Bokt.nl

Neon schreef:

en vooral niet als een bezeten puppie naar de boomstronk kijken alsof het je ieder moment koekjes kan geven...

VeerenAshley schreef:

Neon schreef:

En nu serieus let erop dat jij niets veranderd zodra jij de boomstronk ziet... niet opeens je teugels op maat gaan maken, niet je knieen opeens gaan klemmen, niet je adem inhouden en vooral niet als een bezeten puppie naar de boomstronk kijken alsof het je ieder moment koekjes kan geven...

Met alle voorgaande veranderingen in jouw houding vertel je je paard alleen maar dat er iets intens engs staat te gebeuren, (en vaak vertel je het hem al voordat hij het zelf gespot heeft)

laat het paard eens rustig ruiken en kijken naar die boomstronk... net zolang dat ze er volkomen rustig naast staat. Dit een paar keer achter elkaar volhouden, en pas weg gaan zodra je paard rustig is...
Uiteindelijk gaat ze wel snappen dat het verhaal van de paarden etende boomstronken een sprookje is en de rest van haar leven bestaat de boomstronk niet meer... jij wilt er langs en je paard kijkt ernaar... overdreven stelling naar de andere kant nemen.. er langs laten gaan en verder volkomen negeren...

Helaas werkt deze methode niet altijd: meestal heb ik niet eens in de gaten waarom mijn pony ineens een noodsprong opzij maakt of vol in de remmen gaat, en pas achteraf zie ik die doodenge boomstronk. En ze heeft altijd uitgebreid mogen kijken naar enge dingen of en aan ruiken (of eten!), maar ja, de ene boomstronk is de andere niet en de ene dag is de andere niet...

[***] schreef:

Gek vind ik dan wel dat boomstammen die volgens mij al jaren op dezelfde plaats in het bos liggen nog altijd eng zijn, maar een verse bos takken langs de weg van iemands tuin ofzo (groot genoeg voor een serieuze tijger) is allemaal niet eng. Bestaan er geen wegkabouters?

VeerenAshley schreef:

[***] schreef:

Gek vind ik dan wel dat boomstammen die volgens mij al jaren op dezelfde plaats in het bos liggen nog altijd eng zijn, maar een verse bos takken langs de weg van iemands tuin ofzo (groot genoeg voor een serieuze tijger) is allemaal niet eng. Bestaan er geen wegkabouters?

Hihi, ik zou als paard juist bang zijn voor de tuinkbouters die in die bos takken kunnen zitten, samen met hun plastic kruiwagentje!

Wat even idioot is: jaren lang langs dezelfde boomstronk lopen zonder er ook maar een seconde aandacht aan te schenken, en dan opeens heel erg te schrikken, en dat een paar weken vol te houden om vervolgens weer heel relaxt erlangs te lopen. Nou ja, er zal dan vast wel iets zitten (een killer-konijntje bv.) of een vreemd geurtje hangen.
Maar toch krijg ik bij mijn pony ergens het gevoel dat het een excuus is om gek te doen: ze gaat er dan altijd met zo'n grote boog omheen en als ze er voorbij is, sprint ze heel hard weg, met gek gehuppel en al. Natuurlijk is dat dan mijn fout, want ik heb het haar toegestaan en aangezien ze graag loopt, doet ze het steeds weer.

VeerenAshley schreef:

Dat klinkt als Cob-achtig gedrag: eerst van alles schrikken, en vervolgens eigenlijk heel erg nieuwsgierig zijn. Best grappig, als ze dat eerste stadium eenmaal voorbij zijn! Die gekke van mij die kan tegelijk bang zijn van iets, maar er toch uit zichzelf op aflopen, terwijl ze dat van mij niet hoeft. Wel helemaal gespannen, maar toch ook dapper en met zo'n hoofd met grote bange ogen maar tegelijk met zo'n blik van: "ik doe het wel, want ik ben een stoere merrie, volg mij maar, jullie mietjes" (als er meer paarden mee zijn). Paarden zijn toch vaak zo leuk!