Deze kinderen kunnen geen cap op: dit is simpelweg een te zware belasting voor hun nek en spieren. Maar de veiligheid wordt op een andere manier gezocht: door voor begeleiders te zorgen, waarvan er een aandacht bij het paard heeft, en de andere(n) zo dicht bij de ruiter blijft lopen dat de begeleider in geval van problemen het kind gewoon van het paard(je) kan tillen. Bij kleine kinderen is dit nog goed te doen.
Op die manier worden de risico's bijvoorbeeld heel anders verkleind: ten eerste door de onvoorspelbaarheid van het paard flink te verminderen doordat er 1 iemand is die het paard leidt en alleen maar daar mee bezig is. (Uiteraard wordt er ook een paard gezocht dat hier geschikt voor is
)En daarnaast kan de tweede begeleider (en soms loopt er aan de andere kant ook iemand, zodat er altijd een persoon vlakbij is) de persoon dus van het paard tillen of opvangen.
Hier is dus duidelijk een alternatief dat noch onbegrijpelijk is, noch onveilig. Een cap heeft hier duidelijk nadelen, en het risico kan op een andere manier flink worden verkleind. (Er blijven altijd doemscenario's over. Maar die blijven er ook met caps - je kunt geen risico's uitsluiten, hooguit beperken. En daarna... is het maar net zoals het leven loopt.)
. Ik vond het gewoon lieve beestjes. En ja, ik had een ouderwets capje op.