maura schreef:Sizzle schreef:JPS, op 1 van de eerste pagina's werd dat samenlopen (wat dus eigenlijk tegengesteld is) wel genoemd.
en dat dat tegengesteld is, is ook al gezegd
Sizzle schreef:Gevoelens overnemen kan ik ook prima wat mee, ook in het voordeel in de natuur, maar wie legt mij uit wat een vluchtdier eraan heeft om zonder fysieke reden ziek te worden omdat een vriendje buikpijn heeft
Misschien kun je beginnen met zelf uit te leggen wat het voordeel in de natuur is van het gevoelens van elkaar overnemen van dieren onderling en van andere soorten? Want dat voordeel zie ik namelijk niet. Wat betreft jouw eigen vraag, ik vind dat Shadow0 lang geen gek antwoord heeft bedacht. Bij planten zie je overigens iets soortgelijks: http://documents.plant.wur.nl/wurglas/a ... chuwen.pdf Als planten dat al kunnen, dan lijkt het me niet onlogisch dat dieren ook zoiets doen.Morganlefay schreef:Klinkt leuk, maar pas als ze ook elk voetje geeft dat jij vraagt als je aan de andere kant van een dichte deur staat is er reden om aan te nemen dat je paard iets anders doet dan jouw lichaamstaal lezen.Vragen om een voetje hoef ik ook nooit, ongeacht de volgorde die ik gebruik ze tilt altijd het voetje op waar ik om "vraag".
Yep. Hoef niet altijd met haar bezig te zijn. Als ik met een van de andere paarden bezig ben, komt er ineens in een hoekje van mijn hoofd iemand zachtjes binnen. Als ik me dan omdraai staat er een lief vragend hoofd of ik toch nog even aandacht voor mevrouw heb. Ze is niet vocaal. Heb haar nog nooit een geluid horen maken, ook niet naar de andere paarden.
Heb echt fysic contact nodig. Omdat paarden anders denken dan wij mensen. Ze gebruiken beelden. Ben er ooit een tegengekomen waar ik een goedemorgen=head to head van kreeg. De haren op mijn rug gingen recht overeind staan, had nog nooit zoveel angst en verdriet gevoeld. Ben naar de eigenaar gestapt en gevraagd wat ze wist van de achtergrond van het paard. Bleek dat paardlief in het verleden op stal nog wel eens(meer dan eens) afgerost was. Heeft het bij deze eigenaar heel goed gehad, tot ze door een tragisch ongeluk in de wei moest worden afgemaakt.

), dan had hij dat ook en kon ik gelijk in de stal al mijn lol op. Meestal gingen bij mij dan nog niet de alarmbellen rinkelen, als ik dan ook nog ging rijden kon ik er donder op zeggen dat er gedonder van kwam. Tegen de hand, niet voorwaarts te krijgen, staken etc. Toen ik eindelijk snapte hoe het zat ben ik die dagen het rijden gaan mijden en mocht mooi mijn man erop, die heeft gelukkig niet zo'n last van hormonsters als ik.