Bokt.nl

Apple schreef:

Er loopt hier op OMG een vergelijkbaar topic over een paard en baasje met ongeveer hetzelfde probleem.

Sommige paarden zijn nu eenmaal niet van die knuffelkonten en zijn meer op zichzelf.

Probeer er achter te komen wat zij leuk vind en ga dat doen. De rui-periode komt er weer aan, zoek een plekje waar zij graag gekriebeld wil worden. Misschien is dit een paard dat graag aan de slag wil en dingen wil ondernemen en waarvan dat getuttel niet hoeft, die maak je misschien blijer met een lange buitenrit.

Daarnaast is elk paard anders, je huidige paard vergelijken met je vorige paard zul je misschien onbewust altijd blijven doen, maar is niet echt eerlijk tegenover je nieuwe merrie.

ladyjoy schreef:

Ik vraag me af of je haar wel eens hebt laten nakijken.
Rug, nek, gebit?

Norway_girl schreef:

Heb je al eens een join-up geprobeerd?

Arrabel schreef:

Ongeveer een half jaar geleden kocht ik een merrie, een donkerbruine merrie.
Ze kwam van een handelaar en was behoorlijk moeilijk met rijden, ze heeft een boel pit en werklust, en dat vind ik helemaal niet erg want ik hou juist van paarden met lekker wat pit.
Toen ze pas bij mij kwam was ze wel heel vaak boos, ze heeft een beetje voernijd dus ze vind het niet leuk als je in haar stal komt.
Ook als ze vast staat op de poetsplaats dan staat ze vaak met haar oren naar achteren.
Als ik dan van een afstandje sta dan kijkt ze naar me, heel lief, met haar oortjes naar voren, maar als ik dan weer dichterbij kom dan gaan die oren weer plat in haar nek.
In het begin dacht ik nog: dat gaat er wel af, ze heeft misschien nare dingen meegemaakt.
Maar nu heb ik haar een half jaar en ze blijft zo boos tegen me doen.

Ik heb in mijn leven helaas best veel problemen, ook omdat ik een moeilijke jeugd heb gehad.
Mijn vorige paardje Fellow die ik in heb moeten slapen was er altijd voor me, als ik verdriet had dan kwam hij bij me en legde zijn hoofd tegen die van mij, altijd met zijn oortjes naar voren, zelfs tot het einde toen hij met een gebroken knie ingeslapen moest worden was hij nog lief (zit hier weer met een brok in mijn keel).

Maar mijn merrie is nooit echt lief, ze doet eigenlijk altijd boos tegen me.
Ik geef haar zoveel liefde, mest elke dag haar stalletje uit, geef haar lekkers te eten, poets haar tot ze glimt, verzorg haar hoefjes, praat met haar, ze mag elke dag naar buiten met de andere paarden enz. enz.
Maar ze blijft boos, soms word ik in mezelf zo boos op haar dan denk ik echt: k#t paard! doe nou is lief!
Het doet me echt pijn, en ik verlang weer naar een paard die naar me hinnikt als ik aankom, die zijn hoofd tegen me aanlegt die zachtjes aan me jas zit te knabbelen of me een natte lebber over me gezicht geeft.
Ik wil echt het allerbeste voor mijn merrie, ik weet dat ze niet altijd even goed is behandeld, maar zo langzamerhand vind ik haar eigenlijk niet zo leuk meer....

Wat moet ik hier nou mee?