Geplaatst Binnenkort moet ik verhuizen misschien en moeten mijn pony's in pension ipv aan huis.
In principe niets mis mee, maar ik maak mij zorgen over 1 van mijn 2 pony's.
Mijn pony wilt niet bereden worden, is niet betrouwbaar onder het zadel. Hij kan gigantisch in paniek raken en gevaarlijk worden.
Hij kan niet met kinderen of andere dieren ( muv merries en onderdanige ruinen en zn shetvriendje)tenzij ik erbij ben en is niet verkeersmak.
Het is nogal een aparte. En ik denk dat hij op een pensionstalling het niet goed zal doen.
Hij ervaart snel stress en heeft een klein emmertje. Die snel overloopt.
Enkele keren dat we op stalling hebben gestaan( voor cursussen, instructie etc.) resulteerden in flinke kolieken en maagzweren. ( ondanks eigen voer en vriendje mee)
We hebben tig cursussen, instructie gehad, andere mensen die met hem werkten. Bijna iedereen zei hem te verkopen of op te geven.
Ik ben in 10 jaar 1x op vakantie geweest, 2 weken. Bij thuiskomst ging ik hoi tegen hem zeggen en hij storte naar de grond.
Heftige kolieken, heb de hele nacht met hem gewandeld.
Als ik een weekendje weg ben wordt ik vaak gebeld dat hij de hele dag al niet heeft gegeten. Dus dat beperk in nu tot max. 24 uur afwezig zijn.
Hij staat nu aan huis, in het bos. Ze hebben een zandpaddock en uitloopstal met bijna onbeperkt hooi.
Er zijn weinig prikkels en dat vindt hij fijn.
Bij teveel prikkels slaat hij op tilt of slaat hij totaal dicht.
Soms schrikt hij van bijvoorbeeld een ree en dan durft hij niet meer te eten tenzij ik met hem bij het hooi ga zitten.
Dan neemt hij een hap, eet deze op in mijn schoot en neemt weer een hap enzovoort.
Liefst komt hij zijn paddock niet uit, tenzij het is om naar de wei te gaan.
Hij houdt van routines en ritmes en kan echt van slag zijn als iets anders gaat.
Ik weet zeker dat hij verkeersmak zou zijn als hij elke dag precies hetzelfde verkeer zou tegen komen.
Als hij dicht slaat is hij niet meer te bereiken. Dan moet ik met mijn nagels in zn tandvlees drukken om een pijnprikkel te geven.
Dan komt hij weer op aarde langzaam aan. Hij slaat al dicht als ik zn staart onverwacht wil wassen bv.
Verkoop is door zijn gedrag dus geen optie, net zoals lease of bruikleen.
Ik voel mij onwijs verantwoordelijk voor waar hij terecht komt.
Ik had het idee dat hij gewoon bij mij oud mocht worden, want ik dacht hier altijd wel te blijven wonen.
Nu dit misschien niet zo is vraag ik mij af of het eerlijk is naar hem toe om hem te verhuizen.
Misschien in een kudde of op een pensioenstal of een opvang...
Ik sta open voor instructie voorstellen oid, maar ik heb momenteel eigenlijk weinig budget over.
Hij wordt in Augustus pas 9 jaar. En een C-pony. Ik heb hem al vanaf dat 1,5 jaar is.
Hij heeft geen gekke dingen meegemaakt of trauma's. Hij is gewoon een aparte.
Hij is al veel vooruit gegaan in zijn leven.
Vroeger als ik met hem wandelde en er kwam iemand om de hoek lag hij al op zn rug van schrik.
Nu schrikt hij wel maar pakt hij mijn arm vast. En dan kunnen we doorwandelen.
Hij doet niet meer zn ogen dicht als het hem teveel wordt en steekt zn hooft niet meer onder mn arm.
Hij gaat er niet gelijk vandoor als er iets gebeurt. Hij wil toch bij mij blijven.
Keren dat hij zich heeft losgerukt of mij eraf heeft gegooid rende hij een stukje en dan keihard naar mij omdat de wereld eng is.
Ook heeft hij zomereczeem. Voor de rest is het een lief, kwetsbaar vogeltje. Die zich uren kan vermaken met een speelgoedje, altijd geïnteresseerd is in wat je aan het doen bent.Je het liefst helemaal aflikt en onderzoekt.
( hij is volledig nagekeken door 3 dierenartsen, 1 fysio en de tandarts/dierenarts. Hij mankeert niks.)
Momenteel heeft hij weer een maagzweer door de stress van oud en nieuw en omdat er in de eerste week van Januari de tandarts kwam.
Dit alleen al zorgt ervoor dat hij implodeerd en ziek wordt.
Ik vraag mij zachtjes af aan wat zijn kwaliteit van leven nog is.
Hij ervaart veel stress en krijgt daardoor veel klachten.
Hij heeft meerdere keren per jaar kleine koliek of maagzweren. of andere vage klachten.
Ik heb hem nu 7,5 jaar. En hij is mijn alles. Het is een onwijs lieve pony. Ondanks alles.
Maar ik weet het niet meer. Het sloopt mij ook om mij steeds zorgen om hem te maken.
Als ik hem zie liggen in de paddock krijg ik een mini hartaanval omdat ik vrees dat hij weer koliek oid heeft.
Het is een zorgenkindje, maar wel de mijne
. En als ik hem dan van het zonnetje zie genieten, geniet ik ook.Het mag duidelijk zijn dat hij mij dicht aan het hart ligt en ik bij hem.
Daarom wil ik jullie vragen om vriendelijk te zijn in jullie reacties.
bedankt.
jeetje 
