Geplaatst Geschiedenis
In verband met de val van een paard, en de vervelende gevolgen hiervan, heb ik iets meer dan twee jaar lang niet paard gereden. Ik had voor mezelf de beslissing gemaakt dat ik het mijn gezondheid niet waard vond om zoveel risico te lopen voor een hobby. Langzaam ging het beter met mij en ik ben zo hier en daar weer eens even op een paard gestapt, maar niet echt serieus. Ik was te bang geworden om mijn droom na te jagen.
Langzaam begon mijn oude droom weer op te spelen en dacht ik dat er misschien ooit dan toch nog wel een eigen paard kon komen…. Ik stond er weer voor open. Toen ging alles heel snel.
Via via ontving ik een bericht dat Kamulet te koop was. Hij stond niet actief in de verkoop, maar als er een goed baasje voorbij zou komen dan was verkoop zeker bespreekbaar. Ik kende Kamulet al minstens 12 jaar, en was dus op de hoogste van zijn medische verleden (nooit noemenswaardig rare dingen gehad).
Roze wolk
Mijn absolute eis aan een paard was dat hij BRAAF moest zijn. Niet gewoon braaf, maar VERSCHRIKKELIJK BRAAF. Altijd en overal! Kamulet leek hieraan te kunnen voldoen. Ik besloot de gok te wagen en het toen 21 jarige paard te kopen, en dat terwijl ik net twee jaar lang niet gereden had. Hij zou mij kunnen helpen om mijn zelfvertrouwen weer op te bouwen en mijn angst te overwinnen. En nou: DAT DEED HIJ!!! Wat ben ik gek op dit dier.
Nu vraag je je vast af wat dan de reden is van dit topic; Nou daar komt het…..
Vreemd gedrag
In het jaar dat ik met hem heb opgetrokken heb ik verschrikkelijk veel van hem geleerd. Echter viel mij plotseling een keer op dat hij de neiging heeft om in zichzelf te keren. Hij sluit zich soms af voor de buitenwereld en lijkt niks meer te horen, zien of voelen.
De allereerste keer dat het mij bewust opviel was in een situatie dat hij op de wasplaats stond na het rijden. Hij staat daar niet graag dus hij probeert er steeds af te lopen. Hij loopt niet weg, maar komt je achterna als je het zadel gaat weghangen oid. Op zich heel lief natuurlijk, maar zou het gewoon fijn vinden als hij gewoon zou blijven staan wanneer ik hem dat vraag. Op zich ben ik een geduldig typje, dus heb het een keer of 20 volgehouden om hem terug te zetten naar waar hij vandaan kwam. Hij is ook erg geduldig, dus blijft gewoon lekker volhouden. Ik was niet alleen op dat moment en heb me laten opfokken door anderen. Je wilt natuurlijk niet “afgaan”met een ongehoorzaam paard. (Giolli@bokt was erbij en heeft het zien gebeuren. Ook zij schrok zich een ongeluk. Ze zei letterlijk “ Daph Dit mag je nooit meer doen! Hij verdient dit niet daar is hij echt te lief voor! Dit breekt echt mijn hart”).
De laatste keer was ik een beetje pissig dus heb hem een snauw gegeven en net wat hardhandiger teruggezet dan misschien nodig was. Al met al stelde het nog steeds niet zo veel voor. Heb een keer hey terug! Geschreewd en met één hand voor op zijn borst terug gedrukt, terwijl ik hem tegelijkertijd een ruk aan het halstertouw gaf. Op dat moment gebeurde het. Hij liet zijn oren een beetje opzij hangen en sloot zijn ogen half. Deed zijn hoofd iets omlaag en liet gewoon alles over zich heen komen. Ik schrok me helemaal wezenloos. Zijn ogen werden zo leeg dat ik wel kon janken. Hij zag er zo hopeloos en zielig uit… het brak echt mijn hart. Ik ben gewoon verder gegaan met afzadelen en heb hem op stal gezet zoals het plan was, met wat muesli zoals hij altijd krijgt na het rijden.
Met een slecht geweten ben ik naar huis gegaan maar heb het verder laten rusten.
Een paar weken later viel me op dat hij geen looplust heeft met rijden. Dit was altijd zo, maar had “gewoon een flegmatiek en braaf/sloom paard gekocht”. Op buitenrit en met springen loopt hij normaal en heb je echt je handen vol aan hem soms. In de bak heeft hij volgensmij gewoon geleerd dat aan het werk zijn niet leuk is ofzo. Ook dan sluit hij zich af, reageert niet op hulpen en gaat in de “onbereikbaar stand”. Dit heeft hij denk ik altijd gedaan, want hij is gereden met zweep, stompe sporen, scherpere sporen, wielsporen…. Steeds een stapje scherper omdat hij gewoon simpelweg niet reageert.
Ik wil dit niet. Ik wil paardrijden voor mijn plezier, en wil dan ook dat mijn paard er ook lol in heeft. Hij hoeft bij mij absoluut niet hard te werken tegenover wat hij gewend was. Ik moet zelf nog veel leren dus hij komt er makkelijk mee weg.
Inmiddels heb ik dus ontdekt dat je voorzichtig met hem moet zijn en niet over zijn gevoel mag denderen. Je moet hem in zijn waarde laten om hem niet te laten “blokkeren”. Alleen komt het volgende lastige punt, hij is liever lui dan moe, dus als je niks van hem vraagt doet hij ook niks. Hij gaat je zelfs tegenwerken en een beetje lopen klooien (ineens de andere kant op afslaan als je de hoefslag nadert, zich niet meer laten sturen en allerlei andere kunstjes). Als hij dat doet, en je zet hem daarom recht, dan sluit hij zich weer af. Dat is dus wat ik niet wil, maar hem gewoon laten doen wat hij wil is ook geen optie. Het is een erg intelligent paard en als hij van mening is dat je niet goed genoeg je best doet dan laat hij je dat duidelijk weten.
Nieuwe manier van omgang de oplossing?
Ik heb geprobeerd om in de bak de vooruitversnelling opnieuw te installeren en te voorkomen dat hij in de “blokkeerstand”gaat. Dit is tot nu toe redelijk goed gelukt. Ik heb sporen en zweep afgedaan en ben de bak ingestapt en heb hem stilgezet. Heb hem belachelijk lang laten staan en toen weer gevraagd te stappen. Na een paar pasjes weer stilgezet. Ik heb het stilzetten gebruikt als beloning voor de gevraagde beweging. Dit werkte goed en inmiddels kan ik de bak rond zonder telkens te moeten drijven. Helemaal terug naar de basis. Inmiddels heb ik wel weer een zweep mee, om hem af en toe even duidelijk te kunnen maken dat ik toch wel graag reactie zou willen. Ik hanteer de “3 regel” of terwijl, een hele kleine hulp, tweede hulp is duidelijker, derde hulp nog duidelijker, samen met zweephulp. Vaak heb ik de tweede nog nodig, de derde bijna nooit. Tot zover gaat het goed dus.
Op het moment dat je meer van hem wilt, zoals dressuuroefeningen of nagefelijkheid, dan schiet hij weer in zijn oude patroon. Krijg hem hier soms weer uit, soms ook niet.
Alle dingen die je met hem doet, longeren, lange teugel, springen, buitenrijden doet hij allemaal heel graag. Hij doet dan super zijn best. Met dressuur in de bak is dit dus helaas niet het geval.
Uiteraard ben ik verder gaan zoeken op het internet en tot de ontdekking gekomen dat dit gedrag wordt toegekend aan een introvert paard.
Ik open dit topic omdat ik me afvraag of er hier meer mensen zijn met een paard die introvert gedrag vertoont, en hoe ik hier het beste mee om kan gaan.
Verder ziet het ernaar uit dat ik binnenkort eindelijk kan gaan lessen. Allen ben ik bang dat de gemiddelde instructeur door Kamulets “probleem” niet geschikt is voor ons. Nu vraag ik me af welke of welk soort instructeur ons verder kan helpen (omgeving Dinxperlo). Bijkomende eis daarvoor is dat het wel betaalbaar moet zijn…. Verdien helaas niet zo heel veel
Nou bokkers; HELP!!!!
Op den duur ben ik gaan doorkrijgen dat ze heel handig gebruik maakt van mijn voorzichtige aanpak en inmiddels kan ik haar vrij goed lezen en inschatten wanneer ze de boel in de maling neemt (en gecorrigeerd kan worden) en wanneer niet (en ik een stapje terug moet doen). Ik probeer haar voornamelijk in te schatten en plannen aan te passen op haar bui en ik merk wel dat ze daardoor ook gemotiveerder is, ook als ze een keer ergens geen zin in heeft. Blokkeren gebeurt nog zelden of nooit. 
en ga lekker veel naar buiten met r. Vind ze erg leuk.
) maar ik vind dat ze ook lekker plezier moet hebben.
het gaspendaal weet hij dan ook goed te vinden 
