Ik had vroeger ook wel de zenuwen voor een proef. Ik verloor dan ook elk gevoel voor ritme en impuls.
Mijn benen voelden aan als of ik de zevendaagse naar Rome had gelopen, echt als lood.
Tegenwoordig weet ik hoe lang ik moet losrijden. Ik neem daar een half uur voor + een half uur van te voren er zijn zodat ik ruim tijd heb om te betalen en te gaan kijken hoe de losrijsituatie is en waar de ringen precies zijn. Ik ga het liefst alleen met mijn paard naar de wedstrijd. Wil ook liever niemand erbij hebben met opzadelen zodat ik nog lekker de tijd heb om de staart nog een keer los te maken, mijn paard rustig uit de bandages kan halen, fijn de tijd heb om ons klaar te maken en zo ontspannen naar de losrijbaan te gaan. Dit alles werkt bij mij erg ontspannend, ik ken mijn proef zodat ik niet voor verrassingen kom te staan als de lezer een keer wat laat is met lezen ook dat geeft n.l stress.
Kortom ik maak er een lekker dagje uit van voor mij en mijn paard. Zit daardoor ook elke keer in de punten en vaak ook in de prijzen, maar als ik een aardige helper mee heb, dan wil het gewoon niet meer dan heb ik ook telkens het gevoel dat die helper denkt van ; Joh schiet toch een s op gooi dat zadel erop hoofdstel in en wegwezen, snel rijden en dat paard de trailer in. Dus dan begint daar voor mij de stress al en denk ik vaak effe snel rijden. Ik voel dan toch de spanning weer komen en ook mijn paard voeld dat en wordt daar ook wel wat" kort aangebonden" door. ONZE WEDSTRIJD IS ONS DAGJE en die laat ik door niemand afpakken na een week van hard werken.