Citaat:
ONKRUID Nr 129 WERKTITEL: oplichter VERSIE: 1
EINDRED: pb AUTEUR: Toine Rongen LAATST BEWERKT: 18-2-99
De ONKRUID-oplichters
Laten ONKRUIDlezers zich makkelijk beetnemen, of zijn er héél slimme types aan de gang? Telkens weer maken de oplichters slachtoffers. Vandaar dit artikel, waarmee iedereen voldoende informatie heeft om zich te wapenen tegen nieuwe pogingen. En misschien herken je, idealistisch en goedgelovig als wij toch allemaal een beetje zijn, je eigen zwakke plek in deze reportage...
DOOR TOINE RONGEN
ILLUSTRATIE: XXXXX XXXXXX
De ONKRUID-rubriek Netwerk opent al meer dan tien jaar met de waarschuwende tekst: 'Een mooie rubriek als deze wordt ook gelezen door mensen met minder mooie bedoelingen. Ga dus niet in op voorstellen waarbij om geld wordt gevraagd.'
Dat doen we niet zomaar. Het blijkt dat deze rubriek, waarin lezers gratis contacten kunnen leggen met andere lezers, aantrekkingskracht uitoefent op een of meer ‘lezers’ die er méér in zien...
De redactie kreeg ruim tien jaar terug enkele alarmerende telefoontjes van 'Netwerkers' die in zee waren gegaan met een newage-ondernemer die met hun geld een Oibibio-achtig bewustzijnscentrum wilde openen. Een mens met de beste bedoelingen, zo dachten de meesten. Die Theo Straatman was tenminste nog een vent die idealisme en zakelijkheid aan elkaar leek te knopen. Het gewenste investeringsbedrag of een flink gedeelte daarvan werd dan ook met grote verwachtingen overgemaakt. Maar was de poen gevangen dan was Straatman snel met de noorderzon vertrokken. Een variatie op een oud boeventhema die de gedupeerden verbijsterd achterliet. Niet alleen waren ze vaak enkele duizenden guldens lichter, ze waren ook teleurgesteld in het vertrouwen dat ze in die idealistische man hadden gesteld. Maar helaas.
Een vriend, een kameraad voor het leven....
"Na de eerste berichten hoopten we te maken te hebben met een doorgeschoten idealist," weet Loes Sjerp van ONKRUID nog. "Een man die zijn dromen ingehaald zag worden door de realiteit van het dagelijkse bestaan en uit schaamte en financieel onvermogen de benen nam. Maar de telefoontjes hielden aan, niet alleen van 'Netwerkers' maar ook van de politie ergens in Friesland die hem zocht voor oplichting."
Zuchtend: "Daarna was het stil. Tot drie jaar terug.”
Ditmaal ging het niet om duizenden maar om tienduizenden guldens. Straatman pakte het grootser aan. Hij opereerde ditmaal niet solo maar met zijn levensgenote Margreet ter Huurne. Niet vanuit Nederland, maar vanuit België. Het duo opereerde namens een bedrijf dat handelde in van alles en nog wat. (Het betreft hier de eenmanszaak CEM-partners, Contex Esmar Multinational Traid, ingeschreven bij de Kamer van Koophandel van Friesland. Volgens een uittreksel van die Kamer betreft het een groothandel in zuivelprodukten, paarden, kleding, bouwmaterialen, automobielen, bomen, platen en schilderijen.) Waren de gedupeerden van vroeger vooral vrouwelijke newagers die in Straatman een vriend, een kameraad voor het leven, zagen, nu zijn het zowel mannen als vrouwen met alle mogelijke interesses om zich op wat voor gebied dan ook in het leven te verbeteren. Waren het tien jaar geleden nog gedupeerden, nu zijn het ronduit slachtoffers van wie sommigen door de oplichtingspraktijken zijn getraumatiseerd.
Ik vrees dat dit maar het topje van de ijsberg is
"Ik praat er moeilijk over want ik raak nog steeds geëmotioneerd als ik het er over heb. Ze hebben me van alles beloofd, ze hebben me met valse voorwendsels naar België gelokt, ze hebben me financieel geplunderd en ze hebben me zelfs psychisch en fysiek mishandeld. Ik ben aantal malen geslagen en op de grond gegooid. Ik wil er over praten omdat ik vind dat je tegen zulke mensen niet genoeg kan waarschuwen. Ik heb nog contact gehad met een aantal andere gedupeerden. Ik vrees echter dat dit slechts het topje van de ijsberg is. Veel mensen willen er niet meer aan herinnerd worden. Sommigen zijn ronduit bang."
De vrouw die dit bijna huilend vertelt is dezelfde die eind 1997 in de ONKRUIDrubriek Netwerk voor het echtpaar waarschuwt met de zinnen: "Ze strooien het imago rond dat ze goed en hulpvaardig zijn en contact hebben met de geestelijke wereld. Maar trap er niet in, het zijn pure oplichters." De tekst wordt op haar verzoek bovenaan de rubriek geplaatst. Het lijkt erop dat Straatman zijn prooien uit de new age-wereld alleen vindt in de ONKRUID-rubriek. Tijdschriften als Bres, Koorddanser en Paravisie, die ook met gelijksoortige rubrieken uitkomen, hebben (nog) nooit te kampen gehad met dit fenomeen.
De gezochte zat al in de gevangenis
Na de waarschuwing van deze getuige volgen er uit Nederland en België telefoontjes, brieven en gegevens van slachtoffers, getuigen en betrokkenen. Daaruit spreekt de ontzetting, het verdriet en de woede. “Deze oplichtende 'Bonny and Clyde' moeten aan de hoogste boom opgehangen worden,” meent een slachtoffer. Maar justitie oordeelt gewoonlijk milder.
Straatman heeft zover we kunnen nagaan, minstens drie maal, voor zijn praktijken een gevangenisstraf uitgezeten. Toen de Belgische Rijkswacht hem op 23 juli 1996 thuis, aan de Vreedestraat 1 te Hechtel-Eksel, wilde inrekenen ving men bot. Wel troffen ze zijn vrouw, Margreet Huurne, aan. Hijzelf was niet thuis, maar in de Roermondse gevangenis waar hij tot 1 september van dat jaar een straf uitzat. De Belgische Rijkswacht klopte bij zijn verblijfplaats aan na een melding van oplichting door een Nederlandse vrouw die samen met haar kinderen de eerste helft van het jaar 1996 bij het echtpaar had gelogeerd. Februari 1996 sloot Belgacom Straatmans telefoon af. Straatman vroeg haar twee GSM-toestellen te huren van PTT Telecom. De kosten voor het gebruik zou hij betalen, zo beloofde hij verschillende malen. "Maar hij is in gebreke gebleven en de totale kosten tot en met heden zijn ƒ 6.000,31. Ik vraag mij verder af of Straatman deze twee toestellen heeft ingeleverd," zo valt te lezen in het verslag van het politieverhoor.
45 duizend gulden
Straatmans laatste straf vorig jaar, opgelegd door de Nederlandse politierechter, vanwege oplichting en fysieke mishandeling, bedroeg vier maanden. Margreet ter Huurne, die in hetzelfde proces tot drie maanden werd veroordeeld, ging in hoger beroep en tot deze rechtszitting loopt Ter Huurne vrij rond. Een optie tot hoger beroep wees Straatman af. Waarom? Was hij tevreden was met zijn 'milde' straf en liet hij het voorwerk om nieuwe slachtoffers te zoeken over aan zijn levensgezel? Hoe dan ook, sinds eind mei 1998 is Straatman vrij en de kans dat hij in die periode berouw heeft gekregen van zijn daden, achten de slachtoffers nagenoeg uitgesloten. "Die man is tot op het bot verrot," zegt een slachtoffer die, zo blijkt uit een kopie van een Belgisch politieverhoor, voor 45 duizend gulden is opgelicht. Het bedrag investeerde Straatman, aldus deze Limburger, in de lucratieve paardenhandel. Het slachtoffer heeft daarvan geen cent gezien.
"Ik vraag me nog vaak af: hoe heb ik het zover laten komen? Maar zijn plannen sneden hout, klonken realistisch. Het strekt nu te ver om alle details te verstrekken. Maar we zouden internationaal gaan handelen in onder andere kazen en wijn. Ik zou daarin een belangrijke rol gaan vervullen. Dat trok me aan."
Hij is helderhorend, helderwetend en heldervoelend
Alle slachtoffers willen per se anoniem blijven. De herinneringen doet oude wonden openrijten. Hun reacties tijdens de interviews zijn dan ook heftig. "Als mijn moeder zijn naam hoort, breekt bij haar direct paniek uit. Een flink deel van een erfenis dat we aan hem geleend hebben, heeft hij achterover gedrukt," aldus een bij zijn moeder wonende prille dertiger met grote interesse in esoterie en persoonlijke ontwikkeling. Anthony Robbins, Deepak Chopra, Stephan Covey. Hij kent de goeroes van het grote geluk allemaal. Straatman ook, zo bleek, en dat schiep aanvankelijk een hechte band. "Intellectueel is hij buitengewoon begaafd," schrijft de dertiger in een brief aan de ONKRUIDredactie en geeft daarvan een voorbeeld. "Ik was indertijd gecharmeerd van de management organisatie Creskom, een motivatie-management organisatie, bekend in Amerika en Australië. Straatman wist tot mijn verbazing te melden dat dit bedrijf in 1999 de exportbokaal van het Witte Huis had gewonnen. Dat klopte. Daarmee verraste hij me want Creskom is absoluut niet bekend in Nederland. Bovendien was hij helderhorend, helderwetend en heldervoelend. Toen ik aangifte deed van oplichting bij de Belgische Rijkswacht in Hechtel-Eksel belde Straatman de Eerste Wachtmeester, Mathieu Leduc, op. Dat hij dat wist! Ongekend. Vervolgens wist hij Leduc te overtuigen dat een procesverbaal niet nodig was. Ik stond echt paf. Alles zou worden geregeld. Opnieuw geloofde ik hem." Het slachtoffer ontmoet Straatman in een café. Een contract wordt met beide handtekeningen ondertekend. Het geleende geld, zo'n vijfduizend gulden, zou Straatman zo snel mogelijk overmaken. "Maar je vermoedt het al. Van Straatman heb ik sindsdien niets meer vernomen," aldus deze getuige.
Ze zijn altijd in staat een gevoelige snaar te raken
Straatmans doelgroep blinkt misschien niet uit in emotionele stabiliteit en zakelijke nuchterheid. Maar onder de slachtoffers/gedupeerden zit ook een succesvolle ondernemer en een hotelschoolstudent met voldoende carrièremogelijkheden. Opvallend zijn de gelijkenissen in hun belevingen. Aan alles voelden ze dat er iets niet klopte, dat het allemaal te mooi was om waar te zijn. Maar toch gingen ze er mee door. Op een of andere manier krijgt het echtpaar deuren open die voor anderen gesloten blijven. Het zijn meesters in het bespelen van de gevoelens van hun potentiële slachtoffers. Blijkbaar beseffen ze heel goed dat een mens alles doet om pijn te vermijden en plezier te krijgen. Een basiswet waarmee ze hun doelgroep voortdurend manipuleren. In de eerste contacten beloven ze hun slachtoffers alles, een mooie baan met voldoende groei- en ontwikkelingsmogelijkheden, geld uiteraard - soms schenken ze al een voorschot, om vertrouwen te winnen.
"Ik werd niet gehypnotiseerd of verleid maar wel werd ik voort durend bewerkt, gemanipuleerd. Beiden zijn sociaal en emotioneel intelligent. Ze zijn altijd in staat een gevoelige snaar te raken. Zo wilden ze uit liefdadigheid een kinderboerderij starten voor arme stadskinderen. Straatman zag zichzelf dan op die boerderij van alles organiseren. Het klonk allemaal heel nobel."
Boodschappen uit de geesteswereld
Theodorus Straatman, geboren op 16 september 1944 te Amsterdam, komt uit de mondelinge en schriftelijke verklaringen over als een bizarre persoonlijkheid. Hij praat veel, valt vaak in herhalingen en in zijn verhalen springt hij veelvuldig van de hak op de tak. Als zijn gesprekspartner de ogen even afwendt, beschouwt hij dat als contactverlies. Dus pakt hij snel een ander onderwerp op met het doel het contact, de onderlinge warmte, weer te herstellen. Slechts dan kan hij zijn potentiële slachtoffers raken. Straatman weet van veel zaken een beetje. Echt diep gaat die kennis niet. In zijn streven intelligent en erudiet over te komen lijkt hij met opzet ingewikkelde termen te gebruiken. Maar hierin vergaloppeert hij zich weleens. De Amsterdammer, die overigens niet behept is met de typisch Mokumse tongval, is volgens de laatste berichten minimaal zo'n 90 kilo en bezit een aardig bierbuikje. Bier is dan ook zijn favoriete drank. Hij draagt vaak slonzige kleding, zijn favoriete kledingstuk is een zwart leren jasje. Hij heeft zwart sluik haar, draagt regelmatig een bril en heeft een slecht onderhouden gebit.
Margreta ter Huurne, geboren op 12 januari 1957 te Enschede, is de uitvoerster van Straatmans plannen. Dat doet ze met een grote toewijding. Volgens enkele gedupeerden is zij nog gevaarlijker dan Straatman. Ze valt op door haar oost Nederlands accent en haar corpulentie. Ze heeft blond, stijl halflang haar dat ze vaak in een staart draagt. Zij is Straatmans privé-chauffeur.
Ze zijn voortdurend in de weer om hun transportproblemen op te lossen. Hun auto's proberen ze op naam van anderen te zetten. Het echtpaar schijnt vijf jaar getrouwd te zijn en heeft geen kinderen. Wel beschikken ze over zo'n 30 katten en tien honden waarvan de meeste Russische hazewindhonden. Verder hebben ze een tiental paarden die op verschillende plaatsen in Nederland en België zijn gestald. Met dieren hebben ze een speciale band. Het zijn bij uitstek de wezens, vooral vogels, die boodschappen uit de geestenwereld doorgeven.
"Als we in de auto zaten en een vogel vlak voor de bumper voor -bij schoot was dat een boodschap dat het één minuut voor twaalf was. Ik moest dan snel mijn leven naar hun inzichten aanpassen."
Klappen dienen als loutering
Gevoelige informatie die hen in een sfeer van vriendschap en vermeende liefde is toevertrouwd, zet het duo later in als munitie in de psychologische oorlogvoering. Daarbij worden harde intimidatietechnieken niet geschuwd. Nieuwsgierige, belangstellende vragen die de ware bedoelingen van het echtpaar zouden kunnen onthullen, kappen ze direct af en beantwoorden ze met intimiderende woedeuitvallen. Zo nu en dan wordt ook geweld - klappen en schoppen - niet geschuwd. Het oplopen van klappen dient als loutering, als de enige manier om het slachtoffer te cleanen van de ballast die haar zo lastig maakt. Vaak wonen de slachtoffers enkele maanden bij het echtpaar, raken emotioneel afhankelijk van het echtpaar. Uiteraard allemaal met de beste bedoelingen. Regelmatig bezoeken ze kerken, waar ze 'bidden' en kaarsen aansteken voor al die mensen die zich tegen hen, zulke goede mensen, hebben gekeerd en die ten onrechte aangifte doen bij de politie. Kortom: Tegen alles en iedereen die er schuldig aan zijn dat ze voortdurend op de vlucht moeten slaan. Ze proberen zich dan ook in te laten schrijven bij andere mensen. Daardoor komen politie, justitie, deurwaarders, incassobureaus en de fiscus bij de verkeerde adressen.
Het is een levensles geweest
"Mijn adres was tot voor kort een van hun valse adressen. Vreselijk! Het heeft me veel werk gekost om dat allemaal weer recht te krijgen. Medewerkers van incassobureaus, deurwaarders, belastingmensen, politieagenten... Iedereen aan mijn deur, vele telefoontjes en brieven schrijven. Verder kreeg ik post van hun schuldeisers binnen. Tot voor kort zelfs nog Straatmans boetes van het centraal justitieel incassobureau. “
De slachtoffers proberen de positieve kanten te zien van de oplichting. Enkele reacties: "Ik weet nu tenminste dat niet alle mensen te vertrouwen zijn." "Het is een levensles geweest die me in elk geval op een ander levensniveau heeft gebracht." "Ik zit inmiddels in het stadium om ook de voordelen van deze affaire te zien. Want wijzer ben ik er in elk geval wel door geworden." Een ander vindt steun bij zanger Neil Young, aan wie door het slachtoffer grote spirituele krachten wordt toegedicht, en die zijn ontzetting over types als Straatman in het nummer 'Ambulance Blues' kernachtig verwoordt:
"I never knew a men who tells zo many lies
He had a different story for every set of eyes
How could he remember who he's talking to?
I know it ain't me and I hope it is not you!"
(“Nooit zag ik iemand die zoveel had gelogen
een nieuw verhaal voor elk nieuw paar ogen
Hoe weet hij nog wie hij nu voor zich ziet?
Ik weet ik ben het niet en hoop van jou ook niet!”)
Geplaatst: 07-03-07 13:05 
Wat gaan ze verder nog met de stal doen? Ze zijn het lijkt wel flink aan het verbouwen, hoe was het stallen van je paard bij jou bevallen? 
