Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 31-07-10 15:21

Geplaatst door de TopicStarter : 31-07-10 15:21

amsterdam_30 schreef:
Hoe oud is je paardje eigenlijk? Kan ie niet aan t puberen zijn??
Verder verdien jij (en het paard) een echte klik dus als je die niet voelt ,vind ik 1,5 jr proberen wel genoeg om dat te weten.
Wat is er mis gegaan dat het eerder wel goed voelde?? En nu niet meer? Als je de klik wel hebt gevoeld zou ik niet zomaar opgeven. Was die er nooit, dan zou ik op zoek gaan naar een geschikte eigenaar. Of als 7 dagen teveel wordt, idd zoals al genoemd een bijrijdster?
Succes meis!

ze is 4 jaar , maar van pubergedrag merk ik weinig.

eigenlijk ligt het probleem niet zo bij haar , maar gewoon bij mijzelf .

ik weet eigenlijk niet waar het mis ging , maar op een gegeven moment ging het gewoon mis . ik snap het zelf ook niet helemaal , dus is het vrij lastig om uit te leggen .

**Geplaatst**: 31-07-10 15:28

Re: ik voel geen klik meer....

Geplaatst: 31-07-10 15:28

Heb net je profiel gezien, maar vind je nog redelijk jong voor je eigen paard.
Waarmee helpen je ouders je?

Verder is dit misschien ook wel leuk/handig/leerzaam voor je:
www.equixantos.com
Aan het eind van de zomervakantie zijn er nog ponykampen vrij, en in de herfstvakantie is er meestal ook een ponykamp

**Geplaatst**: 31-07-10 15:31

Geplaatst: 31-07-10 15:31

Je bent maar dertien jaar, dat is best jong om alleen voor een (jong en groen) paard te zorgen. Kun je geen verzorger zoeken die wat ouder is dan jou en meer ervaring heeft, daardoor zal jij ook zekerder worden.
Als het écht niet meer klikte, dan deed de hele situatie je niks, dan was ze al lang weer verkocht.
Het klikt nog wel, je bent gewoon onzeker.

**Geplaatst**: 31-07-10 15:33

Geplaatst: 31-07-10 15:33

Oakland1990 schreef:
Je bent maar dertien jaar, dat is best jong om alleen voor een (jong en groen) paard te zorgen. Kun je geen verzorger zoeken die wat ouder is dan jou en meer ervaring heeft, daardoor zal jij ook zekerder worden.
Als het écht niet meer klikte, dan deed de hele situatie je niks, dan was ze al lang weer verkocht.
Het klikt nog wel, je bent gewoon onzeker.

Dat noem ik nou zever, toen ik 13 was voelde ik de dingen zuiverder aan dan nu als 'volwassen 45-ger.

Net alsof een jong paard ook niet au serieu genomen moet worden.

Als ze zeggen dat je met 13 te jong bent, dan antwoordt die jongere meestal met 'oude zak(kin)'... Wat zei ik ook weer van gouden raad... (ja, daarom).

**Geplaatst door de TopicStarter** : 31-07-10 15:35

Geplaatst door de TopicStarter : 31-07-10 15:35

ik snap jullie reacties .

ik heb har gekregen toen ik 11 was , zei was toen net 3 . ik heb haar zelf verder ingereden . en dat ging prima .

dus eigenlijk doet ze vrij weinig fout , behalve enkele minder leuke pubertrekjes . maar daar heb ik bijna geen last van .

het is inderdaad ook gewoon onzekerheid( alhans ''gewoon''... het overheerst wel alles . het beinvloed mijn gevoel , mijn school etc.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 31-07-10 15:36

Re: ik voel geen klik meer....

Geplaatst door de TopicStarter : 31-07-10 15:36

edit ; mijn ouders helpen niet .

**Geplaatst**: 31-07-10 15:37

Geplaatst: 31-07-10 15:37

Daar ben ik het absoluut niet mee eens vanbellejm...
Je kan toch moeilijk beweren dat een 13-jarige net zo volwassen is als een 25-jarige.
Het is niet voor niets dat ze zo tegen tienermoeders zijn.
En als jij er met de zorgen voor je paard alleen voor staat is dat met 13 toch echt anders als met 25.
Daarnaast is TS ook echt op een "puberleeftijd" waardoor dingen plots helemaal kunnen veranderen.
(je wordt onzekerer, je komt met veel nieuwe dingen in aanraking, je lijf doet raar)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 31-07-10 15:43

Re: ik voel geen klik meer....

Geplaatst door de TopicStarter : 31-07-10 15:43

ik ga zo naar haar toe.

ik vertel vanavond wel hoe het ging .

**Geplaatst**: 31-07-10 15:45

Geplaatst: 31-07-10 15:45

Maar wélk stuk verantwoordelijkheidsgevoel zit je dwars?
Het iedere dag heen móeten, de zorg voor een levend wezen, het iedere dag iets moeten doen met het paard, iets anders??
Je laat ons nog steeds gissen... Dat maakt het ook wat lastiger goede tips geven...
Wat maakt dat je met tranen weer naar huis gaat? Is er dan iets vervelends gebeurd met je paard, is de plek waar zij staat niet prettig, voel je je ergens schuldig over?

**Geplaatst**: 31-07-10 15:53

Geplaatst: 31-07-10 15:53

VANBELLEJM schreef:
Oakland1990 schreef:
Je bent maar dertien jaar, dat is best jong om alleen voor een (jong en groen) paard te zorgen. Kun je geen verzorger zoeken die wat ouder is dan jou en meer ervaring heeft, daardoor zal jij ook zekerder worden.
Als het écht niet meer klikte, dan deed de hele situatie je niks, dan was ze al lang weer verkocht.
Het klikt nog wel, je bent gewoon onzeker.

Dat noem ik nou zever, toen ik 13 was voelde ik de dingen zuiverder aan dan nu als 'volwassen 45-ger.
Net alsof een jong paard ook niet au serieu genomen moet worden.
Als ze zeggen dat je met 13 te jong bent, dan antwoordt die jongere meestal met 'oude zak(kin)'... Wat zei ik ook weer van gouden raad... (ja, daarom).

Ik vind je post op niets slaan en eigenlijk maak ik er ook niet uit op wat je nu bedoelt...
Net omdat het een jong paard is, vind ik dat de boel serieus genomen moet worden, ze legt de basis bij dat dier voor een verder leven. Het is geen 20-jarige waar ze zomaar wat op kan hobbelen en poetsen... Ik heb ook helemaal niet gezegd dat ze het paard uit handen moet geven, maar iemand die wat ouder is als haar kan haar goed begeleiden, net omdat het een jong paard is. Of ben ik nou zo stom?!

Je maakt je wel gelijk populair op Bokt zeg, twee posts en dan nog op zo'n toon

**Geplaatst door de TopicStarter** : 31-07-10 15:57

Geplaatst door de TopicStarter : 31-07-10 15:57

Nickas schreef:
Maar wélk stuk verantwoordelijkheidsgevoel zit je dwars?
Het iedere dag heen móeten, de zorg voor een levend wezen, het iedere dag iets moeten doen met het paard, iets anders??
Je laat ons nog steeds gissen... Dat maakt het ook wat lastiger goede tips geven...
Wat maakt dat je met tranen weer naar huis gaat? Is er dan iets vervelends gebeurd met je paard, is de plek waar zij staat niet prettig, voel je je ergens schuldig over?

die twee dingen zijn het , ik stuur vanavond een pb hierover,oké?

**Geplaatst**: 31-07-10 16:19

Geplaatst: 31-07-10 16:19

siskeh schreef:
Daar ben ik het absoluut niet mee eens vanbellejm...
Je kan toch moeilijk beweren dat een 13-jarige net zo volwassen is als een 25-jarige.
Het is niet voor niets dat ze zo tegen tienermoeders zijn.
En als jij er met de zorgen voor je paard alleen voor staat is dat met 13 toch echt anders als met 25.
Daarnaast is TS ook echt op een "puberleeftijd" waardoor dingen plots helemaal kunnen veranderen.
(je wordt onzekerer, je komt met veel nieuwe dingen in aanraking, je lijf doet raar)

Er zijn genoeg 13-jarigen die meer verantwoordelijksgevoel hebben dan veel 25-jarigen. Die 13-jarigen worden ook geen tienermoeder, dus dat is het punt helemaal niet.

ik snap heel goed wat VANBELLEJM bedoelt, jij duidelijk niet.

YelaBrenda11 schreef:
edit ; mijn ouders helpen niet .

Dat maakt het er voor jou niet simpeler op.

**Geplaatst**: 31-07-10 16:20

Geplaatst: 31-07-10 16:20

ik lees even mee aangezien ik ook geen klik heb met mijn paard.

**Geplaatst**: 31-07-10 17:17

Geplaatst: 31-07-10 17:17

YelaBrenda11 schreef:
bedankt voor jullie reacties !

bootje; opgeven zal ik ook zeker niet doen !
wel ga ik vaak met lood in de schoenen naar haar toe , en dat zal ze waarschijnlijk wel voelen . eigenlijk doet ze zelf heel weinig fout , maar ligt het gewoon aan mijn eigen gevoel dat ik op haar over breng ( en wat ook mijn houding veranderd)

rianne; het verantwoordelijkheidsgevoel .

ik probeer zo vak mogelijk iemand mee te nemen , want wat jij zegt , had ik al eerder ontdekt . en het helptwel , en dan ben ik niet alleen met mijn paard bezig , maar ook met de ander . dus dat is veel fijner . ik zal er over nadenken , om een verzorgster te nemen .

en melle_odet; heb je misschien ook ervaring met manuela ( paardencoach hier op bokt) want die is niet al te duur . maar moet wel goed zijn . daarom was ik benieuwd of je ervaring had.

nee ik heb geen ervaring met haar.
ik heb mijn paardje toen laten readen bij een kennis van een vriendin van mij.
helaas had ik met mijn paard ook andere problemen dan dan jij hebt.

**Geplaatst**: 31-07-10 17:25

Re: ik voel geen klik meer....

Geplaatst: 31-07-10 17:25

Dat is erg vervelend om elke keer met zoveel tegen zin naar je paard toe te gaan, knap dat je het nog volhoudt! Eigenlijk mis ik een beetje je ouders in dit verhaal. Wanneer je als ouder zijnde je minderjarige kind een paard geeft vind ik dat de ouder de hoofdverantwoordelijke blijft. Kunnen je vader of moeder je niet helpen door bijv. een dag over te nemen?

Het zou wel erg zijn wanneer je spijt krijgt als je haar weg doet..
Is het een paard dat gemakkelijk een paar dagen stil kan staan (die wel gewoon overdag op de weide komt natuurlijk, zijn normale 'programma') en je er dan zo mee weg kunt rijden? Anders zou je er minder vaak naartoe hoeven. Of je zoekt een stuk land waar ze 24u per dag kan staan en geeft haar een paar maanden rust, dat is nooit verkeerd voor een paard en kun jij je dingen op een rijtje zetten

**Geplaatst**: 31-07-10 18:23

Geplaatst: 31-07-10 18:23

Ik snap héél goed wat vanbellejm hierboven zegt en ben het er zeer mee eens.

Ik herken héél erg sterk de symboliek, vaak kamp je in je dagelijks leven met iets dat je bijvoorbeeld op school nog wel kunt maskeren, maar juist bij de paarden komt het dan extra sterk naar voren. Ook ik kan me groen en geel ergeren aan "volwassenen" die over 'n kind van 13 heen walsen omdat het "nog maar 'n puber" zou zijn of wat dan ook. Jij bent 'n volwaardig mens met overduidelijk een groot hart, 'n goed verstand, en misschien wel teveel gevoel, en dat mag je zeer serieus nemen. Is er iets dat je in je paard herkent dat je zelf mist of zoekt? Grote veranderingen geweest waardoor je haar nu voor net zoiets wilt beschermen? Op school of thuis dingen die lastig zijn en die je op je paard projecteert? Het kan zoveel zijn! Je hebt groot gelijk om er niet in je eentje mee te willen blijven rondlopen, terecht dat je zoekt naar iemand die het snapt en naar je luistert.

Misschien is eventjes NIET lessen en wat opsparen voor 'n reading voor jou EN je paard? In de VrijRuiter stond een heel aansprekend interview met Jenny De Jong van Natureal Horse Sense, zij is gespecialiseerd in begeleiding van mensen met vragen zoals jij je stelt. Persoonlijke problemen, die zich uiten in de omgang met je paard. Misschien is dat wat voor je? Moest ik aan denken. http://www.naturalhorsesense.nl . Geen kant en klare oplossingen, wel iemand die echt luistert en echt weet wat je doormaakt. Het zou voor jou wel 'ns een enorme opluchting kunnen zijn om met iemand de OORZAAK van je teveel aan verantwoordelijkheidsgevoel te achterhalen.

Mijn PB staat ook voor je open als je wilt. Ik zit 'n roteind bij je vandaan, maar luisteren via de mail helpt soms ook.
Succes meid, laat je niet gek maken.

**Geplaatst**: 31-07-10 19:04

Geplaatst: 31-07-10 19:04

Voor 'volwassenen', moet je de tekst eens lezen op:

http://logocom.be/technisch/psychologie/Jean-Jenson-op-weg-naar-je-ware-zelf-objectieve-zelfobservatie.pdf

Je moet jongeren MEER au serieu nemen dan volwassenen. Volwassenen kunnen relativeren, jongeren zijn eerlijker, voelen meer en zijn zo verdomd niet afgesteld op 'de show afgeven en zich laten beïnvloeden door anderen'.

Wat ik hier lees van een 13-jarige is voor mij om jaloers te zijn van eerlijkheid, oprechtheid, gevoel, en dan zeggen "snotter van 13" is een afknapper van formaat. Dat bedoel ik.

Ik wil niet die 13-jarige op een hoger voetje zetten, niet zeggen dat ze zeer bekwaam zou zijn en het geld heeft om voor een paard te zorgen, dat ze materieel of fysisch zelf in staat zou zijn voor het paard te zorgen, maar zij is gestart met een paard en is niet zoals de vele ouderen die hun hond of kat doodspuiten omdat ze dat beest moe zijn of het aan een paal binden of meteen in het asiel stoppen.

Ik zie meestal meer verantwoordelijkheidsgevoel bij 13-jarigen dan bij volwassenen. En daarmee wou ik haar bericht au serieu nemen en tegen de 'gang' ingaan waarbij ze hulp moet zoeken bij volwassenen. Dan gaat ze de ontgoocheling misschien meenemen naar haar eigen volwassenheid dat er bij volwassenen weinig... vertrouwen en medeleven te vinden is. Veel volwassenen nemen kinderen au serieu. Er is een probleem tussen DIT paard en DIT kind, en zij moeten harmonie vinden en van de ouders komt duidelijk de hulp niet. Als je het dus wilt verknallen moet je de ouders er ook bij betrekken.

Geef dit kind de tijd om met eigen fouten te zoeken wat haar weg is. Ook al noemen volwassenen ze grillig en lees ik hier dat bij de puberteit veel zou veranderen. Als je gelijk welke oude wijze mens vraagt of hij het kind is dat hij was toen hij 13 was, zul je steevast het antwoord horen: "Elke dag steeds meer".

Misschien kan het helpen als we haar gewoon serieu nemen, maar niet betuttelend te werk gaan: volwassenen vanuit hun ervaring, zij vanuit haar gevoel en nog vele onwetendheid.

De bedoeling in een forum over paarden is dat we leren dat elk paard, elke mens, elk zoogdier anders is. Jong & oud. Dus geen kritiek, maar gewoon een volwassene die een andere volwassene op een volwassen manier zegt dat dit kind statistisch meer waarde heeft dan wij volwassenen, net omdat het nog meer levensjaren voor de boeg heeft.

**Geplaatst**: 31-07-10 19:11

Geplaatst: 31-07-10 19:11

@Vanbellejm: Ik heb ook wel eens dagen dat ik gewoon met de hele sport wil stoppen, er is ook een periode geweest dat ik kwam, omdat ik me verantwoordelijk voelde voor het feit dat hij wel of niet uit de stal kwam, maar niet reed of met hem werkte, hij kwam het land op en daarmee was de kous af. Ik ben 20jaar, maar voel me al zo verantwoordelijk sinds dat ik een jaar of 12 ben, ik dacht twee keer na voor ik wat deed en over de gevolgen. Maar nu ik volwassen ben, is dat dus allemaal grote bullshit geworden?

**Geplaatst**: 31-07-10 21:55

Geplaatst: 31-07-10 21:55

@oakland1990: ofwel is het dezelfde bullshit als je klein was, ofwel is ze minder erg als je 20 bent. Als je geld verdient en je kunt er zelf voor zorgen is het kernwoord van een volwassene onafhankelijkheid en ja, dus een groter verband met je verantwoordelijkheid door je almaar meer EIGEN daden. Er zijn volwassenen die zich TE verantwoordelijk voelen, en dat is dikwijls net een verlengde van het feit dat ze misschien in hun jeudg het gevoel hadden nooit te voldoen voor de personen (ouders?) voor wie ze wilden slagen. Pas als je in het reine komt met jezelf, en plaats maakt voor bijvoorbeeld verdriet omdat je als volwassene net zozeer als een kind ook dikwijls faalt, en dit verdriet in die zin aanvaardt, maar van daaruit je zelf opheft en probeert het beter te doen, dat je zowel kinds gelukkig/verdrietig mag/zal zijn als dat je volwassen rationeel/bewust kunt leven.

Kijk, ik had het profiel niet gezien van haar en ik wist zelfs niet dat het om zo'n jong meisje ging. Wat ze hier schrijft is zinvol, veel zinvoller van dat wat ik van veel volwassene lees (over bijv. verzorging of uitzicht van een paard) en gaat over 'het klikt niet meer tussen mij en mijn paard'.

Hoeveel echtscheidingen hebben we niet zodra het 'niet meer klikt tussen man en vrouw'? Als wij volwassenen zelfs als man en vrouw op die manier van dit meisje zouden omgaan met 'het klikt niet meer tussen ons' en met de open vraag wat er gebeuren moet en ook met de zeer nederige vraag of er iets veranderd is bij haar dan wel bij haar paard of beiden, dan doe ik mijn hoed af en leer ik hier meer bij dan met mijn 45 jaren ervaring tussen vele mensen.

Kijk, als klein kind hing ik aan de lippen van oude, wijze mensen. Zo leerde ik immers dat je niet moet doen wat je graag doet, maar dat je moet graag doen wat je doet.

Maar mijn drie kinderen hebben mij al meer geleerd, dan dat ik hen ooit mijn hele leven zal kunnen leren. Nederigheid is ook mijn sterkste kant niet, maar ik geef dat tenminste toe.

En vervang het symbool van het paard in dit verhaal, en je hebt een werkelijkheid van een sprookje die niemand zich in de mooiste context kan voorstellen.

Paardenmeisjes hebben soms een hele mooie toekomst als ze hun dromen verder volgen en laatst nog stopte ik toen een vrouw de straat over stak in Gullegem met de vraag of het wel haar paard was omdat ik las dat er bij klaarlichte dag 10 km verder paarden gestolen waren, en deze vertelde mij dat ik de paardendroom van mijn dochter héél au serieu moest nemen, want dat zij al 50 jaar was (ze zag er 30 uit, maar ik kan nooit leeftijden schatten) en zij dat als het was zoals bij haar, die droom af en toe wel verminderd was in haar leven, maar altijd de richting was blijven geven.

Ook zij was trouwens een eind uit de paarden gestapt door blessures.

Ik wil alleen zeggen: Waag het niet in mijn buurt, om kinderen van 2 tot 99 jaar NIET au serieu te nemen. Van mij hoef je niets te doen, maar als het een 13-jarige was geweest die een volwassene niet durfde au serieu te nemen, zou men haar verplicht hebben haar excuses aan te bieden. Volwassenen doen dat immers... niet (en vergeten dat ze dan als voorbeeld wel erg diep van hun ouder-troon kunnen vallen als het kind in de onthechtingsfase van hun vader/moeder komt).

Misschien blunder ik ook hier, maar zwijgen is het enige wat me mijn nachtrust zou afnemen. Also sprach... mijn geweten.

**Geplaatst**: 01-08-10 00:28

Geplaatst: 01-08-10 00:28

Ik begrijp Vanbellejm goed. Verantwoordelijkheidsgevoel is niet iets dat persé komt met leeftijd. Toch denk ik niet dat de reacties tot nu toe 'betuttelend' zouden overkomen. Het is ook maar advies dat met de best intenties gegeven wordt.
Toen ik mijn eerste eigen (groene) paard kocht was ik niet veel ouder dan de TS. Dromen zijn om na te jagen, hoe oud je ook bent. Maar dat wil niet zeggen dat het, zeker op jonge leeftijd, niet afentoe heel lastig kan zijn.

TS: wat is het aan onzekerheid dat er speelt? Onzekerheid over jezelf, waar je staat en wat je wilt? Waar voel je je schuldig over?
Ook ik woon ver weg, maar mijn PB staat voor je open als je dingen kwijt wilt...

**Geplaatst**: 01-08-10 00:30

Geplaatst: 01-08-10 00:30

Je hebt waarschijnlijk niets aan mijn reactie. Ik herken het zelf niet en weet ook dus niet wat het is. Dat het zelfs voorkomt überhaupt.

Ik sta er van te kijken. Maar ik vind het heel sneu voor je.. Misschien dat je het moet zien als een relatie? Het is natuurlijk een relatie, maar ik bedoel een mensenrelatie? Daar heb je ook de ups en downs. Als de downs de overhand gaan nemen moet je echt gaan nadenken wat je wilt. Zie je er nog wel heil in, dan moet je ervoor vechten.. anders is het misschien beter een ander baasje voor je paardje zoeken.

Vechten dat doe je kennelijk al, alleen al door deze post. Probeer het iig nog een tijdje... want als je paardje weg is, krijg je misschien heel veel spijt en dan kan je de tijd niet meer omdraaien...

Sterkte!!

**Geplaatst**: 01-08-10 00:38

Geplaatst: 01-08-10 00:38

Ik ben nog niet zo lang geleden ook door zo'n periode gegaan, die verantwoordelijkheid werd me gewoon teveel ineens. Ik heb mijn paard nu bijna 9 maanden en we hebben al enkele tegenslagen gehad, vooral lichamelijk dan. Ik maakte me dus, net zoals jou, ook altijd zorgen én nam het mezelf kwalijk dat ik 'het niet goed genoeg deed'. Op een gegeven moment heb ik tegen mezelf gezegd en als het NU niet betert, ben ik er helemaal klaar mee. Ik ging ook altijd met een slecht gevoel naar stal en ging droevig naar huis. Maar op de één of andere manier is het vanzelf over gegaan. Ik trok me op aan de lichtpuntjes en sinds we van stal zijn veranderd, gaan we met grote sprongen vooruit!

Ik denk dat je eerst moet kijken of de situatie waarin je paard en jij verkeren, wel de meest optimale is voor jullie. Bij ons was dat namelijk helemaal niet zo: paard stond altijd allen op stal tussen 3 muren en ik reed max. 1u, 6 dagen per week. Dan moest ik altijd tot +/- 23u daar blijven omdat de piste anders niet vrij was etc, wat ook leverde tot wat oververmoeidheid van mijn kant en het feit dat ik het mezelf zo hard kwalijk nam dat ik mijn paard niet gaf wat hij zo hard nodig heeft. We hadden hoegenaamd niet voldoende afwisseling en élke dag zag er hetzelfde uit. De tweede stap lijkt me dan ook om een keertje nieuwe dingen uit te proberen en doelen te stellen.

Veel succes, komt wel goed :(:)

Denk dat iedereen ooit wel eens op dit punt komt te staan, het zou toch zoveel makkelijker zijn als onze geliefde viervoeters zouden kunnen zeggen wat ze denken en willen

!

**Geplaatst**: 02-08-10 09:42

Geplaatst: 02-08-10 09:42

Is het misschien de druk van elke dag erheen MOETEN en het gevoel hebben dat je paard afhankelijk van JOU is? Misschien is een bijrijder wat voor je, zodat de druk niet alleen op jouw schouders ligt, je ook lekker andere dingen kunt doen je je niet schuldig hoeft te voelen als je een week niet naar je paard gaat (bij wijze van spreken). Misschien dat de druk ervan afgaat en je na een poosje deze klik wel weer voelt. Als dat niet zo is, kan je dan altijd nog besluiten om je paard eventueel te verkopen. :(:)

**Geplaatst**: 02-08-10 11:07

Geplaatst: 02-08-10 11:07

Shanelle schreef:
Veel succes, komt wel goed Denk dat iedereen ooit wel eens op dit punt komt te staan, het zou toch zoveel makkelijker zijn als onze geliefde viervoeters zouden kunnen zeggen wat ze denken en willen !

Als je vanuit de dierenwereld naar ons zou kijken, vermoed ik dat ze eerder denken: "als die mensen nu eens wat meer zouden zwijgen en wat meer naar ons kijken, luisteren en ons aanraken, zouden ze niet continu zoveel nonsens uitkramen..."

Volgens de sprookjes was er immers een tijd dat de dieren nog praatten. Zij kwamen echter in een hogere intelligentiefase terecht en besloten dat niet meer te doen.

We leven in een tijdperk waarin nog NOOIT zoveel communicatietechnieken als forums, e-mail en sms'en waren, en laat ons eerlijk zijn: we hebben nog NOOIT zo weinig rekening gehouden met elkaar en... met onze dieren. Als we dit toegeven, zijn we een hele stap verder, omdat we dan terug luisteren, kijken, voelen en ook rekening houden met het feit dat andere dieren (ook onze menssoort) ook hun wijze daarin hebben, en zelf hun eigen traumatische maar ook idyllische ervaringen dragen.

Een must voor zowel psychologen als mensen die met dieren werken is volgens mij Desmond Morris' meesterwerk "De Naakte Aap" van 1965 à 1968... En ja, de naakte aap, dat zijn wij.

Dit topic is een van dierlijke schoonheid en grofheid tegelijk? Over zorgen voor en zorgen maken over, over liefhebben en niet meer liefhebben, over gewenst zijn en niet meer gewenst zijn, of over pijnlijk loskomen en liefhebbend vasthouden (of omgekeerd). Dankzij het paard, de mens, of de interactie? Ik heb de pretentie zeker niet hier het antwoord op te kennen, omdat het antwoord zich voortdurend vormt. Een meisje van 13 dat zo eerlijk is en waarvan lezers pas nadien ontdekken dat ze 13 is, het zou meer moeten gebeuren dat we onszelf herkennen in deze vergaande eerlijke en sociaal-individuele problematiek.

**Geplaatst**: 02-08-10 23:05

Geplaatst: 02-08-10 23:05

ik vind je verhaal erg herkenbaar...

ook ik het dit meegemaakt en ik heb wel het besluit genomen om mijn haflinger te verkopen.
ik had er geen plezier meer in en de bekende klik was er niet meer, terwijl die er in het begin wel was.
bij ons lag het aan een val waardoor ik het vertrouwen en plezier kwijt was. en doordat ik mijn doel niet kon bereiken met haar. mijn hart ligt bij het buitenrijden, en dat kon ik niet met haar. zij was gewoon te fel op de buitenrit.
natuurlijk beslis je dit niet in 1 dag, ik deed er een half jaar over, maar het is goed zo.
ik heb na een korte zoektocht een lieve meid gevonden. volgende week gaat ze verhuizen en natuurlijk vind ik dat ontzettend moeilijk. dat is geen klik meer had wil niet zeggen dat ik niet om haar geef. ik had het liever ook anders gezien.
maar toch, ik voel mij wel rustig nu. heb nu ook meer geduld voor haar en we hebben het nog leuk samen. het is goed zo...

niet dat ik vind dat je je paardje weg moet doen, maar misschien wel dat je goed naar je doelen kijkt en wat je graag wilt met haar.
ik hoop dat je er wat aan hebt...

Nomineer dit bericht ×