nanette_bokt schreef:Nogmaals.. Moet ik het paard dan in de wei laten staan??
En iemand helpt me ermee dus wat is er zo gek aan om een pony te willen beleren, en ik moet het toch ooit leren?
Nou... als je haar niet kunt beleren op een goede, verantwoordde manier (en dat lijkt me niet als je dat nog nooit gedaan hebt en ook nog geen enkel idee hebt van wat er gedaan moet worden) is dat inderdaad een betere optie. Degene die je meehelpt zou toch echt moeten weten hoe en wat, dus als het góéd zou gaan, zou je die vraag niet hoeven te stellen. Heel veel mensen schijnen te vergeten dat correct beleren niets te maken heeft met het ras, en dat een shet net zo hard verpest kan worden.
Mijn excuses voor het grove woordgebruik, maar welke onbenul zegt nou dat je aan een shet weinig kan verpesten? Verkeerd beleren bij een shet, van welke leeftijd dan ook, kan net als bij andere paarden leiden tot:
'hard in de mond' (aka geen gevoel meer in het tandvlees omdat het letterlijk bijna zenuwdood gedrukt is)
Protest in de hals, daardoor vastzittende hals: het hoofd kan niet meer naar beneden, en zal het paard steeds meer in verzet op het bit/de teugel komen. Bitloos helpt hier niet meer. Wordt er niet per direct dan aan de ontspanning gewerkt, kan het paard chronische spierspanning en slechte plaatsing van de wervels krijgen.
Last van de rug: ook hier weer: zonder ontspanning zal het paard zich vastzetten. Verder gaan betekent ook hier chronische spierspanning/spierschade en verschoten wervels. Het paard kan hier verschrikkelijk veel pijn van krijgen.
Wanneer een paard chronische spierspanning krijgt, zal dit ook gevolgen hebben voor het zenuwstelsel. Net als bij mensen kunnen zo allerhande klachten opkomen: maag/darm klachten, hartfalen, snel schrikken (aka van niets schrikken), chagerijnig en somber worden, niets kunnen hebben, evenwichtsstoornissen, en een algeheel slecht voelen van het paard. Dof, duf, ongeinteresseerd, of juist dof en ongelofelijk niet te hebben.
Maar dan ligt het niet aan de mensen, nee het karakter van het paard is zo slecht. Ik zeg dit enkel over dieren waarbij ik wéét dat ze slecht ingereden zijn, en waarvan mij op is gevallen dat meerdere paarden die door een bepaalde persoon zijn 'beleerd' (eerder verleerd) zo reageerden.
Ik vind het bij een shet nog belangrijker om het echt allemaal goed te doen. Neem de stereotype shet: eigenwijs, koppig, slim, sterk, en snel als het moet. Allemaal eigenschappen die schreeuwen: consequent, rustig en vooral gedegen beleren. Té vaak zie ik mensen 'ze is twee keer buiten geweest, ik leg het zadel erop en ga rijden, want 'dat kunnen ze wel hebben' of 'ze snapt het allemaal wel'' Neem nou een simpele buitenrit. Ga je met een warmbloedig(er) paard naar buiten, en ze schrikken, is het meestal een snelle, korte reactie, waarbij je je paard na een stukje meestal weer terug kunt nemen. Koudbloeden, ook shetten, daar wordt van gedacht dat ze niet zo snel schrikken, maar áls ze schrikken, zijn ze, zéker niet met correct beleren, niet snel op de ruiter gefixeerd. Ze schrikken, en gaan, en gaan, en blijven gaan... en je kunt ze niet stoppen, want ze zijn sterk, eigenwijs, koppig, en hebben nooit geleerd dat jij het het beste weet.
Dus lang verhaal kort: aan je vraag te horen hebben jij en je begeleider er niet al te veel benul van. Als je het niet weet, vraag dan aan iemand die dit soort dingen met succes vaker heeft gedaan. Ga kijken naar paarden die door hem/haar beleerd zijn en maak dán pas je beslissing met wie je in zee gaat. Doe het niet zelf, want je kunt je paard er letterlijk zoveel pijn mee doen.
En een shet is ook een paard. Dat verdient net zoveel aandacht, en nog consequentere opvoeding en belering dan andere paarden.