Dus ja, ik ben er vrij zeker van dat ze mij herkende. Moderators: Neonlight, C_arola, Firelight, Sica, Dyonne, NadjaNadja, balance, Essie73
Dus ja, ik ben er vrij zeker van dat ze mij herkende. EskeGirl schreef:max66 schreef:ik weet het niet. Het verbaasd mij altijd wel dat een paard haar eigen veulen (maanden na) het afspenen niet meer als haar kind lijkt te herkennen.... Of daar in ieder geval geen bijzondere band meer mee heeft of haar kind zelfs wegtrapt of op z'n plek zet, net als andere paarden in de kudde.
Paarden kennen geen familiebanden (net zoals veel andere dieren). Ze weten wel dat het veulen van hen is, maar als het volwassen is zorgen ze niet meer voor hen. Broers en zussen e.d. dus ook niet.
Correct me if I'm wrong
RoyceMack schreef:Paarden kunnen niet onthouden, alleen aanleren.
Dus doormiddel van conditionering(straffen en belonen) leren paarden bepaalde acties aan die voor een reactie zorgen.
Wel kunnen ze een goed of slecht gevoel hebben bij een persoon of ander dier.
zeker als er trauma's in het leven zijn opgetreden hebben paarden wel een onbewust gevoel bij personen.
Dat is hetzelfde bij demente ouderen. die kunnen jou niet herinneren maar hebben wel een positief of negatief gevoel bij jou.
En op die manier kunnen ze dat vaak jaren onthouden.

cissy schreef:Paarden weten heel goed wie ze voor zich hebben, zeker als je een paard een paar jaar hebt gehad. Het is alleen afhankelijk van de band die je met dat paard had of hij/zij het de moeite waard vindt om je te onthouden.
Als de eigenaar in de ogen van het paard niet goed voor ze was of niet vriendelijk dan lopen ze je straal voorbij en 'herkennen' je niet meer. Echter als de band goed was weten ze je feilloos te vinden
Ze onthouden wel degelijk positieve en negatieve ervaringen, daar zijn allerlei onderzoeken naar geweest.
BS91 schreef:Ik denk dat paarden niet kunnen onthouden of zich dingen herinneren, maar inderdaad wel associaties kunnen leggen. Als iemand hen een negatieve ervaring bezorgd heeft, zullen ze die persoon associëren met pijn of ongemak (maar niet het voorval in kwestie). Langs de andere kant moeten ze die persoon dan dus wel herkennen... Ik volg even!
max66 schreef:ik weet het niet. Het verbaasd mij altijd wel dat een paard haar eigen veulen (maanden na) het afspenen niet meer als haar kind lijkt te herkennen.... Of daar in ieder geval geen bijzondere band meer mee heeft of haar kind zelfs wegtrapt of op z'n plek zet, net als andere paarden in de kudde.
ze waren echt wel op dezelfde stal blijven staan. Wel in andere weitjes, maar als ze op stal gingen was dat naast elkaar.
Magrathea schreef:max66 schreef:ik weet het niet. Het verbaasd mij altijd wel dat een paard haar eigen veulen (maanden na) het afspenen niet meer als haar kind lijkt te herkennen.... Of daar in ieder geval geen bijzondere band meer mee heeft of haar kind zelfs wegtrapt of op z'n plek zet, net als andere paarden in de kudde.
Ik ken een ruintje die zijn moeder zeker nog wel kende hoor, en andersomze waren echt wel op dezelfde stal blijven staan. Wel in andere weitjes, maar als ze op stal gingen was dat naast elkaar.
Ook had ze een merrie met haar dochter, die stonden na tien jaar nog steeds altijd hun hapje hooi samen te eten. Ze waren onafscheidelijk
Persevero schreef:Magrathea schreef:
Ik ken een ruintje die zijn moeder zeker nog wel kende hoor, en andersomze waren echt wel op dezelfde stal blijven staan. Wel in andere weitjes, maar als ze op stal gingen was dat naast elkaar.
Ook had ze een merrie met haar dochter, die stonden na tien jaar nog steeds altijd hun hapje hooi samen te eten. Ze waren onafscheidelijk
misschien is dat meer soort opvoeden, op eigen benen staan. Denk niet dat mijn ouders het grappig zouden vinden wanneer ik op mijn 40e me nog heel afhankelijk van hun opstelde. Tis volgens mij ook niet zo dat een merrie haar eiegn kind van een kudde verstoot. Maar wel weg van haar. Dus ze zijn nog steeds part of the family alleen wel op eigen beentjes
en het ruintje was gelijk een stuk kalmer.
Moeder en dochter worden als dochter ouder wordt ook meer vriendinnen. Toch?
Ze kennen ook de wagens van mijn moeder, en de vier wagens van het gezin van mijn schoonouders. Nog voor wij hen kunnen zien, horen we al gehinnik.