Bokt.nl

Mova schreef:

Ik lees even mee, zit namelijk met hetzelfde probleem

Bij mij helpt het als we op verplaatsing gaan. Vanuit thuis vertrekken is echt een drama (lees: we geraken zelfs niet meer door de poort), maar als we naar het bos rijden met de paarden in de trailer en van daaruit vertrekken, gaat alles (meestal) vlot. Het rare is dat we vroeger totaal geen problemen hadden en het lijkt net alsof het een soort van 'oppakken' is geworden: wanneer ze het beu is, draait mevrouw zich om en gàààn we naar huis..

Frustrerend, inderdaad, ik leef met je mee

anne_bento schreef:

ik ben lang geleden ook begonnen met het boek maar om 1 of andere reden kwam ik er niet echt doorheen, pas met de lessen begon ik het echt leuk te vinden en het boek opnieuw te lezen. Door af en toe een lesje krijg je er even meer gevoel bij

schuimpie schreef:

Ik weet niet of je eerst door een stuk met verkeer moet of direct aan een buitengebied zit?
Ik heb dit probleem met mijn fries opgelost gekregen door hem vanaf de eerste pas buiten de poort geen kans te geven om te stoppen. Eventueel wat instappen op het erf, en dan op buitenrit vertrekken in draf. En dan heb ik het niet over een sukkeldrafje, echt een arbeidstempo pakken!
Mij is altijd geleerd dat je een paard voorwaarts moet leren denken om hem voorwaarts te krijgen. In die draf ga je ontspanning vragen en op het moment dat je paard ontspant kun je terug gaan naar stap. Bij het eerste teken van spanning zet je hem terug in een flinke draf.
Dit heb ik een half jaar volgehouden, de stukjes draf werden steeds korter totdat ik met een lange teugel het erf af kon rijden. Missie geslaagd!
Wat ook heel belangrijk is, ga je niet ergeren! Ik weet dat dit makkelijk gezegd is, maar probeer dit probleem als een uitdaging te zien. Je ergernis brengt alleen maar meer spanning over op het paard.
Succes ermee!

Norton schreef:

Ik heb dit probleem ook met mijn paard, maar die krijg je soms ook niet naar huis. Gewoon moeilijk karakter heeft hij. Hij is ondertussen bijna 19 jaar en we hebben compromis gesloten.

Pad naar het bos toe loop (als ik alleen ga) ik tot het einde van het pad, geef hem daar een snoepje en stap op. Geen centje pijn. Paardlief loopt braaf heel het bos door. Doe ik dit niet krijgen we een stakingsdrama met gevolgen die voor mens en paard onveilig zijn. Hij laat zich namelijk achterover vallen of we eindigen in een sloot.

Haalt hij zo'n stakingsactie in het bos uit kan ik hem meestal met flinke tik wel overtuigen dat ik de baas ben, mocht hij een waas voor zijn ogen krijgen en geen kant meer uit gaan. Pas ik dezelfde truc toe, stap af loop een stukje, geef hem een snoepje en rijdt weer verder.

Mijn paard was een probleempaard (staker) en nu heb ik na lang puzzelen (11 jaar) een redelijke oplossing gevonden. Paard is nergens bang voor, 100% verkeerssmak dus al zijn problemen zijn niet angst gerelateerd. Is een flegmatiek paard met een dominant karakter.

Voor mij is het mijn maatje en hoop ik hem nog lang te hebben en lekker bosritten met hem te maken. Alleen of met een ander paard. Met een ander paard is hij overigens iets makkelijker maar haalt bovengenoemde streken ook wel eens uit.

Norton schreef:

Jolindaa ik neem aan dat je bedoelt waarom Norton zo doet. Ik ben via, via helemaal terug gegaan tot aan zijn fokker. Als veulen was het al een beest met karakter. Als hij iets niet wil dan doet hij dat niet zonder mokken. Zadelmak maken schijnt ook niet makkelijk te zijn gegaan. Daarna is zijn carrière als sportpaard bij zijn vorige eigenaresse ook mislukt vanwege zijn karakter. Ik heb hem gekocht als projectje voor mezelf. Deed destijds niets anders dan probleempaarden proberen om te buigen naar paarden met problemen. Is met Norton aardig gelukt hoor.

Is een heel lief paard maar een heel lastig karakter, zeker geen sportpaard. Hij kan zonder reden gaan staken. Heb hem vaak op stal gezet tijdens rijden in de bak. Hij kan echt dwars worden, dan gaan zijn oren in zijn nek en zie je het wit van zijn ogen. Lief doen, consequent blijven, soms echt boos worden niets helpt echt, tis een beetje een spel van geven en nemen met hem. Meestal ga ik gewoon door met rijden en vraag een oefening later nog eens.

Jippie_G schreef:

Ik herken het probleem wel een beetje: heb zelf een jonkie die buiten nog niet zo zelfstandig is en in combinatie met toch een beetje een rotweg waar we meteen opzitten, ben ik er ook niet erg happig op om alleen op pad te gaan. Dus wij nemen ook nog even de tijd voordat ik dit van hem vraag. Samen wandelen gaat overigens wel.

Uiteindelijk gaat het vooral om vertrouwen maar dat moet je wel eerst opbouwen. En wees eerlijk: hij staat de hele dag vertrouwd bij de andere paarden en dan neem jij hem mee. Dan moet dat wel betrouwbaar en veilig zijn voor je paard wil dat niet zonder protest gaan. Een buitenrit is dan misschien een te grote stap/ te veel gevraagd. Begin eens met oefenen op obstakels in de bak ofzo. En let heel goed op kleine signalen (zeker bij koudbloeden!) en neem die serieus. Nooit dwingen als ze bang zijn en niet boos worden als je op de proef gesteld wordt. Een goede/ geschikte instructie is dan wel belangrijk om deze signalen te leren herkennen/ te snappen wat je paard bedoelt en hoe daar dan mee om te gaan.

En pas op met je al te nadrukkelijk opstellen als een 'leider'. Ik lees dingen als 'aanpakken' en een 'goede tik'; meestal veel te agressief en doet afbreuk aan jouw als veilig/ prettig mens voor je paard. Maar het is maar wat je wilt.. Lees anders het boek 'Paarden liegen nooit' eens. Beetje een penny titel, maar de inhoud is dat absoluut niet. En leest ook lekker weg .