Wij gingen vroeger altijd zo snel mogelijk buiten met de jonge paarden. Staat er een stuur en een rem op: hop naar buiten.
Ze werden ook voor de kar geleerd en sja dan heb je buiten meer plaats dan in een bak.
Sowieso, na het rijden in de bak werd er buiten uitgestapt (rondje door een woonwijk). In het begin altijd met 2, bij een wat rillerig paard ging er ook nog iemand op de fiets mee. Eerste keer alleen ging er eventueel ook nog iemand op de fiets mee maar die fietste niet mee tot aan het bos.
Alleen naar het bos was ook echt alleen.
Ik maakte graag gebruik van het bos en z'n lange rechte paden om hen de galop bij te brengen, als ze daar in de bak wat moeite mee hadden.
Na hoeveel tijd we ze naar het bos reden (drukke weg oversteken, bruggetjes, landbouwverkeer en in het bos zelf: quads) hing er een beetje vanaf. De meeste waren superbraaf, beetje kijken, heel soms een huppeltje maar altijd bij je blijven. Ik denk dat bij 1 van de vlotste we na krap een maand onder zadel al naar het bos gingen, alleen. Maar ook zij was dus al voor de kar geleerd.
Er is er maar eentje geweest die ik niet vertrouwde en op de duur niet meer meenam op buitenrit (sloten van dichtbij bekijken of oncontroleerbaar beginnen rennen is niet zo leuk). Uiteindelijk reed ik die gewoon niet meer, veel te zenuwachtig. Toen hij ook voor de kar moeilijk te houden werd, hebben ze hem verkocht.
Nu had ik in die tijd ook gewoon wat meer lef. Stapte op elk paard en ging er zo mee naar buiten zonder vragen te stellen. 3-4-5 jarigen net onder zadel, eerste keer dat ik erop zat gelijk naar het bos. Was ook een beetje de reden dat ik daar reed, kwam goed uit dat er iemand met alle plezier kilometers wilde maken met die jonge guppen.
Tot dus die zenuwpees. Sindsdien ga ik niet meer zo onnadenkend op pad.
Laatst bijgewerkt door Thioro op 12-07-13 10:46, in het totaal 2 keer bewerkt