Bokt.nl

Scum schreef:

Onze volbloed deed dat in het begin ook.
We zijn toen met z'n tweeen de wei in gegaan, allebei een halstertouw in de hand. Ik ging naar haar toe en gaf haar de keuze: of laten pakken of werken.
Ze ging er vandoor en koos er dus voor om te werken. Met het halstertouw heb ik haar nog een beetje exta opgejaagt. Mijn vriend in de andere hoek van de wei. Elke keer als ze ergens stil wilde gaan staan weer opjagen.

Na een kwartiertje was ze al een beetje moe en stond ze weer alsof ze zich wilde laten pakken. Ik erheenen weer de keuze: laten pakken of werken.
Ze ging er weer vandoor.
Dit spelletje heeft uiteindelijk een dikke 2 uur geduurd. Het beest heeft een moordende conditie

Daarna liet ze zich pakken. De volgende dag ging ik de wei in en ik nam het halstertouw mee. Zodra ze dat zag wist ze hoe laat het was. Ze kwam naar me toe. Sindsdien heeft ze het nooit meer gedaan. Ze laat zich altijd zomaar pakken en komt vanzelf naar tons toe.

Cassidy schreef:

Om te beginnen zou ik je idd het advies willen geven om aan Natural Horsemanship te gaan doen. Dan weet jij wat je onbewust fout doet bij het uit het land halen van je paard.

Je paard is een spelletje met je aan het spelen. Op het moment dat jij het land in loopt moet jij vastberaden zijn om het paard te gaan pakken, en er niet meer uitkomen voordat dat gelukt is. Stop je voor die tijd, heeft het paard gewonnen, en dan is alles wat je tot die tijd gedaan hebt, voor niets geweest. Vooral, neem de tijd, ga niet 2 uurtjes voordat het donker wordt nog even proberen je paard te pakken, ga niet stoppen omdat je honger hebt of dorst hebt of moe bent, of een afspraak hebt. Verklein het weiland desnoods zodat ze niet de hele wei doorkan, en als er een ander paard bijstaat, haal hem daar vandaan. Je bent alleen met je paard op dat weiland. Ze heeft niemand anders op dat moment dat jij. Dat gevoel moet je haar geven. Een paard in een kudde heeft veiligheid. Een paard alleen, buiten de kudde, is een prooi voor roofdieren, omdat hij nooit de hele dag alert kan zijn, hij moet ook slapen, hij moet ook eten...jij bent zijn kudde. Zonder jou is hij ten dode opgeschreven. Maar dat moet hij eerst doorkrijgen.

Begin op een Zaterdagmorgen als het net licht wordt, en ga achter haar aanlopen. Niet rennen als ze de benen neemt, maar blijf achter haar aanlopen, geef haar geen kans om te rusten of te grazen. Loop daarbij met een boog op je paard af, of bij de gedeeltes dat ze wegloopt parallel met je paard mee. Kijk daarbij naar de grond of naar haar schoft, nooi naar haar ogen. Wordt niet kwaad als ze de benen neemt, blijf rustig. Op een gegeven moment zul je merken dat de manier waarop ze wegrent minder fanatiek wordt, dat ze net buiten je reikwijdte blijft maar dat je dichterbij kunt komen. Als je haar wel te pakken krijgt, uitvoerig belonen, kriebelen bij haar schoft, desnoods snoepje geven, en wat het aller, allerbelangrijkste is: METEEN WEER LOSLATEN. Dan begint het hele circus opnieuw, maar dit keer zal het minder lang duren voordat je haar te pakken hebt. Belonen, en dan kun je haar meenemen of gewoon laten staan.

De zondag daarop doe je het weer. En de hele week daarop doe je dat weer. Niet rijden in die tussentijd, alleen maar willen pakken. Als je haar hebt, belonen en weer loslaten.

Doe dit een aantal dagen, en je zult zien dat het paard dit spelletje niet leuk meer gaat vinden.

Succes ermee.

Riss schreef:

Ik weet niet of het er al staat, maar ik deed het altijd zo;
Als mijn paard zich niet liet vangen, nam ik een zweepje mee ( met een touw er aan ) En dan ging ik hem verjagen! De hele tijd verjagen. Telkens als hij weer terug komt dan verjaag je hem weer, en na een poosje dan draai je je om en dan kijk je naar de grond. Dan kwam mijn paard iig altijd naar me toe en kon ik hem zo mee nemen. Want dat is net zoals in de kudde.
Dan is er een leider, en als het paard vervelend is verstoot je hem uit je kudde. Maar dan wil het paard er toch weer graag bij horen dus dan zal die zo naar je toe lopen