mika11 schreef:Heeft jouw paard dat gedrag altijd al gehad, voor zover je weet? Of is het ook in de loop van de tijd erger geworden?
Het is altijd jammer, als je paard, om wat voor reden ook, niet bij de groep kan staan.
Neen, paard heeft dit gedrag tot die eerste keer nooit gehad. Toen ik ze net had was ze wel nog compleet mensenschuw (ze was toen 3) en enkel halstermak. In het begin had ze voernijd en territoriumdrift (stal verdedigen) naar mensen toe, maar eens ze vertrouwen kreeg was dit ook gelijk gedaan. Nu kan je er zo onderdoor kruipen, ze zal geen voet verkeerd zetten.
Het probleem is er gekomen nadat ik eens 2 weken 24/7 mijn merrie bij haar had laten staan, zonder van de weide te halen. In die 2 weken is ze zich blijkbaar enorm aan mijn paard gaan hechten die haaar alfa was, en is ze dus doodsbang geworden om alleen te blijven. Wegjagen had geen zin, mijn paard ging dan gewoon mee met haar. (Die zag er een leuk spelletje in). Ik heb 1x ook geheel onverwacht een trap gehad, en toen had ik zoiets van "nu is het genoeg".
Op de dag dat ik mijn merrie heb weggehaald, is ze letterlijk door 2 omheiningen lint met volle stroom op gegaan. Bizar genoeg wa ze bij het voederen wél altijd poeslief, ik mocht haar eten afnemen, ze wachtte heel geduldig haar beurt af, dus dominantie? Denk het niet. Eerder een gevalletje van extreme verlatingsnagnst en enorme onzekerheid.
Dus ja, het is hard, maar alleen zetten is niet altijd iets wat persé negatieve gevolgen moet hebben. In dit geval is het juist enorm positief geweest omdat ze meer zelfvertrouwen heeft gekregen, en bovenal nog meer vertrouwen in mij en haar eigenaar. (een vreemde mept ze nog steeds genadeloos haar weide uit).
Of het voor een dominante kan helpen, zou kunnen , maar dan moet je nog altijd eerst en vooral op JOUW leiderschap gaan werken anders krijg je achteraf toch opnieuw hetzelfde liedje. Het is een heel ingrijpende beslissing voor een paard, je moet er heel goed over nadenken en er ook secuur mee om blijven gaan.