Inderdaad gewoon blijven vragen dan, als jij denkt dat het je wel lukt. Volgens mij is het onzekerheid van het paard. Inderdaad, achteraan zit de motor van je paard, als hij zijn benen aan jou geeft kan hij niet meer vluchten. Hij kan je daar achter slecht zien en kent je misschien ook nog niet zo goed. Probeer dus heel duidelijk te zijn en doe altijd dezelfde dingen in dezelfde volgorde. Een paard kan veel steun hebben aan zo'n soort ritueel omdat het echt een gewoontedier is. Als hij weet wat er gaat komen zal hij veel minder onzeker zijn.
Goed naast het achterbeen gaan staan zodat ie je niet zo makkelijk kan raken. Duidelijk om een voet vragen en als hij hem geeft zonder te trappen dan meteen belonen met je stem.
Je moet zelf een beetje inschatten of je hem uit wil krabben of niet. Je kunt ook gewoon even vasthouden en dan weer neerzetten, of even voorzichtig uitkrabben en terugzetten. Dat moet je dan wel vantevoren beslissen, als je begint met uitkrabben moet je het ook afmaken. Daarna geef je hem wat lekkers als hij braaf was, of je beloont hem nog een keer met een klopje op zijn hals en met je stem zodra je het voetje weet neergezet hebt. Let er in elk geval op dat je het voetje ook weer zachtjes terug zet, dus niet op de grond laten vallen, dat is niet prettig voor het paard.
Als hij toch schopt zou ik hem wel corrigeren. Hoe je dat het beste kan doen moet je zelf een beetje uitzoeken. In principe zou ik zeggen een flinke schop terug geven, maar je hebt kans dat het paard dan nog meer onzeker wordt waardoor het helemaal niet meer wil lukken.
Ik zou in dit geval gewoon voetje vragen en als hij schopt op een boze felle toon NEE zeggen. Even ademhalen en dan opnieuw rustig maar duidelijk om het voetje vragen. En vooral heel veel oefenen. Elke keer dat je er bent alle voetjes oppakken volgens hetzelfde ritueel, zelfde volgorde en zelfde dingen doen/zeggen.