Bokt.nl

Vesceron schreef:

cissy schreef:

Misschien oefen je wel niet op de juiste manier waardoor ze nu nog steeds geen voetjes kan geven? Misschien oefen je het bit ook wel op de verkeerde manier, paarden kunnen niet liegen en ook niet mensje pesten.
Dus vraag je eens af wat je nou zelf niet goed duidelijk maakt aan je paard zodat ze het wél voor je gaat doen.... Misschien is er wel een medische reden maar misschien is het ook wel gewoon miscommunicatie.

Jij bent verantwoordelijk voor hetgeen je je paard leert, als je paard het dus niet goed doet dan heb je het niet duidelijk gecommuniceerd of begrijpt je paard je niet en moet je het op een andere manier proberen.
Paarden verstaan namelijk geen Nederlands dus je moet het toch op de een of andere manier aan ze duidelijk kunnen maken wát je nou van ze wilt.
Boos worden heeft dus geen enkele zin want ook dat begrijpen ze niet.

Als ik jou in het Russisch vraag of je op 1 been wilt gaan staan en jij doet dat niet omdat je me niet begrijpt dan word ik toch ook niet boos op jou? Dan zal ik iets moeten verzinnen zodat je me wel begrijpt.

Pas als je paard weet wat je wilt en het begrijpt en hij doet het dan vervolgens niet dan mag je wat strenger optreden..... maar bij een jong paardje nog niet!

Ben het hier grotendeels mee eens, het is wel eens lastig maar je praat inderdaad met 2 verschillende talen en geduld is heel belangerijk.
Jij kan je paard ook wel eens verkeerd lezen en andersom...
Dus probeer je frustraties niet de overhand te laten nemen, we hebben het allemaal weleens hoor maar probeer het van je af te zetten, schiet je veel meer mee op!
Haha leuk verwoord trouwens... "mensje pesten"
Denk ook niet dat paarden bewust een mens willen pesten/dwarsliggen, hoewel ik wel denk dat ze slim genoeg zijn om te weten hoe ze onder bepaalde dingen uit komen.
Ook denk ik dat ze wel bewust kunnen klieren of vervelen, wat er al eerder gezegd is, een paard heeft ook weleens een mindere dag, chagerijnig of gewoon geen zin!

Janine1990 schreef:

Ken het probleem... En dat probleem is er alleen als ik mezelf opfok...
Dus denk eerder het werken aan jezelf is, dan werken aan het paard...

ijssnuiver schreef:

Ik sluit me volledig aan bij liljebo. Lees die post eens goed door en haar er je leerpunten uit.
Buiten dat, denk ik nog steeds dat de verhoudingen tussen jou en je pony niet helemaal in orde zijn, dit is namelijk niet het eerste keer dat je problemen hebt in de omgang.

liljebo schreef:

aerdenhout1 schreef:

Ach..ik sta ook wel eens op s' morgens en denk...moet het nu echt weer? Weer naar stal, weer uitmesten? Weer eten geven, weer honden uitlaten, weer stofzuigen of bedden verschonen enz. enz.
Ook ik heb mijn dag wel eens niet en waarom zou een paard dat ook niet hebben?
Die is ook wel eens de baas zat en denkt...nu even niet hoor, ik ga even dwars liggen vandaag!!

Welnee, zo denkt een paard niet.
Een paard misschien zijn dag niet hebben omdat bv de vliegen erg irritant zijn, hij niet helemaal goed in het vel zit, beetje last heeft van hormonen etc... maar een paard denkt echt niet: ik zal vandaag eens de baas dwars zitten.

Veel vaker is het zogenaamde dwars zijn van een paard echter te wijten aan de gemoedstoestand van de eigenaar/ruiter.
En wel om drie redenen:

1.Eigenaar zit niet goed in zijn vel/baalt/heeft zijn dag niet en gedraagt zich daardoor anders naar het paard. Vaak onbewust; iets minder geduld, beetje overgevoeltig etc.
Dier verandering pikt het dier onmiddellijk op en daar reageert het op.
Paard is uiteindelijk een prooidier en dankt overleven aan gevoeligheid voor iedere (minimale) verandering in zijn omgeving/wezens in zijn omgeving.

Ooit gezien hoe prooidieren gewoon staan te grazen terwijl leeuwen in het gras liggen en hoe het gedrag accuut verandert als de leeuwen zelfs maar denken dat het tijd wordt voor de jacht?


2. Eigenaar/ruiter reflecteert zijn eigen gevoelens op het paard. Ja... wij mensen hebben de neiging om dat te doen, zowel bij een medemens als bij een dier.
Het bekende 'Zoals de waard is, vertrouwt hij zijn gasten' komt daarvan daan.
In de psychologie een zeer bekend gegeven. Maar we passen het dus ook op onze dieren toe. Onbewust.

3. We verwachten (onbewust) dat het paard een probleem gaat geven. En we gedragen ons (onbewust) daarnaar.
Het bekende selffullfilling prospecy. Maw. Je wilt dat het paard die rechterachtervoet geeft, maar je verwacht dat het dat niet doet, want gisteren was het ook al een probleem. Natuurlijk ga je er toch aan werken, maar je verwacht problemen en handelt daarna.
En daarmee werk je het probleem verder in de hand.
Selffulfilling prospecy is ook een zeer bekend en bewezen gegeven in de psychologie en speelt ook een grote rol in de omgang met dieren. (ja, alle dieren.)
Daar komt ook het hele verhaal vandaan over namen bij een paard. Het veranderen van naam als hulp bij problemen bij een dier wordt door sommigen aangegeven als zijnde beter voor het dier. En het werkt vaak. Maar dat heeft geen bal met het dier zelf te maken. Al noem je hem Theekannetje... het zal het dier worst zijn. Waar het om gaat is dat wij mensen de neiging hebben om naar die naam te handelen. Heb je een paard met de naar Devil en dan ook nog eens gehoord dat hij die naam met recht draagt, dan zul je daar (weerom onbewust) naar handelen en zal het paard zich idd daarna gedragen. Bij iemand die datzelfde paard met de naam Angel in handen krijgt en dan ook nog geen voorgeschiedenis kent, zou hetzelfde paard zich weleens heel anders kunnen gedragen


Het idee wat vele mensen hebben dat paarden met opzet dwars zijn/eigenaar of ruiter willen pesten, is regelrechte onzin. Een paard is gewoon eerlijk en laat weten hoe het ergens over denkt. Dat wij dat niet altijd leuk vinden, is een ander verhaal.

ijssnuiver schreef:

roxxxiejjj schreef:

Mijn pony is ook nogal moeilijk met zijn achterbenen. Als je de achterbenen namelijk te hoog optilt en ze hebben een klein beetje last van hun rug, kan dit voor aardige pijnscheuten zorgen, en verkramping later. Hierdoor gaan ze wel een 2e x na denken voor ze een hoefje geven;). Bij mijn pony doe ik hem vastzetten tussen 2touwen, en dan voorzichtig heel laag optillen. En dan belonen met wat eten, snoepje of iets dergelijks. Mijn pony blijft na 6jaar nogsteeds wat angstig maar af en toe kan hij hem 5sec ophouden. Is genoeg om even snel uit te krabben.

Succes

Ik denk dat je het beste zelf je paard kan laten aangeven hoe hoog het achterbeen kan. Mijn paard geeft altijd heel makkelijk voetjes, maar sinds een rugblessure van haar gaan achterbenen lastiger. Als ik een achtervoet vraag, dan tilt ze die zelf vaak hoog op, maar laat hem dan ook weer zakken en als die dan op een punt is waar ze het vast kan houden kan ik de voeten uitkrabben.

Edit: ik ben wel benieuwd hoe het ts inmiddels afgaat.