bruintje123 schreef:Ik heb ooit bij een ouder man paard gereden, ik werd er gek.
Ik heb daar zijn jonge 4 jarige zadelmak gemaakt. Hij had dat dier door en door verwend.
Die man liep op een drafje naast zijn paard om haar naar de wei te brengen.
Ja daag, ik niet. Dus dan corrigeerde ik haar. Daar was madam niet van gediend dus wilde dan happen, of omhoog komen of los trekken.
Dus corrigeerde ik dat weer.
Maar ik beloonde ook als ze wel braaf was. Zodat ze duidelijk verschil kon merken in meewerken is een stuk fijner.
Onder het zadel was dat net zo.
Ze vond de galop echt bijzonder moeilijk en liefst bokte ze dan de vies bij het aanspringen of als ik haar wat langer door wilde galopperen. Maar deed ze het goed dan beloonde ik haar en kreeg ze ook wel eens een snoepje, die veel vraat deed alles voor een snoepje. En zo ging ook al snel die galop best goed.
Maar van die man werd ik echt gek.
Ik mocht haar niet op de plek zetten, maar belonen, zeker met een snoepje, was ook maar onnodig.
Dus hoe dat paard in godsnaam moest leren wat er nu van haar verwacht werd weet ik ook niet, ben er uiteindelijk gestopt met rijden.
Dus staat "jou" merrie ook bij o'n eigenwijze man, dan zul je die eerst op moeten voeden alvorens het paard. Dat gaat dus niet. Dus allemaal verspilde moeite wat je dan doet.
Wil je toch vaker wandelen. Dan zou ik een hoofdstel in doen, dan heb je toch wat meer te vertellen.
En nu ben je voorbereid. Dus hup meteen vanaf de eerste seconde ga je streng zijn. Strenger dan je eigenlijk zou willen.
Pas als wandelen diverse keren goed is gegaan kun je kijken of je minder streng kunt zijn.
Ja dat is toch lastig als de eigenaar van een paard andere ideeën heeft terwijl jij er mee moet rijden of lopen. Ik snap wel dat je er mee bent gestopt. Ik weet ook helemaal niet zeker of ik hiermee doorga. Verzorging wel natuurlijk, maar ik bedoel de rondjes erf en polder.