En deze zomer toen mijn pony al was verkocht ging ik altijd mee op haar moeders ijsje en dan maakte we echt zeker twee keer per week ook mini trektochtjes van een uur of zeven/acht. Heel leuk allemaal tot het een keer donker werd en we opgesloten op het aekingerzand waren. Nouja, dat dachten we want we wisten toen nog niet dat er ook gewoon een uitgang was. In elk geval kwam het eropneer dat we toen takken over het veerooster zijn gaan leggen om ze er zo uit te krijgen. Als ik eraan terug denk echt heel gevaarlijk maar op dat moment dacht ik niet zoveel na.
En ik weet ook nog wel dat we ooit eens op de terugweg reden en dat Kjani, het ijsje waar ik dus altijd op rijd, z'n bit vastpakte en terug besloot te rennen over de bosweg. Dat was ook echt niet veilig, maar dat was het sowieso niet want Kjani wilde nooit stilstaan. Wat je ook deed je kreeg hem gewoon echt niet tot stilstand. Dus ik vind het eigenlijk best wel knap dat er nooit iets is gebeurd aangezien hij heel vaak z'n bit heeft vastgepakt en gewoon ging rennen. Maar ondertussen is hij wel aardig opgevoed hoor
.
