Ik herken heel erg mezelf in jou verhaal! 
Ik heb zelf twee ponies. Een driejarige en een éénjarige. De eerste heb ik dit voorjaar zelf ingereden. Ze staan op een wei met stal en ik doe alles zelf. Ik kamp zelf ook al een tijdje met persoonlijke problemen, werk wisselende shiften (vroeg-laat-nacht, alles door elkaar...). Ik heb een tijdje thuis gezeten en in plaats van dat ik dan lekker kon ontspannen met mijn paarden, was het gewoon al te veel dat ik er heen ging. Altijd maar weer str*nt scheppen, voer klaarleggen, eten geven, opruimen... Ik kwam gewoon aan poetsen al niet meer toe.
Gelukkig staan ze met twee (en staan er nog paarden bij) 24/7 buiten, dus ze hadden er niet veel last van... Verkopen was geen optie. Tapi heb ik gekocht toen mijn vader overleden is en die heeft me overal al doorheen gesleurd. Nootje is gewoon zo 'n schat van een beest en mijn (tweede) droomponie... Mssn ene beetje egoïsme, maar ook wist dat de zin wel weer terug zou komen...
Ik ben dan ook op zoek gegaan naar een verzorgster. Heb nu een hele lieve meid gevonden! Meestal doen we elks een paard, maar deze week is ze ook een keertje alleen gekomen! Ze gaat 3 dagen per week komen en helpt dan ook met de 'klusjes'. Ik ben blij dat ik een dagje in de week 'rust' heb en dat ik twee andere dagen kan delen. De overige dagen kan ik nu weer prima zelf voor mijn ponies zorgen!