Het moment dat ik hem voor het eerst zag vond ik hem al heel leuk...stront eigenwijs en heel ontdeugende oogjes...maar pas echt toen ik ziek was.Ik had hem net een week toen ik de uitslag kreeg en toen de operatie naderde kon ik nauwelijks nog op mijn benen staan.Toch haalde ik hem graag zelf uit de wei...hij liep netjes naar mij toe waarna ik aan zijn nek mocht hangen zodat ik niet omviel.Hij liep heel voorzichtig in mijn tempo richting stal...zo verschrikkelijk lief
.
Heel bijzonder als je bedenkt dat het een enorme doordrammer is zonder geduld en hij zat toen ook nog eens in de pubertijd
.
Op dat moment heeft hij echt mijn hart gestolen...ik heb hem in september 5 jaar en ben nog steeds hevig verlieft op hem