Moderators: Neonlight, C_arola, Firelight, Sica, Dyonne, NadjaNadja, balance, Essie73
eerst schaamde ik me erg super erg voor als er iets gebeurde en ik huilde.en in mijn ogen, stonden de meeste mensen er alleen maar van te genieten....
natturlijk waren er ook zat mensen die het zielig vonden en je graag willen helpen. maar sommige zie je gewoon lachen en wijzen en fluisteren...
natuurlijk is het ook weer niet zo dat ik zomaar op een bokkend en steigeren paard stap....
)





Vooral buiten inderdaad!
Goed dat je wel blijft proberen, daar gaat het tenslotte om!!
Behalve 1 keer, toen ging het echt heel slecht op school, en had ik springles. Maar door alle frustratie van mij wilde pony nergens overheen en ik kreeg haar op een gegeven moment niet eens meer over een balk heen. Nou toen trok ik het ook even niet meer.

Is het bij jou ook echt een reflex? Dat je er dus niets aan kunt tegenhouden?
) dus ik pak zeker nog door, maar anders kan ik mijn ei ook wel kwijt in lekker tutten en grondwerk
(dat is ook wat ik voorlopig met 'm ga doen
)
) en alleen stap en heel soms als ik een goede dag heb, tölt! Maar ik ben heel blij met mijn karretje en zal dit zeker uitbreiden. Voor mij de ideale oplossing, maar als je nog doorzet voor het rijden vind ik dat super top van jou!! succes!!
En goed dat je hulp hebt en doorzet. Je komt er vast wel overheen
Heb dat ook wel wat TS aangeeft; al allerlei enge dingen zien gebeuren terwijl er nog helemaal niks aan de hand is.. Heel vervelend en vermoeiend. En soms dus ook frustrerend.
Als mijn paard ergens van schrikt, dan maakt ze soms even een sprongetje op de plaats en daar schrik ik dan weer van en dan floept er wel eens een gvd uit

en wat is het toch prettig dat ze ons zo spiegelen 