Geplaatst Laten we beginnen met dat ik een 9-jarige IJslandse merrie heb. Ze is nu sinds een jaar van mij en ik reed haar al langer. Eigenlijk heb ik haar vooral overgenomen omdat ik niet wou dat ze van iemand anders werd en ze mij erg aan het hart gaat (is dit een goede uitspraak
), en daarnaast kan ik het vaak ook heel goed met haar vinden! Oké nu HET probleem;
Al vanaf dat ze met haar zijn begonnen (hier ben ik dus niet bij geweest), is ze erg moeilijk geweest.. En dan vooral met vaststaan, ze gooit zich namelijk in 1x met haar volle gewicht naar achter en dat houdt een halster/touw niet. En dit doet ze soms zonder reden, soms als je met een borstel aankomt, soms als je met een zadel aankomt, soms als je aansingelt. Ze heeft zich zelfs wel eens op de grond gegooid. Oke... Nou mensen onder de indruk en dus werd ze vooral nog in de stal opgezadeld. Dan was er geen probleem als je haar gewoon in een hoek zette. Toen ik met haar begon heb ik meteen bedacht dat ik het niet wou op deze manier, en ben dus weer begonnen met vastzetten, eerst in de stal en dan met het touw niet echt vast maar in mijn hand. Dit ging best aardig maar ze had het gewoon door als ze echt vast stond. Met rijden kon ik haar erg goed hebben en waren we een goed team, ook met grondwerk had ze erg veel ontzag voor mij. Hoe kan het dan dat dit paard ineens geen oog meer voor je heeft als ze vaststaat en desnoods dwars door je heen gaat.. wat is er gebeurt? Geen idee.
Ik heb haar meegenomen naar een trainingsstal, eens kijken wat ze er daar aan zouden doen. De vrouw van de stal onderschatte het probleem en dacht het wel even op te lossen als zijnde dominantie probleem. Nou halster+touw weer stuk en loslopend paard.. Daar is het dus ook niet gelukt. Op dit moment staat ze bij mijn eigen trainer, waar ik ook veel rij en zijn we het samen weer aan het proberen. Meteen meerdere halsters omgedaan en meerdere touwen zodat ze echt niet los kon komen.. Toen liep ze rond met de balk (en het gekke is.. daar is ze totaal niet van onder de indruk!), dus aan een boom vastgezet want die krijgt ze niet om.. Ze MOET doorhebben dat het geen zin heeft, maar ze stopt niet.. We zijn nu al 2 weken aan het oefenen en eigenlijk is er qua vaststaan nog niks verbeterd..
Ze heeft geen rug problemen oid want ik heb haar wat dat betreft helemaal laten onderzoeken. Het heeft door mijn hoofd geschoten of er niet gewoon iets mis is in haar hoofd.. Maar waarom doet ze dan met rijden/grondwerk wel normaal en heeft ze daar wel ontzag? Ik heb de laatste week echt een ander paard gezien.. Zo boos als ze was als ze daar vast stond, en stampen met haar hoeven en rondkijken en niks interesseert haar.. Best bizar! Laatst stond ze weer terug op de paddock en ging ze het ook gewoon los doen.. Dus vooruit lopen, hard naar achter en weer stilstaan...
Moet ik het opgeven? Het langer de tijd geven? Ik weet het echt niet meer.. En ook weet ik niet of het misschien qua vaststaan toch een dominantie probleem is? Of dat het zo diep zit dat het zinloos is hiermee door te gaan..
Misschien heeft er zelfs wel iemand een soort gelijke ervaring die raad weet!
Ik hoop dat jullie nog iets van het verhaal begrijpen want het is erg moeilijk onder woorden te brengen merk ik!
. Ik was inderdaad ook nooit van de onbreekbare halsters (zoals koe-halsters) want stel ze gaat wel liggen, dan heb ik liever een kapot halster dan een gebroken nek. Maar ik had op dit moment het gevoel dat ik geen andere keuze had.. En het dan maar moest afdwingen, maar inderdaad aan een welles nietes spelletje hebben we niks.
Dus daar is wat anders aan de hand geweest (doet ze ook helemaal niet meer). Ben zelfs op reis gegaan naar haar geboorte adres in Frankrijk om te kijken of ze ooit mishandeld was. Zo'n lieve mensen. Dus niet mishandeld maar ook daar op foto's zie je een veulen en paardje dat heel schuw iedere keer achterin het verste van de mens verwijderd staat. Dat is dus de mijne. Nu is ze een trots en fier paard dat altijd gelijk komt soms zelfs in volle galop als ik haar roep, maar dat heeft jaren tijd nodig gehad. En soms zijn paarden (of kinderen) een beetje anders al vanaf de geboorte. Ik heb altijd het gevoel gehad een paardje te hebben met een rugzakje zoals ze dat bij kinderen noemen. En die zijn er wel meer. Met liefde, geduld en aandacht komt dat wel goed. Dat vraag tijd en veel humor.
Niet vastzetten. 
