Overigens heb ik soms het idee dat sommige paarden mensen weldegelijk in bescherming kunnen nemen.
Mijn moeder was toen ik tien jaar geleden ging paardrijden niet echt heel erg enthousiast (tja, begrijpelijk...) maar sinds kort wil ze er wel af en toe op zitten en zo. Het gaat eigenlijk best goed, maar natuurlijk nog wat onwennig.
Als ze aan komt lopen spreekt de blik van mijn paard boekdelen. "Ooooh.... Daar is ZIJ weer....."
Als mijn moeder met het halster loopt te emmeren steekt ze op het juiste moment haar hoofd erin, met opzadelen kijkt ze achterom met een "het moet zooohoo
" blik.
Met rijden valt het overigens niet eens echt op dat mijn moeder nooit les heeft gehad, ik heb uitgelegd hoe ze moet sturen en drijven en ze draaft vrolijk rond. Lichtrijden kan ze nog niet supergoed, maar mijn merrie loopt zo voorzichtig dat het doorzitten er super netjes uitziet.
Er verandert gewoon iets in haar houding, ze straalt dan zo'n rust en geduld uit. Het is niet zomaar acceptatie, nee ze probeert constant actief mee te denken.
Ik denk dat dat het bijzondere in paarden is dat ons ontroert en fascineert.
Want is het gewoon instinct/aangeleerd gedrag of speelt er meer mee, ziet ze mijn moeder anders dan mij? Waarschijnlijk wel.
Het zal jullie niet verbazen dat als er kinderen over het erf lopen, ik mijn paard kwijt ben. Zeker zodra er een zadel op ligt staan ze in bosjes om me heen soms.