Bokt.nl

Robijntjah schreef:

Jaaaaren geleden op concours in Mariahout...

Tijdens het losrijden al gevallen, en toch de parade willen rijden

Pony ging compleet over de flos, en ik viel en bleef vasthouden... Springt ie vol op mijn rug (met kalkoenen )!

Uiteindelijk was ik nog wel 2e

p0ny schreef:

Op wedstrijd verging het mij meestal niet al te best. Zoals ik al eens eerder schreef had ik nogal last van wedstrijdzenuwen. En wat voor! De proef rijden was er meestal niet bij, ik was veel en veel te zenuwachtig. Bovendien gaf mijn ros altijd snuivend en rochelend aan dat ze nog liever dood viel dan dat ze op dat griezelig net gemaaide veldje een paar keer in de rondte wilde draaien. Mispunt!

Maar ik schreef dit stuk om jullie mijn vervelendste ervaring mee te delen. Ik laat jullie eerst even kennis maken met mijn rijdier; een ongelofelijk zenuwachtig, hard met zijn edele benen slaand en overdonderend luid snuivend stuk verdriet, verder nog gekenmerkt door haar helsblauwe ogen die vuurspugen als ze ook maar iets ziet wat haar niet aantaat. Moeilijk typje dus. Met andere paarden in een bak was totaal onverantwoord (nou goed, levensbedreigend) , als ik de kenners moest geloven die een poging hadden gedaan mijn rijdier op te leiden.

Het verhaal. Ik en mijn viervoetige draak waren voor ons doen rustig op wedstrijdterrein aan het losrijden. Ik en mijn dier, rijdend in een fikse galop waarin in ik de schouderbinnenwaards probeerde te oefenen, stormden langs een grote veewagen waarin zich naar mijn idee geen enkel levend wezen bevond. Dat viel tegen, er stapte een jong meisje uit. Ik schat net 12 jaar ofzo. Ze meende het beter te weten! Ze floot me naar zich toe en beval me van mijn edeldier af te stappen. Ik, tamelijk overdonderd door het krachtige stemgeluid van het tengere wannabe topruitertje dat voor me stond, sprong enthousiast van mijn vierpoot af. `Laat maar zien wat je in huis hebt!` Dat riep ik de jongeling toe. Zij op haar beurt, sprong op mijn dier en begon geestdriftig te rijden. Ze meende dat ik het edeldier te veel opfokte met mijn constante stemhulpen in de vorm van paniekerig schreeuwen dat roslief de andere kant op moest wenden.

Zij zou het even beter weten. We zouden een springproef moeten gaan rijden volgens de jonge paardenfreak, die zich als een superster voelde op de rug van mijn vurige machthebber. Een springproef met mijn edeldier? Nooit. Hij sterft nog liever tenmidden van een team brandweerlieden dat het vuur in zijn ogen probeert te doven dan dat hij over zo´n houten plankie hupt. Maargoed, als je een fanatieke jongeling laat rijden, dan mag je geen tegengas geven. Dus vooruit, op naar de springring. Niks geen losspringen, gewoon meteen het parcours in denderen, was de strategie van mijn jonge roedelleider.

Zo gezegd zo gedaan, in slechts 1 seconde verplaatste mijn vurige vierpoter zich van het dressuurterrein naar het 3 kilometer verderop gelegen springdomein. Daar moest de jongeling met mijn dier de ring in, en daar gebeurde het, ze kruiste een ander paard. Een kanariebonte shetlander die net een foutloos 1.40 parcours had gelopen. De shetlander keek eventjes venijnig naar mijn rijdier, die compleet paniekeerde en met (ja, ik heb het gemeten want ik had zoals gewoonlijk een snelheidsmetertje op mijn paard bevestigd) 300 kilometer de uur terug naar zijn eigen veilige stalletje stromde. De meid was niet heel de rit blijven zitten, ergens halverwege is zij waarschijnlijk van mijn stalen vierpoot gekieperd. We hebben zowel haar, als alle tuigage van mijn paard nooit meer teruggevonden.

p0ny schreef:

Op wedstrijd verging het mij meestal niet al te best. Zoals ik al eens eerder schreef had ik nogal last van wedstrijdzenuwen. En wat voor! De proef rijden was er meestal niet bij, ik was veel en veel te zenuwachtig. Bovendien gaf mijn ros altijd snuivend en rochelend aan dat ze nog liever dood viel dan dat ze op dat griezelig net gemaaide veldje een paar keer in de rondte wilde draaien. Mispunt!

Maar ik schreef dit stuk om jullie mijn vervelendste ervaring mee te delen. Ik laat jullie eerst even kennis maken met mijn rijdier; een ongelofelijk zenuwachtig, hard met zijn edele benen slaand en overdonderend luid snuivend stuk verdriet, verder nog gekenmerkt door haar helsblauwe ogen die vuurspugen als ze ook maar iets ziet wat haar niet aantaat. Moeilijk typje dus. Met andere paarden in een bak was totaal onverantwoord (nou goed, levensbedreigend) , als ik de kenners moest geloven die een poging hadden gedaan mijn rijdier op te leiden.

Het verhaal. Ik en mijn viervoetige draak waren voor ons doen rustig op wedstrijdterrein aan het losrijden. Ik en mijn dier, rijdend in een fikse galop waarin in ik de schouderbinnenwaards probeerde te oefenen, stormden langs een grote veewagen waarin zich naar mijn idee geen enkel levend wezen bevond. Dat viel tegen, er stapte een jong meisje uit. Ik schat net 12 jaar ofzo. Ze meende het beter te weten! Ze floot me naar zich toe en beval me van mijn edeldier af te stappen. Ik, tamelijk overdonderd door het krachtige stemgeluid van het tengere wannabe topruitertje dat voor me stond, sprong enthousiast van mijn vierpoot af. `Laat maar zien wat je in huis hebt!` Dat riep ik de jongeling toe. Zij op haar beurt, sprong op mijn dier en begon geestdriftig te rijden. Ze meende dat ik het edeldier te veel opfokte met mijn constante stemhulpen in de vorm van paniekerig schreeuwen dat roslief de andere kant op moest wenden.

Zij zou het even beter weten. We zouden een springproef moeten gaan rijden volgens de jonge paardenfreak, die zich als een superster voelde op de rug van mijn vurige machthebber. Een springproef met mijn edeldier? Nooit. Hij sterft nog liever tenmidden van een team brandweerlieden dat het vuur in zijn ogen probeert te doven dan dat hij over zo´n houten plankie hupt. Maargoed, als je een fanatieke jongeling laat rijden, dan mag je geen tegengas geven. Dus vooruit, op naar de springring. Niks geen losspringen, gewoon meteen het parcours in denderen, was de strategie van mijn jonge roedelleider.

Zo gezegd zo gedaan, in slechts 1 seconde verplaatste mijn vurige vierpoter zich van het dressuurterrein naar het 3 kilometer verderop gelegen springdomein. Daar moest de jongeling met mijn dier de ring in, en daar gebeurde het, ze kruiste een ander paard. Een kanariebonte shetlander die net een foutloos 1.40 parcours had gelopen. De shetlander keek eventjes venijnig naar mijn rijdier, die compleet paniekeerde en met (ja, ik heb het gemeten want ik had zoals gewoonlijk een snelheidsmetertje op mijn paard bevestigd) 300 kilometer de uur terug naar zijn eigen veilige stalletje stromde. De meid was niet heel de rit blijven zitten, ergens halverwege is zij waarschijnlijk van mijn stalen vierpoot gekieperd. We hebben zowel haar, als alle tuigage van mijn paard nooit meer teruggevonden.

woeliej schreef:

dat moet zeker schrikken zijn geweest! had maar net die 1e auto op het verkeerde moment hoeven zijn..

marrlinde schreef:

Robijntjah schreef:

Jaaaaren geleden op concours in Mariahout...

Tijdens het losrijden al gevallen, en toch de parade willen rijden

Pony ging compleet over de flos, en ik viel en bleef vasthouden... Springt ie vol op mijn rug (met kalkoenen )!

Uiteindelijk was ik nog wel 2e

auu!! heb je er zelf niks aanover gehouden dan? lijkt me toch niet zo lekker...