitstraling en naar hoe hij kijkt. Als hij niet gelukkig is, ben ik dat ook niet. We moeten het samen wel leuk hebben, anders moet ik daar als zijn baasje meteen iets aan doen. En dat geldt voor alles; de manier van hoe ik hem hou, de manier waarop ik hem benader etc.
Paarden zijn zeer gevoelige dieren en zijn in staat situaties aan te voelen, hoe denk je dat dit komt? Is dit instinctief gedrag of is er volgens jou meer dan dat ?
Hoe denk je daarover ?
Nicole[/quote]
Geplaatst: 31-08-07 08:45 
.