Moderators: Neonlight, C_arola, Firelight, Sica, Dyonne, NadjaNadja, balance, Essie73
Ibonn schreef:De 6 principes van het scala kun je niet los van elkaar zien, wel is het zo dat de verzameling en rechtgerichtheid pas kunnen ontstaan als aan de andere 4 is voldaan. Dus zonder impuls ook geen aanleuning. De impuls moet groeien tijdens de africhting zodat het paard leert teugel aannemen (= aanleuning) in de B tot het kunnen uitvoeren van een piaffe op het eind vd africhting. Impuls is dus ook in de B belangrijk maar niet allesbepalend
. Het mag dan wel B niveau zijn, maar ik zie vaak combinaties starten waarvan ik denk... Blijf nog ff lekker thuis door oefenen of doe eerst een paar keer mee aan oefendressuur.jitskerutte schreef:Het artikel in de Paard&Sport was van mij. Maar mijn vraag ging niet of aanleuning wel belangrijk was, maar over de nadruk op de krul in de hals. Ik zie veel ruiters bij het losrijden voor wedstrijden zagen in de mond, en het paard met sporen naar voren duwen, om een krul te krijgen. Maar dat is een kunstmatige krul, het paard draagt zichzelf niet. Ik vind dat een jury het verschil moet zien, maar mijn ervaring is dat degenen die grof in de mond zijn, wel weggaan met de prijzen en winstpunten. De wijze van jureren werkt dit in de hand. Een jury zou moeten kijken naar de communicatie van de ruiter met de mond van het paard. Dat is het resultaat van een goede aanleuning. Maar als er een plaatje van een krul in de hals is, is het al goed. En dat werkt grof in de mond rijden in de hand. En dat is schadelijk voor de paarden.
jitskerutte schreef:Het artikel in de Paard&Sport was van mij. Maar mijn vraag ging niet of aanleuning wel belangrijk was, maar over de nadruk op de krul in de hals. Ik zie veel ruiters bij het losrijden voor wedstrijden zagen in de mond, en het paard met sporen naar voren duwen, om een krul te krijgen. Maar dat is een kunstmatige krul, het paard draagt zichzelf niet. Ik vind dat een jury het verschil moet zien, maar mijn ervaring is dat degenen die grof in de mond zijn, wel weggaan met de prijzen en winstpunten. De wijze van jureren werkt dit in de hand. Een jury zou moeten kijken naar de communicatie van de ruiter met de mond van het paard. Dat is het resultaat van een goede aanleuning. Maar als er een plaatje van een krul in de hals is, is het al goed. En dat werkt grof in de mond rijden in de hand. En dat is schadelijk voor de paarden.
met (been)hulpen impuls opwekken, die drang naar voren door het lichaam naar de mond laten gaan en daar met een zachte maar weerstand biedende hand opvangen en controleren. Wie vindt dat been en hand niet tegelijk kunnen, zal nooit aanleuning krijgen want aanleuning is het antwoord van het paard op de vragende ruiterhand. Dus met een te harde hand krijg je geen aanleuning want het paard " antwoordt" niet. jitskerutte schreef:Het artikel in de Paard&Sport was van mij. Maar mijn vraag ging niet of aanleuning wel belangrijk was, maar over de nadruk op de krul in de hals. Ik zie veel ruiters bij het losrijden voor wedstrijden zagen in de mond, en het paard met sporen naar voren duwen, om een krul te krijgen. Maar dat is een kunstmatige krul, het paard draagt zichzelf niet. Ik vind dat een jury het verschil moet zien, maar mijn ervaring is dat degenen die grof in de mond zijn, wel weggaan met de prijzen en winstpunten. De wijze van jureren werkt dit in de hand. Een jury zou moeten kijken naar de communicatie van de ruiter met de mond van het paard. Dat is het resultaat van een goede aanleuning. Maar als er een plaatje van een krul in de hals is, is het al goed. En dat werkt grof in de mond rijden in de hand. En dat is schadelijk voor de paarden.
Ondanks dat het een jury sport is, is het ook een beoordelings moment voor jezelf. Hoever ben je met je paard? Wat vind een onafhankelijk persoon ervan, hoe sta je tegenover je mede klasse-genoten, waar moet je nog aan werken etc.