Moderators: Neonlight, C_arola, Firelight, Sica, Dyonne, NadjaNadja, balance, Essie73
aan de hand daarvan is het wat makkelijker te bekijken hoeveel hoop er is. Een pony die altijd maar stress heeft is natuurlijk niet fair voor de pony, maar om zo maar op te geven is ook geen optie voor mij, daarom graag wat meer achtergrond informatie.
) alsof jullie vooral veel aan het proberen zijn geweest, begrijp ook de kalmeringsmiddelen niet helemaal? Hoe hebben jullie dat in 's hemelsnaam toegediend? 

Millanka schreef:Zo jong, jeetje... wat kan een dier mee maken in zo'n kort leven he!! Maar zo jong geeft als voordeel dat deze pony nog tijd genoeg heeft om te wennen aan jullie en zich hopelijk nog niet compleet heeft afgesloten.
Zo'n pony is ook volledig gefocused op ieder lichaamstaal. Dus alleen maar kijken is waarschijnlijk al bedreigend voor zo'n pony.
Laatst wilde ik wat koeien een stukje appel geven. Ik stond DOODstil, maar ik slikte 1 keer en die koeien stonden meteen 3 meter verderop. Zo goed zijn dieren in ieder dingetje wat je doet op te merken.
Het lijkt me wel een ontzettende uitdaging om zo'n pony aan alles te laten wennen. En kan je niet een bak voer of hooi naast je neer zetten en gewoon rustig met een goed boek daar gaan zitten? Ik weet niet tot hoeverre jullie dat al geprobeerd hebben? Vooral niet opkijken als hij maar 1 stap dichterbij zet, gewoon doorgaan alsof hij lucht is.
horsecookie schreef:ik zou inderdaad nog 3 maanden afwachten, dan dit bericht nog eens lezen en goed kijken of er veranderingen zijn. als er niks is veranderd denk ik niet dat er nog iets überhaupt gaat veranderen.
Elanor schreef:Als hij echt zo'n trauma heeft zou ik zo'n dier echt eerst maar eens een jaar met een kudde in een begrazingsproject of iets dergelijks laten lopen. Alleen contact met mensen als dat medisch nodig is bij wijze van spreken. Eerst weer volledig tot rust laten komen voordat je ermee 'aan de slag' wilt gaan. Vervolgens als een volledig groen paard oppakken, en daarbij proberen uit te vinden waar hij wellicht heftig op reageert en waar het trauma dus zit. Twee maanden is niets, ik zou er hier twee jaar voor uittrekken. En vraag je ook kritisch af of jullie er voldoende kennis en ervaring voor hebben om dit dier weer op de rails te krijgen (ik twijfel niet aan jullie goede bedoeling).
Ik denk bovendien dat je dit dier niet aan 'zomaar een leuke ruiter' kunt verkopen. Paarden die echt een trauma hebben kunnen op 'normale' situaties toch heel onverwacht reageren. Ze blijven daarmee een risico waar je lang niet iedere ruiter mee moet willen toevertrouwen. Op het rehabilitatiecentrum waar ik heb gewerkt werden dergelijke paarden, ook als ze op zich goed waren opgeknapt en bereden konden worden, in elk geval niet meer verkocht.
sartje schreef:Elanor schreef:Als hij echt zo'n trauma heeft zou ik zo'n dier echt eerst maar eens een jaar met een kudde in een begrazingsproject of iets dergelijks laten lopen. Alleen contact met mensen als dat medisch nodig is bij wijze van spreken. Eerst weer volledig tot rust laten komen voordat je ermee 'aan de slag' wilt gaan. Vervolgens als een volledig groen paard oppakken, en daarbij proberen uit te vinden waar hij wellicht heftig op reageert en waar het trauma dus zit. Twee maanden is niets, ik zou er hier twee jaar voor uittrekken. En vraag je ook kritisch af of jullie er voldoende kennis en ervaring voor hebben om dit dier weer op de rails te krijgen (ik twijfel niet aan jullie goede bedoeling).
Ik denk bovendien dat je dit dier niet aan 'zomaar een leuke ruiter' kunt verkopen. Paarden die echt een trauma hebben kunnen op 'normale' situaties toch heel onverwacht reageren. Ze blijven daarmee een risico waar je lang niet iedere ruiter mee moet willen toevertrouwen. Op het rehabilitatiecentrum waar ik heb gewerkt werden dergelijke paarden, ook als ze op zich goed waren opgeknapt en bereden konden worden, in elk geval niet meer verkocht.
Mocht hij het leuk doen mag hij hier blijven, en mocht er niks meer mee te beginnen zijn door iets dan breng ik hem zelf naar de slager of ter plekke afschieten door een dierenarts. En dit klinkt heel hard, maar misschien dan beter voor de pony.
sartje schreef:Pony staat nu met een shetlander in een paddock met schuilstal. Weide is helaas te groot dus dit is een goede optie. Er is een stal aanwezig deze breekt hij geheel af omdat hij mensen handen wilt ontkomen.
We hebben hem zelf van een bokker vandaan die hem na 2 weken al had opgegeven, zij heeft hem van een handelsstal.
We gaan er uiteraad alles aan doen, er zijn meerdere mensen geweest met kennis van zaken, deze weten niet wat ze ermee aanmoeten en wensde ons veel succes en goede moed toe.
Het is heel erg lastig, je weet de geschiedenis niet van zo'n pony, heeft een flink groot litteken in zijn nek.
Pony is op dit moment 6 volgens zijn paspoort, ik vind hem jonger tonen. Hij is pas in 2010 bij de handelaar gechipt, helaas een schatting van zijn leeftijd dus.
Bij de handelaar en ons heeft hij altijd in de kudde gestaan, bij het meisje 2 weken niet omdat hij hun shetlander zou aanvallen.
Medicatie is toegedient via zijn voer in overleg met de dierenarts om hem wat stabieler te krijgen voor zichzelf, een pony met stress is niet fijn en hij verwond zichzelf als hij ons maar kan ontlopen. Hij slaat hier niet op aan.
Uiteraad verwachten wij niet dat hij zich binnen 3 maanden laat vangen, maar er moet toch wel verbetering aan inzitten, desnoods over een half jaar dat hij zich wat laat aaien, zo niet dan is het naar ons idee niet eerlijk om de pony te laten lopen.
Intensief verstaan wij onder andere negeren en enkelt voeren. Er valt weinig verder mee te beginnen, maar elke aanwezigheid dat wij in een paddock zitten of al buiten de lijntjes loopt hij naar achter. Zo blijven we soms wel uren zitten, maar hij blijft mooi staan en wilt niks van iemand weten.